tag:blogger.com,1999:blog-91620764123376065422012-02-07T12:41:00.751+08:00discover the undiscovered...Phyo Mawnoreply@blogger.comBlogger881100tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-33313153806354167582012-01-19T21:50:00.000+08:002012-01-19T21:50:58.209+08:00<div style="text-align: justify;">မင်္ဂလာပါခင်ဗျာ။ လမ်းမှားလို့ပဲရောက်လာလာ တကယ်ပဲခဏခဏလာလာ ဒီဘလော့ကို ရောက်လာတယ်ဆိုရင်တော့ ကျနော့် traffic မှာ မြင်ရရင် ကျနော့်အနေနဲ့ ဘာရယ်မဟုတ် စာရေးမိတာ အားရှိသလိုဖြစ်သလို မရေးဖြစ်တာကြာတော့လည်း အားနာမိပြန်ရော။ စာရေးဖြစ်တာကလည်း ကြည့်မိ ဖတ်မိ မြင်မိတာလေးတွေ ပြန်ချရေး ပြန်ဝေမျှရယ်သဘောက စခဲ့တာ အရင်ရီးစားလေးကလည်း ရေးသမျှဖတ်လေတော့ ကိုယ်လည်း ခေါင်းထဲရှိသမျှ ပြန်ရေးရတာ စိတ်ကျေနပ်စရာ တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ အရင်ရီးစား ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင်း နှစ်တွေကြာတော့ သူလေးလည်း ဘယ်ဆီကိုရောက်မှန်းမသိ ကျနော်လည်း အပြစ်မမြင်ဖြစ်အောင် မေ့ပစ်။ ဖတ်ပြီး ဆွေးနွေးမယ့်သူမရှိတော့ စာလေး ဘာလေးလဲ မရေးဖြစ်တော့ဘူး။ ဘာရယ်မဟုတ် လမ်းပျောက်သွားတယ်ပေါ့။ ခုတလောတော့ ဖေ့ဘွတ်မှာ အေအေဘီအဖွဲ့ (မှာသွားရင် ပြင်ပေးပါ) ဆိုပြီး မြန်မာ ဘလော့ဂါတွေစုလုပ်ထားတဲ့ စာမျက်နှာမှာ ဖတ်ရင်း ကိုယ့်ဘလော့ ကိုယ်ပြန်သတိရလာလို့ ရေးချင်စိတ်ကလေး ပေါ်လာတာနဲ့ မြန်မာသုံးဖောင့်လေး ကောက်သွင်းပြီးသကာလ ဒီပို့စ်ကို ရေးလိုက်ပါတယ်။&nbsp;</div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">စာမရေးသော်လည်း ဟိုတစ်နေရာ ဒီတစ်နေရာလို စာတော့ဖတ်ဖြစ်ပါတယ်။ ဖတ်ရင်း ကိုယ်မသိတာတွေ ပိုပိုသိလာရတော့ ရေးဖို့လက်တွန့် လာတဲ့ စိတ်ကလေး ကြီးလာတယ်။ ခုချိန်ကတော့ နိုင်ငံရေးအကြောင်းဟော့နေတဲ့အချိန်ဆိုတော့ ဘယ်နေရာမှာမဆို နိုင်ငံရေးအကြောင်း ပြောကြဆိုကြ ငြင်းကြ စိတ်ကောက်ကြ ဟောက်ကြမြင်ရတယ်။ အသံမတူ ရန်သူဖြစ်တာတွေလည်း မြင်ရတယ်။ ကျနော်ကတော့ ဝါနုသေးတယ်ပြောရမလား ကိုယ်ကိုင်စွဲထားတဲ့ ပေတံအသေအချာ မရှိလေတော့ ကောင်းနိုးရာရာတွေ ရှာဖတ် ချင့်ချိန်တုန်း စောင့်ကြည့်နေတဲ့ အထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်။ ကျနော့်မှာ ပုဂ္ဂိုလ်စွဲလဲမရှိတော့ လူတော်တွေရဲ့တော်တာ ရှော်တာ လူတွေရဲ့အစွဲတွေဖတ်ရ မြင်ရ ကြားရတာနဲ့တင် လူနဲ့လူ့အကြောင်းဆိုတာ အင်မတန်စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတယ်လို့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုမြင်လာမိတယ်။ ဟိုစကားလေးလည်း သတိရမိတယ် လူဆိုတာ လူ့အကြောင်းကို သိဖို့လိုတယ် ပိုသိတဲ့လူက ပညာရှိပဲ ဆိုတာလေးကိုပေါ့။ အပြောင်းအလဲတွေကြားမှာ ခုချိန် စကားတစ်ခွန်းကို ပိုပြီးသတိရမိတာက နိုင်ငံရေးဆိုတာက လျှင်သူစားတမ်းမဟုတ်လား ဆိုတာကိုပေါ့ အဲ ဒီစကားကလည်း ပေါ်လီတက်တုန်းက အဆောင်က စီနီယာအစ်ကိုတစ်ယောက် ပြောတာကို သဘောကျလို့ မှတ်ထားတာပါ ကျနော့်အတွေး အခေါ်မဟုတ်ရ သေးပြန်ပါဘူး။&nbsp;</div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒါနဲ့ မြေခြားမှာရောက်နေတော့ စာရေးဆရာအသစ်တွေရဲ့စာတွေနဲ့ ဝေးနေတာလည်း အတော်ကြာတဲ့ ကျနော့်အနေနဲ့ လက်လှမ်းမှီသမျှ ခုတလော ဖတ်မိတာထဲက အနည်းအကျဉ်းလေးထဲက ပြန်ညွှန်းရရင် တနေ့ကဖတ်မိတဲ့ စာရေးဆရာမဂျူးရဲ့ တွေ့ချင်လှပြီ ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုတိုလေး ကျနော့်ထက်ငယ်မယ့် ညီမငယ်လေးများ အားရင် လက်လှမ်းမှီရင် ဖတ်ကြည့်ပါဦး အွန်လိုင်းမှာ chatting ဝင်တဲ့ ဇာတ်လမ်းလေး ရေးထားတာ မဆိုးဘူး။ စာရေးဆရာမ ကြည်အေးရဲ့ မီ ဟာလည်း အင်မတန်ဖတ်လို့ ကောင်းတယ်။ မီဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တကယ်ကို မျက်လုံးထဲမှာ မြင်လောက်အောင်ကို ဖတ်မိတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အချိန်နဲ့ကုစားနေတဲ့အချိန်မှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖတ်မိခဲ့တဲ့ အမှတ်တရ ဝတ္ထုဟာလည်း အတော်ထိတယ်ပြောရမယ်။ စာရေးဆရာမ ဂျူးရေးတာပဲ။ ကျနော်ဖတ်ဖူးသမျှအနည်းအကျဉ်းရှိတဲ့ စာရေးဆရာမ သုံးယောက်ဖြစ်တဲ့ မိုးမိုး(အင်းလျား)၊ ဂျူး၊ ကြည်အေး မှာ ကြည်အေးဟာ မိန်းမစာရေးဆရာလို့ မထင်ရလောက်အောင်ကို ရေးနိုင်တဲ့သူလို့ မြင်မိတယ်။ ကျနော် အများကြီး မဖတ်ဖူးသေးကြောင်းအရင် ဝန်ခံပါတယ် ဖတ်မိသလောက်နဲ့ မြင်မိရုံသက်သက်ပါ။ သူတို့ ဝတ္ထုတွေဖတ်ရတာဟာ တစ်ချိန်က ကျနော်သည်းကြီးမည်းကြီးဖတ်ခဲ့တဲ့ စာရေးဆရာ တာရာမင်းဝေတို့ မင်းခိုက်စိုးစံတို့နဲ့ အရသာလုံးလုံးကွာတာ သိသာပါတယ်။ တာရာမင်းဝေဆို ဝတ္ထုရှည်အကုန်ဖတ်ဖူးသလို မင်းခိုက်စိုးစံကိုလည်း သုညစာအုပ်အထိ တစိုက်မတ်မတ်ဖတ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ခုချိန်ရီစရာအနေနဲ့ ပြောရရင် စုံထောက် ဝတ္ထုတွေတော့ ဆားပုလင်းနှင်းမောင်တို့ မင်းအောင်တို့ မဖတ်တာကြာပြီပေါ့ ဘာကြောင့်ငယ်ငယ်က ဖတ်မိခဲ့သလဲတောင် ခုချိန် သိပ်နားမလည်တော့ဘူး။ လူလည်း လက်တွေ့ပိုဆန်လာတာလည်း ပါမှာပေါ့လေ ကိုဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ရှားလော့ဟုမ်းတောင် ရုပ်ရှင်ကြည့်တော့ သူ့ဟာနဲ့သူ အောင်ကြူကြူ ကာရိုက်တာနဲ့ လာတွေ့နေတော့ ဘာ ပြောရမလဲ မသိတော့ဘူး ဘာသာပြန်တဲ့လူတွေပဲ ဇာတ်ကောင်ကို အတည်ကြီး မှားဘာသာပြန်ကြသလို...</div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">သောကြာရုံးဆင်းရင် ဒီရက်ပိုင်း ခဏခဏလုပ်ဖြစ်တာက စီးတီးဟောမှာ ဘော်ဒါတွေနဲ့ ထမင်းစားလို့ ချိန်းတဲ့အခါ ကျနော့်အလုပ်ကနေ စီတီး​ဟောသွားရင် ၁၅မိနစ် အလွန်ဆုံး မိနစ် ၂၀လောက်ပဲ ကြာလို့ အမြဲစောရောက်နေတတ်တော့ ဒုတိယထပ်က စာအုပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ဝတ္ထုတိုလေး ၁ ပုဒ်စ ၂ ပုဒ်လောက် တက်ဖတ်ဖြစ်တာပါ။ အမေက ခုလာမယ့် စနေမှာ စင်ကာပူအလည်လာမယ် ၁ လ တန်သော် ၃ လ တန်သော်နေပျော်သလောက် နေမယ်ဆိုတော့ စာအုပ် ၃ အုပ်လောက် သယ်လာဖို့မှာလိုက်တယ်။ စာရေးဆရာပါရာဂူရဲ့ သူ့စကားနှင့်သူ့စာများ တစ်အုပ် မင်းလူဝတ္ထုတိုပေါင်းချုပ် တစ်အုပ် ဝင်းငြိမ်းနှင့် စာရေးဆရာများ တစ်အုပ်ပေါ့ သုံးအုပ်လုံး အလေးချိန်စီးတယ် သယ်လာတဲ့လူက ကိုယ့်အမေမို့လို့သာ မှာဖြစ်လိုက်တာပါ။ မင်းလူ ဝတ္ထုတိုအနည်းအကျဉ်းတော့ ဖတ်ဖူးပါတယ် ပေါင်းချုပ်ထွက်လာတော့လည်း တစုတဝေးတည်းပြန်ဖတ်ရတဲ့ သဘောပေါ့လေ။ တကယ်တော့ မြန်မာစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ၂၀ ဒေါ်လာ ၃၀ ဒေါ်လာ ပေးဝယ်ရလည်း စင်ကာပူမှာ ကျနော့်အတွက်တော့ ဝယ်ပျော်တယ်ပဲ ပြောမိမှာပါ စာရေးဆရာတွေသာ တကယ်ရမယ်ဆိုရင်ပေါ့။ သယ်စရိတ်တွေ နေရာစရိတ်တွေ ဆိုင်ခတွေ ထည့်မတွက်ပဲ ပြောရာရောက်ရင်လည်း ရောက်နေပါမယ် တကယ်တော့ စာရေးဆရာတွေကို စာပေနဲ့အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းပြုရာမှာ ဒီထက်ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ နေစေချင်တဲ့ ကျနော့်ဆန္ဒသက်သက်ပါ။ စာရေးကောင်းတဲ့ ဘလောဂါတွေကတော့ ဖရီးရေးကြသလို စာတွေလည်း တစ်ခါတစ်လေ ခိုးခံရတယ်ကြားမိတော့ &nbsp;သူတို့ကိုယ်စား&nbsp;စိတ်မကျေမနပ်&nbsp;အနည်းငယ်တော့ ဖြစ်မိပါတယ်။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီပို့စ်ကို အဆုံးသတ်ရရင် အဆုံးထိရေးဖြစ်အောင် အားဖြစ်စေတဲ့ ဖူးနုသစ် ခ ကို ဇတ်တီကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ် သူရဲ့ပို့စ်က&nbsp;<a href="http://www.phoonuthit.com/2012/01/whats-buzz-in-myanmar-blogsphere-2012.html" target="_blank">လာရောက် လည်ပတ်သူ အများဆုံး မြန်မာ ဘလော့ခ် ၅၀ (၂၀၁၂ ဇန်နဝါရီ)&nbsp;</a>&nbsp;ပါ။ ၅၀ ထဲတော့ မပါပါဘူး ကိုယ့်နံပါတ်က ၁၄၇ ဆိုတော့ မရေးတာကြာပေမယ့် မဆိုးပါဘူး တစ်ခုခုတော့ ရေးမှပဲဆိုပြီး ရေးလိုက်တာ ဒီလောက် ရှည်သွားပါတယ်။ ကျနော့်စာ ရှည်သွားသလို စာဖတ်သူကလည်း အဆုံးထိဖတ်ဖြစ်သွားလို့ တစ်ခုခု ရသွားတယ်ဆိုရင်တော့ ကျနော် ဝမ်းသာမိပါတယ်ပဲ ပြောချင်ပါတယ်။</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-3331315380635416758?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-75273204983659729152011-09-25T22:44:00.000+08:002011-09-25T22:44:33.108+08:00<div style="text-align: justify;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="360" src="http://www.youtube.com/embed/47oEw_AbDyE?rel=0" width="640"></iframe> ဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့နေရာမှာ flash သုံးတာနဲ့ပါတ်သက်ပြီး Joe McNally ရှင်းပြထားတာ တော်တော်ကြည့်လို့ ကောင်းလို့ မကြည့်ရသေးသူတွေအတွက်ပါ... ၆ပိုင်းရှိပါတယ် စိတ်ဝင်စားရင်တော့ ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ ကြည့်ပါတော့ </div><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="360" src="http://www.youtube.com/embed/TzoVkNJB_RQ?rel=0" width="640"></iframe><iframe width="640" height="360" src="http://www.youtube.com/embed/vtvAqHQnQig?rel=0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><iframe width="640" height="360" src="http://www.youtube.com/embed/MP1fUwvwsRo?rel=0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><iframe width="640" height="360" src="http://www.youtube.com/embed/t0NH27-CHOI?rel=0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><iframe width="640" height="360" src="http://www.youtube.com/embed/SSN_ncz6pk8?rel=0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-7527320498365972915?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-66186166272413790542011-07-24T20:57:00.002+08:002011-07-24T20:57:29.035+08:00<a href="http://www.flickr.com/photos/phyomaw/5970132040/" target="_blank" title="Untitled by phyomaw, on Flickr"><img alt="" src="http://farm7.static.flickr.com/6010/5970132040_147f916f9b_z.jpg" width="600" /></a><br /><br />အိုလှပ်စစ်မီးတွေ ထိန်ထိန်ညီးတဲ့ စင်ကာပူ ညချမ်းပါပဲ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-6618616627241379054?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com2Singapore1.352083 103.8198361.098096 103.503979 1.6060699999999999 104.13569299999999tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-15794970063520108562011-07-03T01:50:00.002+08:002011-07-03T01:53:31.987+08:00<iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/eQLwdD9BstY?rel=0" width="640"></iframe><br /><div style="text-align: justify;">ကြည့်မိတော့လည်း တကယ်လိုချင်စရာပါပဲ။ <br /><br />ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ဝယ်လို့ သူ့ဆီက နာရီဝက်လောက် ကိုင်ကြည့် ရိုက်ကြည့် သုံးကြည့်သေးတယ်။ နီကွန် ကိုင်နေကျသမားက ကန်နွန်ကိုင်တော့ တော်တော်ဆင်မပြေ ဖြစ်ရတယ်။ ခလုတ်နေရာတွေ မသိတာပေါ့။ အရောင်တော့ တော်တော်လှတယ် သုံးနေကျမဟုတ်တော့ ခလုတ်တွေ ရှုပ်တယ်ထင်မိတာကလွဲရင် ပုံထွက်မိုက်တယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ <br /><br />LCD နဲ့ ဖိုးကပ်က သုံးလို့ကောင်းတယ် ဒါပေမယ့် view finder ထဲက ပွိုင့်လေးတွေက အားရစရာ မရှိဘူး။ ကိုယ့်ငါးချဉ် ကိုယ်ချဉ်ရရင် D90 လောက်အရသာမရှိဘူး။ ISO မြင့်မြင့်နဲ့ ရိုက်လို့ အဆင်ပြေတယ်။ နည်းပညာကတော့ ကလိုပဲနေမှာပါ။<br /><br />နည်းပညာတွေ ဘယ်လောက်ပဲကောင်းကောင်း ကင်မရာက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခုချိန်မှာ သိလာတာကတော့ အချိန်ပေးနိုင်ဖို့ပဲဆိုတာလေ... ကဲ ကင်မရာဝယ်မယ် စိတ်ကူးနေသူများ ကြည့်ကြည့်ပါဦး 60D ကျနော့်အမြင်တော့ မဆိုးဘူး။ နီကွန် D7k လည်းကောင်းတာပါပဲ။ ဘယ်ဟာပိုကောင်းလဲ ဘာလဲတော့ ကျနော်လည်း မသိဘူး အဲ ကန်နွန် DSLR တွေရဲ့ ဗီဒီယိုက ကောင်းတယ်ဆိုတာတော့ သတိထားမိတယ်။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-1579497006352010856?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-91142884076502749032011-06-29T19:15:00.000+08:002011-06-29T19:15:47.090+08:00<div style="text-align: justify;">သုံးဖူးတဲ့ ဖိုင် တွေ ပိုက်ပိုက်လစဉ်ကြေးပေးပြီး ဒေါင်းလုပ် လုပ်လို့ရတဲ့ ဆိုဒ်တချို့ရဲ့အကြောင်း ပြောရရင် ပထမဦးဆုံး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ဝယ်လို့ စသုံးဖြစ်တာ <a href="http://www.rapidshare.com/" target="_blank">rapidshare</a> ပါ။ download လုပ်တဲ့ speed တော်တော်မြန်တယ်။ သုံးခဲ့သမျှထဲမှာ အကြိုက်ဆုံးလို့လဲ ပြောလို့ရတယ်။ ဒုတိယက <a href="http://www.hotfile.com/" target="_blank">hotfile</a> ပါ။ ရတ်ပစ်ရှဲလောက် မမြန်ပေမယ့် သူလည်းသုံးပျော်ပါတယ်။ လက်ရှိမှာ အဲဒီ ၂ ခု လုံးမသုံးဖြစ်တော့တဲ့ အကြောင်းကတော့ ၂ ခုစလုံးက တရားရင်ဆိုင်လိုက်ရပြီး ဖျက်ခိုင်းတာနဲ့ ဖိုင်တွေ အကုန်လုံးကို ဖျက်ပေးမယ်လုပ်ထားတော့ သူတို့ဆီက လင့် (link)တစ်ခုက တစ်ယောက်ယောက်က တင်ပြီး သိပ်မကြာခင် ပျက်သွားတာများတယ်။ ရုပ်ရှင်တွေ ဒေါင်းလုပ် လုပ်တဲ့အခါ တစ်ပိုင်းပျက်နေတာတို့ တဖိုင်လျော့နေတာတို့က အင်မတန်ဒေါသထွက်ဖို့ကောင်းတယ်။ ဒီဟာကလည်း ခိုးကူးခွေ ဝယ်ကြည့်တာနဲ့ သိပ်တော့မထူးဘူး ဒါပေမယ့် ကျနော့်အတွက်တော့ ရုပ်ရှင်ရုံမှာ ကောင်းတယ်ဆိုသမျှ video ကားတွေ ကြည့်သလို အိမ်မှာလည်း ကျန်တဲ့ကားတွေ မလွတ်အောင် နောက် ဆော့ဝဲ (software)တစ်ခုခုလိုရင်လည်း ဒေါင်းလုပ်ချ စမ်းသုံးနိုင်အောင် ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ဒုစရိုက်အားပေး သုံးနေရဆဲပါပဲ။ လက်ရှိတော့ <a href="http://www.filesonic.com/" target="_blank">filesonic</a> သုံးတယ်။ သတိထားရမှာ သူက နားလည်ပါးရိုက် လုပ်ထားတယ် လစဉ်သူ့ဘာသာ သက်တမ်းတိုးပြီး ကိုယ့်ကဒ်ထဲက ဖြတ်တယ်။ ကိုယ့်ဆီပို့တဲ့ အီးမေးထဲမှာ အဲအကြောင်းကို စာကြောင်းသေးသေးနဲ့ တစ်ကြောင်းတည်း ရေးထားတယ်။ တော်ရုံတန်ရုံလောက် သတိထားတဲ့ ကျနော်လိုလူမျိုးတော့ အစက ခံရပါတယ်။ ပေးပယ် (<a href="http://www.paypal.com/" target="_blank">paypal</a>) နဲ့ ပေးထားတာဆိုရင် ပေးပယ်မှာ သွားပိတ်လို့ရတယ်။ ကျနော်ကတော့ တော်တော်များများကို ပေးပယ်နဲ့ပဲ ပေးဖြစ်ပါတယ်။ ဒေါင်းလုပ်လုပ်တဲ့ အရှိန်က အရင်သုံးဖူးတာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် နှေးပါတယ်။ ဖိုင်တော့ တော်တော်များများ ရှိလို့ လွယ်လွယ်ရှာလို့ရတယ်။ <a href="http://www.megaupload.com/" target="_blank">megaupload</a> သုံးဖူးသေးတယ် ဖိုင်ရှာရခက်တာနဲ့ နောက်ပိုင်း မသုံးဖြစ်တော့ဘူး။</div><br /><div style="text-align: justify;">ခုလက်ရှိ mediamp4.com ဆိုတဲ့ စမတ်ဖုံး (smart phone) တွေအတွက် လုပ်ထားတဲ့ ရုပ်ရှင်ဆိုဒ်ကလေး တော်တော်ကြိုက်နေတယ်။ သူက ကွန်ပြူတာနဲ့ဆို ဖွင့်လို့မရဘူး ဖုံးမှာပဲရတယ်။ မော်ဇီလာဘလောက်ဇာ (Mozilla browser) နဲ့ အန်ဒရိုက်ဖုံးမှာဆို ရုပ်ရှင်ကို ဘတ်ဖာလုပ်ကြည့်တာတင်မကပဲ ဒေါင်းလုပ်ပါ လုပ်လို့ရတယ်။ ကျနော်တော့ ရုံးမှာရုပ်ရှင်တွေ ဒေါင်းထားလိုက်ပြီး ရုံးအပြန် ကားပေါ်ရောက်မှ ကြည့်တယ်။ နောက် ပေါ့တေးဘဲ (portable) ဖြစ်တာတွေ အကုန်ကြိုက်နေတယ်။ ကင်ဒယ် (<a href="http://www.amazon.com/kindle">Kindle</a>) ရပြီးတဲ့ နောက်မှာ ရုပ်ရှင်ကြည့်တာကိုလည်း ပေါ့တေးဘဲတက်ဘလက် (tablet) တစ်ခုခုနဲ့ ကြည့်ချင်နေတယ်။ အိုင်ပက် (<a href="http://www.apple.com/ipad">ipad</a>) ကို မျက်စောင်းထိုးထားတယ်။ သူ့ မျက်နှာပြင်က ရုပ်ရှင် ဘတ်ကားပေါ်မှာ ကြည့်ဖို့အနေတော်လို့ ကိုယ့်ဘာသာ ယူဆထားတယ် ဟဲဟဲ။ ဖုံးမျက်နှာပြင်က သေးတယ် မျက်စိညောင်းလွယ်တယ် တခါတခါ ခေါင်းကိုက်စေတယ်။ သုံးနေပေမယ့် သိပ်မကောင်းဘူးလို့ ကိုယ့်ဘာသာ ထပ်ယူဆထားတယ်။ ဘတ်ဂျက် (budget) အရ ဒီလထဲမှာ ရေမြေခြား ကမ်းခြေတစ်ခု သွားဖို့ကလည်း စိတ်ကူးထားတော့ အိုင်ပက်မလား ပင်လယ်မှာလှိုင်းပက်မလား ခေါင်းစားနေတယ်။ ဒီကြားထဲတော့ ထီ၂.၂သန်းဖိုး ပေါက်ရင် ကင်မရာဘော်ဒီ အကောင်းစားဝယ်ပေးမယ်ပြောတဲ့ သူတွေကိုလည်း ထီပေါက်ပါစေ တွေးပေးနေမိတယ် အင်းလေ ကျနော်မှ ထီမထိုးပဲကိုး။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-9114288407650274903?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-89422913196899246562011-06-26T18:47:00.003+08:002011-06-27T22:26:38.428+08:00<a href="http://www.flickr.com/photos/phyomaw/5872546420/" title="Untitled by phyomaw, on Flickr"><img alt="" src="http://farm4.static.flickr.com/3207/5872546420_cf2a130819_z.jpg" width="600" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">Amazon က Kindle ကို စင်ကာပူနဲ့ မလေးရှားကဝယ်ရင် မပို့ပေးပါဘူး။ ပထမတော့ ebay က ဝယ်ဖို့လိုက်ကြည့်ပေမယ့် စျေးက ထင်ထားတာထက် များနေလို့ အွန်လိုင်းမှာ လိုက်ရှာဖတ်ရင်း နည်းလမ်းတွေ့လို့ အဲကအတိုင်းမှာဖြစ်တယ်။</div><br /><br /><a href="http://www.flickr.com/photos/phyomaw/5871988581/" title="Untitled by phyomaw, on Flickr"><img "="" alt="" src="http://farm4.static.flickr.com/3093/5871988581_abdd5d0e4c_z.jpg" width="600" /></a><br /><br />ပထမဆုံး vpost မှာ sign up လုပ်ပြီး ယူအက် လိပ်စာယူရတယ်။<br /><br /><div style="text-align: justify;">ဒုတိယက Kindle ကို မာစတာကဒ်နဲ့ ဝယ်ပါတယ် ၁၁၄ ကျပ်ပါ ကြော်ငြာလေးပါတယ်ဆိုပြီး ဒစ်စကောင့်ချတဲ့ မော်ဒယ်ပါ။ ကာဗာက ၃၄.၉၉ ဆိုတော့ ၃၅ ကျပ်ကျပါတယ်။ စုစုပေါင်း ယူအက် ၁၄၈.၉၉ ကျပါတယ်။ shipping address မှာ ခုနက ဗီပိုစ့်က ရတဲ့ ယူအက်လိပ်စာကိုထည့်ပါတယ်။</div><br /><a href="http://www.flickr.com/photos/phyomaw/5871989329/" title="Untitled by phyomaw, on Flickr"><img alt="" src="http://farm6.static.flickr.com/5238/5871989329_91dcdd2dee_z.jpg" width="600" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">တတိယကတော့ အမေဇုံက ပစ္စည်းသင်္ဘောပေါ်တင်လိုက်ပြီလို့ အီးမေးပို့တာနဲ့ အဲဒီအီးမေးကို ဗီပို့ရဲ့ ယူအက်အီးမေးကို ဖော်ဝပ်လုပ်ပေးလိုက်ပါ။ လိုအပ်တဲ့ အချက်အလက်တွေစုံရင် ဗီပို့က ကွန်ဖမ်းပြန်လုပ်ပါတယ်။ vpost က ပစ္စည်းရောက်ပြီလို့ အီးမေးပို့လာရင်တော့ ကီလိုတွက်ပြီး ငွေချေရပါတယ်။ ဒီဘီအက်ဘဏ်ကဒ် နဲ့ဆိုရင် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း လျော့စျေးနဲ့ ယူအက်ကနေစလုံးကို ပို့ခမှာ တွက်ပေးပါတယ်။ ဒစ်ကောင့်ကုဒ်ကလေး ကူးထည့်ဖို့ မမေ့နဲ့ပေါ့။</div><br /><a href="http://www.flickr.com/photos/phyomaw/5871988897/" title="Untitled by phyomaw, on Flickr"><img alt="" src="http://farm4.static.flickr.com/3103/5871988897_a84ab107fe_z.jpg" width="600" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">vpost က အချိန်ထင်ထားတာထက် နည်းနည်းကြာတာကလွဲရင် ဖုံးတစ်ခါဆက်ပြီး သေချာအောင် ကျနော့်တုန်းက မေးရတာကလွဲရင် အဆင်ပြေပါတယ်။ ပထမရက် အိမ်လာပို့တုန်းက လူမရှိလို့ လက်မခံဖြစ်လိုက်တာကို စနေနေ့ ထပ်လာပို့ပေးရမလား ဖုံးဆက်မေးလို့ တော်တော်အဆင်ပြေသွားတယ်။<br /><br />နောက်တစ်ပုဒ်မှာ ပီဒီအက်ဖတ်ဖို့ လုပ်တာတို့ စာအုပ် ရှာတာတို့ ကျနော်စမ်းမိသလောက် ထပ်ဆက်ပါမယ်။ သုံးနေသူများကလည်း ဝေမျှချင်တာရှိရင် လက်တို့သွားပါဦး။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-8942291319689924656?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-70879096601365243982011-04-04T20:29:00.002+08:002011-04-24T20:14:20.644+08:00<div style="text-align: justify;">စာအုပ်စျေးတွေကြီး တရားမဝင်ဒီဗီဒီတွေ တစ်ချပ် ၂၅၀ နဲ့ရတဲ့ ရန်ကုန်မြို့တော်မှာ စာဖတ်သူ လူနည်းစုတော့ စာဖတ်ပါသေးတယ်ဗျ။</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-uOgzKWW4nkw/TZcUKPsbgdI/AAAAAAAABKc/fM-WEDiWPn8/s1600/Bookstore+-+reading+%25281+of+1%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://3.bp.blogspot.com/-uOgzKWW4nkw/TZcUKPsbgdI/AAAAAAAABKc/fM-WEDiWPn8/s400/Bookstore+-+reading+%25281+of+1%2529.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;">31 street, Yangon, Myanmar, 2011</div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://www.flickr.com/photos/phyomaw/5576328491/" title="Reading, Pagoda Road Train Station, Yangon, Myanmar, 2011 by phyomaw, on Flickr"><img alt="Reading, Pagoda Road Train Station, Yangon, Myanmar, 2011" height="265" src="http://farm6.static.flickr.com/5185/5576328491_c1b1d3f07e_z.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;">Reading, Pagoda Road Train Station, Yangon, Myanmar, 2011</div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://www.flickr.com/photos/phyomaw/5576320593/" title="Untitled by phyomaw, on Flickr"><img alt="" height="265" src="http://farm6.static.flickr.com/5150/5576320593_a8b1807074_z.jpg" width="400" />&nbsp;</a></div><div style="text-align: center;">31 street, Yangon, Myanmar, 2011 </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-7087909660136524398?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-64942021016841300142011-01-23T22:57:00.002+08:002011-04-24T20:13:38.554+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TTw_oqDdRWI/AAAAAAAABIk/8W9o70J3Ot8/s1600/aikido+%25286+of+76%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://3.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TTw_oqDdRWI/AAAAAAAABIk/8W9o70J3Ot8/s400/aikido+%25286+of+76%2529.jpg" width="400" /></a></div><br />D90 | 1/40s | f4 | iso1600 <br /><br />blogger ကိုလူပျို့ သင်တန်းမှာ ဓာတ်ပုံသွားရိုက်ပေးဖြစ်တယ်။ လိုအပ်တဲ့ ပညာရပ်တွေထဲမှာ ကိုယ်ခံပညာဟာလည်း အရေးပါတဲ့ အတက်တစ်ခုပါပဲလေ။ ကိုယ်ချည်းမခံရဖို့ အရေးကြီးတယ်မဟုတ်လား။ XD<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-6494202101684130014?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-20543335159131639532011-01-08T01:40:00.000+08:002011-01-08T01:40:41.835+08:00<div style="text-align: justify;">D90 ထွက်လာတော့ ဗီဒီယိုရိုက်လို့ရတယ် ဆိုတာကို နေရာတော်တော်များများမှာရေးကြ ငြင်းကြခုန်ကြ 5D II နှိုင်းယှဉ်ကြတာတွေလုပ်ကြတယ်။ အော်တိုဖိုးကပ်မပါလို့ မကောင်းဘူး ပြောတဲ့သူတွေ ရှိသလို တကယ့်ဗီဒီယိုရိုက်ကူးရာမှာ မန်နူရယ်ဖိုးကပ်က ပိုအသုံးဝင်တယ် ငြင်းတဲ့သူတွေ စုံလို့ပါပဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><object height="385" width="640"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tNChouCOPXs?fs=1&amp;hl=en_US&amp;hd=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/tNChouCOPXs?fs=1&amp;hl=en_US&amp;hd=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="385"></embed></object><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကျနော်ပြောဖူးခဲ့သလို သေချာမသုံးကြည့်ပဲ spec ထဲမှာ ရေးထားတာကို နှိုင်းယှဉ်ပြီး ငြင်းခုန်တာလည်း အပိုအလုပ်တစ်ခုပါပဲ။ အင်ဂလိပ်နှစ်ကူးညတုန်းက မီးပန်းဖောက်တာကို ဗီဒီယိုရိုက်ဖြစ်လို့ လိုသလောက်ကလေး ဖြတ်ပြီး စလုံးရဲ့ပိုက်ပိုက်တွေကို ဖောင်းဖောင်းဖောက်တာကို ကိုယ်တိုင်သွားမကြည့်ခဲ့သူတွေ ခံစားနိုင်အောင် ​ဝေမျှလိုက်ပါတယ်။ စလုံး အင်တာနက်က ဒေါင်းလုပ်ကိုသာ မြန်အောင်ပေးလေ့ရှိပြီး ဆိုဒ်ပေါ်တင်တာကျ တော်တော်ကြာလို့ ၁မိနစ်ကျော်ကျော်စာလေးပဲ ဖြတ်တင်လိုက်ပါတယ်။&nbsp; မူရင်း AVI format ကို MOV ပြောင်းတာကလွဲလို့ တခြားဘာမှ edit မလုပ်ထားပါဘူး။ HD နဲ့ အကြီးချဲ့ပြီး noise များမများရယ် ကွာလတီကို လေ့လာနိုင်ပါတယ်။ တချို့ ဗီဒီယိုရိုက်ပြီး ကွန်ပြူတာမှာပြန်ကြည့်တော့ ထစ်နေတယ်လို့ ဖြစ်နေသူများ avi ကိုဖော်မက်တစ်ခုခု ပြောင်းကိုပြောင်းရတယ်ဆိုတာ လက်တို့လိုက်ချင်ပါတယ်။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-2054333515913163953?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-36116978283844844042011-01-06T23:12:00.000+08:002011-01-06T23:12:39.957+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီရက်ပိုင်း အင်ဂုလိအဆိုတော် နယ်လီ Nelly ရဲ့ Just a dream သီချင်း တော်တော်နားထောင်ဖြစ်ပါတယ်။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">ဟိုစာသားလေးလေ&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">I was thinkin about her, thinkin about me.<br />Thinkin about us, what we gonna be?<br />Open my eyes, yeah; it was only just a dream.<br />So I travel back, down that road.<br />Who she come back? No one knows.<br />I realize, yeah, it was only just a dream.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">ဒါတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အကြောင်းအရာတွေ ဖြစ်ပွားနေတာကို ဆက်ရရင် အင်း...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဟို အဆိုတော်မလေး စကားအရပြောရရင် အလွမ်းဓာတ်ခံအလိုလို ပါတယ်ဆိုတာမျိုး ဆိုရမလား တစ်လမှာလေးခါ တစ်ပါတ်မှာတစ်ရက် ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး ကြုံရာလွမ်းနေတယ်ဆိုတာမျိုး။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဟုတ်ဟုတ်မဟုတ်ဟုတ် ကိုယ့်ဘာသာ ရှာကြံပြီး ပက်ပက်စက်စက် အသည်းကွဲနေသလို နေမကောင်းရက်နဲ့ အဖော်ကောင်းသလိုလို အရက်တွေ ဖိသောက်လိုက်မိတာမျိုး။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အလုပ်မှာ မခံစားနိုင်လို့ စီနီယာခပ်စိမ်းစိမ်းဆက်ဆံတာမျိုးကို စူပါဗိုက်ဆာကို ရှာကြံရင်ဖွင့်မိတာမျိုး။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မနေနိုင်မထိုင်နိုင် အိုင်ပေါ့နာနို ခေတ်မှီသူတိုင်း ပန်းသီးတစ်မျိုးမျိုးသုံးတယ် အတွေးနဲ့ ဝယ်မိပြီးမှ အိုင်ကျွန်းကြီးနဲ့ သီချင်းဘယ်လိုသွင်းရမလဲ နာရီဝက်လောက် လိုက်ရှာဖတ်ရတာမျိုး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဓာတ်ပုံတွေ အက်ဒီးဒင်းလုပ်ဖို့ ဖိုတိုလျော့ ၅ ကြီးကောင်းကောင်းသုံးဖို့ ကိုးအိုင်ဆဲဗင်းနဲ့ မန်မိုရီ ၄ ဂစ် ကြီးကို မတရားတမ်းတရင်း ညည ရော (RAW) ဖိုင်တွေကြည့်ပြီး အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်နေတာမျိုး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လာမယ့် ဗယ်လင်တိုင်းမှာ အရင်နှစ်တွေလို ကောင်မလေးအများကြီးက ချော့ကလက် မပေးတော့မှာကို တွေးပူမိတာမျိုး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တရုတ်နှစ်ကူးလက်မှတ်မရလို့ ပင်နီဆူးလား လက်မှတ်ဆိုင်နား တဝိုက်မှာ ရစ်သီရစ်သီလုပ်နေသူတွေကို ကြိတ်တင်းမိတာမျိုး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အိမ်ခန်းသော့ကို သော့ခတ်ပြီး အပူသည်ယောင်ယောင် ခံစားချက်တွေနဲ့ သော့ကို အိမ်ရှေ့ကဖိနပ်စင်မှာ တင်ထားခဲ့မိတာမျိုး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ရုံးက ကိုယ့်စားပွဲနားမှာ အထီးအမအရုပ်တွေ လာကပ်တာ လိမ်မော်သီးပုံတွေကပ်တာ ပူနေတဲ့ခေါင်းပေါ်တည့်တည့်မှာ နာနတ်သီးအတု အနီရောင်ကြီးတွေ လာချိတ်တာခံရတာ ပက်ဝန်းကျင်ကလူတွေ တအားစကားများတာပဲ ထင်မိတာမျိုး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တကယ်တော့ အိမ်လွမ်းတာပါ။ မာတာမိခင် ဒယ်ဒီဖားသား တို့ကိုဆိုပါစို့။ မပြန်ဖြစ်တာလည်း ၃ နှစ် ပြည့်ပြီလား ကျော်ပြီလား ၄နှစ်ထဲဝင်ပြီလား မတွေးတတ်တော့ပါဘူး။&nbsp; နှစ်ကူးနီးတော့ အမျိုးတွေစုံတဲ့ ထမင်းဝိုင်းတို့ လိမ်မော်သီးတွေ ပလူပျံအောင် ဝေတာတို့ အံပေါင်း တို့ အဝတ်အစားအသစ်တွေနဲ့ အမျိုးအိမ် ချီတက်တာတို့ အိုစုံလို့ စုံလို့ပါပဲ ဟဲဟဲ ရှာကြံပြီးတော့ကို လွမ်းရတာပါပဲလေ ဟုတ်ဘူးလား။ ငွေရှိတာအောင် အိမ်ချက်ချင်းပြန်ဖို့ လက်မှတ်ဝယ်မရတာမျိုး (သောက်)ခွန်ကိစ်စ လိုက်မေးနေရတာမျိုး အာ... လွဲကုန်ဘီ</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အင်း... အားလုံးပဲ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ နှစ်သစ်ပါ။ မနက်ဖြန်သောကြာနေ့ကို ကျော်ဖြတ်ရင်း စနေနေ့ကို ချီတက်ကြပါစို့။ စာလာဖတ်သူ လူကြီးမင်းများ စိတ်၏ကျမ်းမာခြင်း နား၏ချမ်းသာခြင်း ပြည့်စုံနိုင်ကြပါစေ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-3611697828384484404?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-60692216640737226052010-12-31T12:41:00.003+08:002010-12-31T12:45:01.521+08:00<div style="text-align: justify;">ဆြာလူပျိုကြီး ကူညီမှုရယ် ဆြာztလမ်းညွှန်ချက်ရယ် ဆြာဒီဘီတိုက်တွန်းမှုရယ် စသည့်ရယ်သုံးရယ် ရိုက်ကြည့်တာ အရသာရှိတာရယ်ပေါင်း ရယ်လေးရယ်နဲ့ အူနီကုဒ်ကို ခြေစုံပစ်ဝင်လိုက်ပါဘီ။ အူနီ နဲ့ ယူနီ ဘယ်ဟာမှန်သလဲကတော့ ဆရာကြီးတွေကို မေးကြည့်ပါ။ တို့ကတော့ အူနီကုဒ်လို့ပဲ ခေါ်ပါတယ်လေ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စာလုံးတွေ အလိုလိုပြောင်းသွားတာကို အင်မတန် သဘောကျမိပါတယ်။ ဖားသားကြီး လက်နှိပ်စက် ခေတ်ကရိုက်ခဲ့တဲ့ လက်ကွက်မျိုးနဲ့ သုံးလာခဲ့တဲ့ ကီးဘုတ်ကြီး ခုမှ တကယ့်ကွန်ပြူတာ ကီးဘုတ်စစ်စစ်နဲ့ စတူလာတယ်လို့ တကယ်ခံစားမိပါတယ်။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စနစ်ဆိုတာကလည်း အရေးကြီးတာပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒီ ကြီးဆိုတာကို ရေးတာတောင် အရင်က ဇော်ဂျီနဲ့ဆို ကကြီးအရင်မရေးဘူးလေ ကျနော်တို့ သင်ခဲ့တာက ကကြီးပြီးမှရရစ်လာတာမဟုတ်လား။ အမှန်ဖြစ်သွားတာ ပိုမကောင်းဘူးလား။ တချောင်းငင်တိုရှည်တွေ မှန်သွားတာ စာလုံးပေါင်းတစ်ခုတည်းဖြစ်သွားတာဟာ နောက်ဆို google မှာတစ်ခုခုရိုက်ရှာတည့်အခါ မတူညီတဲ့ရေးပုံတွေကြောင့် ရှာရခက်တာမျိုးတွေ မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကျနော်ကိုယ်တိုင်လည်း ပြောင်းသုံးဖို့ အချိန်တော်တော် ယူခဲ့ရပါတယ်။ ပထမတော့ဖတ်လို့ ရအောင် ဖောင့်စသွင်းဖြစ်တယ်။ ခုတော့ ရိုက်လို့ရအောင်ပါ keyman နဲ့ လက်ကွက်သွင်းဖြစ်တယ်။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ctrl + shift နှိပ်လိုက်ရင် ဇော်ဂျီပြောင်းသွားတာကို သုံးစွဲသူတွေ ကြိုက်ကြမယ်ထင်ပါတယ်။ မြန်မာ၃ ဆရာသမားတွေကလည်း အဆင်ပြေအောင် အမျိုးမျိုးကီးဘုတ်ကို ထုတ်နေပေမယ့် လူတွေလက်ထဲကို ထည့်မပေးတတ်ရာ ရောက်နေသလို ခံစားရပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ပြောင်းဖို့ကြာခဲ့တဲ့အထဲ ပါခဲ့တာပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မြန်မာ၃ သွင်းမယ်ဆို ဇော်ဂျီကိုလည်း ဖျက်စရာမလိုပါဘူး ctrl + shift နဲ့လည်း ဇော်ဂျီကို ပြောင်းရိုက်လို့ ရနေဦးမှာပါ။ ကျနော့်စက်မှာတော့ မြန်မာ၃ အတွက် ctrl + alt + k နှိပ်လိုက်ရင် အဆင်ပြေပြေပြောင်းသုံးလို့ရနေပါပြီ။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">စဉ်းစားကြည့်ပါ န ကို နှာခေါင်းလိုဥ ပေါင်းဖို့ ခြေထောက်မပါတဲ့ နငယ်လိုက်ရှာနေစရာ မလိုတော့ဘူး။ နောက် ဒီစာကြောင်းမှာတင် ပါတဲ့ စဉ်းစား စာလုံးမှာ ဇော်ဂျီနဲ့တုန်းက ကျနော်တို့ ဥ ကို ဉ နဲ့မှားသုံးခဲ့ကြတယတယ်။ ခု ဥ ကို အသက်တင်လို့ မရတော့ဘူး ဉ ကိုပဲ အသက်တင်လို့ရတော့တယ်။ စာလုံးပေါင်းပိုမှန်လာမယ်။ အဆင့်အတန်းတစ်ခု ဖြစ်လာမယ်ဗျာ။ မကောင်းဘူးလား။ </div><div style="text-align: justify;"><br />၂၀၁၀ အတွက် နောက်ဆုံးအပြာင်းအလဲအနေနဲ့ ကိုယ့်ဘလော့ကြီးကို ယူနီကုဒ်ဖောင့် ပြောင်းလိုက်ပါဘီ စာလာဖတ်သူ လူကြီးမင်းများ ရွှင်လမ်းချမ်းမြေ့ကြပါစေသော်... ဒန် တန် တန်။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-6069221664073722605?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-14763112327487127672010-12-30T15:08:00.001+08:002010-12-30T15:10:01.877+08:00<div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">လာမယ့္ စေန ဒါမွမဟုတ္ တနင္ဂေႏြမွာ ယူနီကုဒ္လို႕ေျပာေနတဲ့ ျမန္မာစာ တစ္ခုခုကို ေျပာင္းသံုးဖို႕ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ ဒီပို႕စ္က ေဇာ္ဂ်ီနဲ႕ ေနာက္ဆံုးေရးတဲ့ ပို႕စ္လည္း ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ တြန္းအားအေနနဲ႕ကေတာ့ standard တစ္ခု ျဖစ္သြားမယ္ဆိုတဲ့ စကားကို ႀကိဳက္လို႕ပါ။ ဥပမာ&nbsp;ဝ လံုး နဲ႕ သုည မကြဲလို႕ သံုးခ်င္ရာသံုးေရးၾကေတာ့ google မွာရိုက္ရွာရင္ ထင္သေလာက္ အလုပ္မတြင္တာမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ စတန္းဒန္႕ ဆိုတာႀကီးကို&nbsp;ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးႀကီးထားပါတယ္။ တိုးတက္ရာတိုးတက္ေၾကာင္း ေကာင္းမြန္ရာကို ေရြးဖို႕ အေျပာင္းအလဲကိုေတာ့ လက္ခံရမွာပဲေလ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လာမယ့္ ႏွစ္ထဲ မိဘေတြ ဒီေခၚဖို႕ စိတ္ကူးထားေပမယ္ ေနမေကာင္းတာ ရက္ဆက္သြားျခင္းက အိမ္ျပန္ဖို႕တြန္းအားႀကီး ေပးလိုက္သလို ခံစားရလာလို႕ ကိုယ္ပဲ ျပန္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ပတ္ပို႕သက္တမ္းကလည္း ၂ ႏွစ္က်န္ေသးေတာ့ အခြန္ေတြဘာေတြလည္း မေဆာင္ရဘူး ျပန္ေကာင္းတယ္လို႕ အားေပးတဲ့သူေတြလည္း ရွိသဗ်။ တခ်ိဳ႕လည္း ေဘာနပ္ရသမွ် အခြန္ေဆာင္ ျပန္ၾကပါတယ္။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တတိယတစ္ခုက တကၠသိုလ္ အခ်ိန္ပိုင္း ဆက္တက္ဖို႕ကိစၥပါ။ ထဲထဲဝင္ဝင္ အင္ဂ်င္နီယာပိုင္းကို စိတ္မဝင္စားေပမယ့္ တစ္ခုခုကို သင္ေနရတာကိုေတာ့ စိတ္ဝင္စားပါတယ္။&nbsp; ညည ၁ နာရီေလာက္ အခ်ိန္ၾကာေအာင္ အိပ္မေပ်ာ္မခ်င္း ကုတင္ေပၚမွာ ေတြးမိေနတာမ်ိဳးမို႕ ႏို႕ေသာက္အိပ္ဖို႕ အႀကံေပးတာနဲ႕ ပင္ပန္းေအာင္လုပ္ၿပီး အိပ္ယာထဲ ထိုးအိပ္ဖို႕ ေဖ်ာင္းဖ်တာနဲ႕ႀကံဳေတာ့ ျဖစ္ေသးပါဘူး ဒါေတြ မလုပ္ႏိုင္မယ့္တူတူ လခေကာ ရထူးပါ တိုးႏိုင္မယ့္ ေရရွည္ ေလး ငါး ႏွစ္စီမံကိန္းအရ ေက်ာင္းပဲတတ္ေတာ့မယ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ လုပ္သက္ ၁ ႏွစ္ျပည့္ရင္ေတာ့ အလုပ္ပိုလုပ္ရတဲ့ ဒီပါ့မန္႕ဘက္ ေျပာင္းဖို႕ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ ငယ္တုန္း သန္တုန္း ျမန္တုန္း လုပ္ႏိုင္တုန္း တစ္ေန႕ ၁၂ နာရီလုပ္ရတဲ့ ေနရာမ်ိဳး ေျပာင္းဖို႕လဲ ေတြးေနမိပါတယ္။ ခုေနရာက သိပ္သက္သာ သိပ္ေကာင္း အင္တာနက္ကေလးနဲ႕ ညိမ့္ေနေပမယ့္ အလုပ္မယ္မယ္ရရ မရွိလို႕ ဟိုလူခိုင္း ဒီလူခိုင္း လုပ္ရတာကို ေတာ္ေတာ္ သေဘာမက်မိတာ ၆ လ ေလာက္ရွိပါၿပီ။ အဲေလ လုပ္သက္ကလည္း ၆ လ ရွိလာၿပီကိုး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အစကေတာ့ အခ်ိန္ေတြအား အင္တာနက္ရေတာ့ တစ္ေနကုန္ ဖတ္ခ်င္တာလိုက္ဖတ္ ၾကည့္ခ်င္တာၾကည့္ ေနေပမယ့္ ခုနကေျပာသလို ေဘးမွာ ရွိတဲ့ စီနီယာ အန္တီ တခ်ိဳ႕က မၾကည္ၾကပါဘူးခင္ဗ်။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္အေၾကာင္းကို အစက ေနာက္ကြယ္မွာ အတင္းတုပ္ေပမယ့္ ခုက် ေနာက္ေက်ာမွာပါ တရုပ္လို တုပ္ပါတယ္။ ၄ လ သင္တန္းနဲ႕ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ တရုတ္ကားေတြ ၾကည့္ထားတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳအရ စလံုး တရုပ္ေတြရဲ႕ တရုပ္စကားကို နားလည္တာဟာ ကိုယ့္အေၾကာင္းကို ေျပာေနတာကို နားမလည္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ထိုင္နားေထာင္ေပးရတာလည္း အရသာမေတြ႕ေတာ့ပါဘူး။ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္လုပ္သက္နဲ႕ ဒီေနရာက ဒီေနရာပဲ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အဲဒီအန္တီႀကီးေတြကိုေတာ့ ေလးစားပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ေတာ့ အလုပ္မရွိတဲ့ဒဏ္ မခံႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ လာမယ့္ ႏွစ္မွာျဖစ္လာမယ့္ အေျပာင္းအလဲမ်ားစြာကို ခုခ်ိန္မွာေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ရင္း ဒီဇင္ဘာအတြက္ ၆ပုဒ္ေျမာက္ ပို႕စ္ကို ခ်ေရးလိုက္ပါဘီ။ အခ်ိန္ေပးလာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားအားလံုး ရႊင္လမ္းခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစေသာ္... ဒန္ တန္ တန္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-1476311232748712767?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-4979541245093396222010-12-28T16:29:00.002+08:002010-12-28T16:33:15.441+08:00<div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">အားအားယားယား ေျပာခ်င္တာေျပာဖို႕ ဘေလာ့ဂင္းတာ ရံုးမွာ ဂင္းေကာင္းတုန္း စူပါဗိုက္ဆာ ခရစ္စမတ္အတြက္ ေခ်ာ့ကလတ္လာေပးခ်ိန္နဲ႕ ကိုက္ေတာ့ အီးေမးပို႕ၿပီး ႀကိမ္းတာခံရပါတယ္။ စိတ္နာနာနဲ႕ ေဆးခြင့္ ၄ ရက္ ယူပလိုက္ပါတယ္။ ဒီေန႕ေတာ့ ငါမရွိရင္ ပ်င္းေနၾကမွာပဲလို႕ ကိုယ့္ဘာသာေတြးၿပီး ရံုးျပန္ေရာက္ေတာ့ ဒင္းတို႕က ခြင့္ယူထားၾကတာ ေနာက္ႏွစ္ ၃ ရက္ေန႕မွ ျပန္ေရာက္ၾကမယ္ဆိုပဲ။ ယူၾကဦးေပါ့ကြာေပါ့ ကိုယ္ကေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ထဲ ရန္ကုန္ျပန္ဖို႕ ခြင့္ရက္ကေလး စုရဦးမယ္ မဟုတ္လား။ အစက အိမ္က ဖားသားနဲ႕မားသားကို ဒီေခၚဖို႕ပါ။ စီလဲစီစဥ္ၿပီး ေျပာလဲ ေျပာၿပီးၿပီ။ သို႕ေသာ္လည္း ဒီရက္ပိုင္း အေသြးအသားထဲကိုက အိမ္ျပန္ဖို႕ခ်ည္း တိုက္တြန္းေနတယ္။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေခ်ာင္းဆိုး ေနမေကာင္း အသံဝင္ ခၽြဲၾကပ္ေနတဲ့ၾကားက အေဆာင္က ေဘာ္ဒါမ်ားျပန္ဆံုျခင္း ဆိုၿပီးခရစ္စမတ္ညက ဗီဗိုနားက ျမန္မာႀကိဳက္တဲ့ ညကလပ္ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ စပီကာဆူတာ ႀကိဳက္ပါတယ္။ တဒုန္းဒုန္းနဲ႕ ရင္ကို လာလာထိတဲ့ အသံမ်ိဳး ထိုင္ေနတဲ့ခံု လွဳပ္ေလာက္တဲ့ အသံမ်ိဳးကို တခါတေလ ခံစားရတာကို သေဘာက်ပါတယ္။ အေဆာင္မွာေနတုန္းကေတာ့ လြပ္လြပ္လပ္လပ္ စပီကာႀကီးဝယ္ၿပီး တေနကုန္ တဒုန္းဒုန္းဖြင့္ခဲ့တာပဲ။ ေက်ာင္းက ဂ်ဴနီယာေတြလဲ ေရာက္လာၾကတယ္။ လူစံုပါတယ္။ ကိုယ့္ထက္ေသာက္ႏိုင္သူေကာ ကိုယ့္အရင္ေမွာက္သြားသူေကာ ကိုယ့္အရင္ အိမ္ျပန္တဲ့သူေကာ အစံုပါပဲ။ သီခ်င္းသံဆူရင္ ေတြးမိတာက ဘဝမွာ မနက္ျဖန္ဆိုတာ မရွိေတာ့ရင္ ဆိုတဲ့ကိစၥပါ။ ဒါက နည္းနည္းမူးရင္ စတတ္ပါတယ္။ ဘဝမွာ မနက္ျဖန္မရွိေတာ့ရင္ စေတြးမိရင္ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး အလြန္ေပ်ာ္ပါတယ္။ ဒီေန႕လုပ္ခ်င္တာ လုပ္လို႕ရေသးတာပဲလို႕ ေတြးမိတာလဲ ပါႏိုင္ပါတယ္။ ရွက္တတ္လို႕ ဘယ္ေတာ့မွ မ်ားမ်ားမူးေအာင္ မေသာက္ျဖစ္ပါဘူး။ မူးရင္ ငိုတဲ့သူ မူးရင္ အင္ဂလိပ္လိုခ်ည္း ေျပာတဲ့သူ မူးရင္ ငါ့ႏိုင္ငံေကာင္းစားေအာင္ ငါလုပ္မယ္ေအာ္တတ္သူ စသူ ေတြႀကံဳခဲ့ဖူးလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ ငါမမူးေသးဘူးဆိုၿပီး ပုလင္းလိုက္လုတဲ့ အေျခအေနေရာက္ေအာင္ မႀကိဳးစားပါဘူး။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ရန္ကုန္မွာ စတိတ္ရွိုးတစ္ပြဲ သြားဖူးပါတယ္။ ရန္ျဖစ္တာကိုယ့္ေရွ႕မွာတင္ျမင္လိုက္ကတည္းက ထပ္မသြားျဖစ္ပါ။ ေက်ာင္းတုန္းက ထိုးႀကိတ္တာကို ကိုယ့္လူေကာင္အလိုက္ လုပ္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာ လံုးလံုးစိတ္မဝင္စားတဲ့ အရာတစ္ခုအျဖစ္ သက္မွတ္ထားပါတယ္။&nbsp;ရန္ကုန္ကလပ္လည္း မေကာင္းတဲ့ မိန္းမတို႕ ေအအိုင္ဒီအက္တို႕ လူႀကီးေတြ ေျပာလြန္းလို႕ မသြားဖူးပါဘူး။ ပန္းဆိုးတန္း တံတားေပၚေတာင္ ညေနေစာင္း လမ္းသြားမေလွ်ာက္ဖူးပါဘူး လိုက္စြဲတယ္ဆိုလို႕။ ေအအိုင္ဒီအက္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ ကူးတယ္ဆိုတာ ႀကီးလို႕သိလာေတာ့ စလံုးမလာခင္ မိဘမဲ့ေဂဟာမွာ လွဴတဲ့ အလွဴကို သြားခဲ့တုန္းက ေရာဂါခံစားေနရတဲ့ ကေလးသံုးေယာက္ကို တျခားကေလးေတြကလိုပဲ ဆက္ဆံႏိုင္ခဲ့ေသးတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ေက်နပ္မိပါတယ္။ တကယ္ပါ သူတို႕အနားကပ္မဲ့သူ တစ္ေယာက္ေတာင္ မရွိပါဘူး။ လာလွဴသူေတြက တျခားကေလးေတြကို သနားစရာေကာင္းလိုက္တာ ခ်စ္စရာေလး ဘာညာေျပာတတ္ၾကတာ။ ကိုယ့္လိုမဟုတ္လို႕ လူေတြကို စိတ္ကုန္တယ္ ဘာညာမေျပာေတာ့ပါဘူး။ အဲလိုေတြးတာက ကေလးအထာ မဟုတ္လား။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေဒါသအထြက္ဆံုးက ေခ်ာကလက္ပါ။ ရံုးတက္ေတာ့မွ ခရစ္စမတ္မွာ အမ်ားဆံုးရတာ ေခ်ာ့ကလက္မွန္းသိေတာ့တယ္။ ေခ်ာ့ကလက္ ႀကိဳက္ပါတယ္။ ေကာ္ဖီလည္း မခြဲႏိုင္ပါဘူး။ ခၽြဲၾကပ္ေတာ့ ေခ်ာ့ကလက္ စားလို႕မရပါဘူး။ နည္းနည္းျမည္း မ်ားမ်ားေခ်ာင္းဆိုးေတာ့ ပိုေဒါသထြက္ပါတယ္။ ဒီရက္ပိုင္း ႏွာေခါင္းက ပိုပိတ္ပါတယ္။ ဆရာဝန္သြားျပလို႕ ေပးတဲ့ ဖ်န္းတဲ့ေဆးရည္က ကိုယ္နဲ႕အဆင္မေျပလို႕ထင္တယ္ ညဘက္ပိတ္ေနရာကေန တေနကုန္ပိတ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ေဆးကိုရပ္ထားရပါတယ္။ ေနလို႕ ထိုင္လို႕ မေကာင္းရင္ အိမ္ကို ပိုသတိရပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ပုပၸါးသြားတုန္းက ဝမ္းေလ်ာေတာ့ ငိုၿပီးအေဖ့ကိုအနားမွာ ေခၚထားဖူးပါတယ္။ ေနမေကာင္းရင္ စားဖို႕ဆန္ျပဳတ္နဲ႕ ၾကက္သားေၾကာ္ေပးတဲ့ အေမ့ကို သတိရပါတယ္။ ဝမ္းေလွ်ာတာနဲ႕ ဆန္ျပဳတ္နဲ႕က မတူတဲ့ အခ်ိန္ကာလက အေျခအေန ၂ ခုပါ မေရာေစခ်င္ပါဘူး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒါနဲ႕ မေန႕ညက ေဖ့ဘြတ္ကို တီေထာင္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းရိုက္ထားတဲ့ The social network ဇာတ္ကားၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနတဲ့စိတ္ဓာတ္ေတြ တက္ၿပီး ကေန႕ ရံုးေရာက္လာတာပါပဲ။ ဒီလိုပါပဲ ကိုယ္ေတာင္ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္ေနတာ (ဒီေနရာမွာ သံုးတဲ့ ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္ေနတာ ဆိုတာမွာ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ အရာျဖစ္ေနတာ ကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိထားဖို႕လိုပါတယ္) ကိုယ္တာဝန္ယူရတဲ့ စက္ေတြကလဲ ေဖာက္ျပန္ၾကပါတယ္။ မီးနီေတြလင္းေနတယ္ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုန္ စာတန္းေတြ ေပၚေနတယ္။ ျပင္မယ့္လူဖံုးဆက္တယ္။ အင္းအဲအင္းအဲ ဖံုးသံုးေလးခါ ေခၚၿပီးေတာ့ မနက္ျဖန္ လာမယ္နဲ႕ အၿပီးသတ္မွ စိတ္ေအးသြားတယ္။ ဒီစာကို အဆံုးသတ္ဖို႕ေတြးေနရင္း ကိုယ့္ဦးေႏွာကို ကုိယ့္ဘာသာ ႀကိတ္ေလးစားသြားတယ္။ အသက္ႀကီးလာေလေလ ဖတ္ထားတဲ့ တက္က်မ္းေတြ မမွတ္မိေတာ့ေလေလ ကိုယ္ေတြးခ်င္တာ ေတြးေလ စိတ္ဓာတ္က က်လုိက္ တက္လိုက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေအာင္ျမင္မွဳ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္ေနတယ္လို႕ ေတြးလိုက္ ရန္ကုန္ျပန္ၿပီ အေမခ်က္တဲ့ ထမင္းစားမယ္ ဆိုင္မွာ ကူမယ္ ဘဝမွာ ဘာမွမျဖစ္ခ်င္ေန မိသားစုနဲ႕ ေနမယ္ ေတြးလိုက္ ငါဘီလ်ံနာျဖစ္ခ်င္တယ္ ငါေက်ာင္းဆက္တက္မယ္ ငါဓာတ္ပံုရိုက္မယ္ ငါၿပိဳင္ပြဲေတြမွာပါမယ္ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ဘဝဟာဒါပါပဲ။ ဘဝဟာ ဘေလာ့ပို႕စ္ တစ္ပုဒ္ေရးေနရံုနဲ႕ ၿပီးမသြားတာကိုပဲ ေက်နပ္ရေတာ့မလိုလို။ မနက္ျဖန္ မရွိေတာ့ဘူး ေတြးမိၿပီး ဒီေန႕လည္း ေပ်ာ္ပါတယ္။ ခဏေန ညစာ ဘာစားမလဲ ေတြးမိလို႕ အပိုေတြ ေတြးမိတာကိုပဲ စိတ္နာမိပါတယ္ေလ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-497954124509339622?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-79948251942080555682010-12-20T11:45:00.000+08:002010-12-20T11:45:17.253+08:00<div style="text-align: justify;">ေဘာ္ဒါေတြၾကား ကင္မရာဝယ္ၾကတာ ေရပန္းစားလာတဲ့အေလွ်ာက္ ဘာဝယ္သင့္လဲ လာတိုင္ပင္တာ ခဏခဏႀကံဳရေတာ့ ျပန္ေျပာမိတဲ့ က်ေနာ့္အယူအဆေရး ေဖာက္သည္ခ်ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ က်ေနာ္ေရးျပသမွ် ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက က်ေနာ္ေလ့လာမိသေလာက္နဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳရယ္ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္ပိုင္အယူဆမ်ား ျဖစ္လို႕ လိုေနရင္ ဝင္ေဆြးေႏြးေပးႏိုင္ပါသည္။</div><br /><div style="text-align: justify;">ကိုယ္တိုင္ နီကြန္(nikon)ကိုင္ေတာ့ ကိုယ့္လာတိုင္ပင္သူေတြက နီကြန္ဝယ္ခ်င္သူမ်ားပါတယ္။ လက္ရွိ D90 ကိုင္ၿပီး ငွားသံုးဖူးတာဆိုလို႕ D300 ထိသာရွိလို႕ ဒီထက္ ေစ်းေကာင္းတာေတြ အေၾကာင္းေမးရင္ေတာ့ မသိပါဘူး ခင္ဗ်။ ခုတေလာ ေရပန္းစားတာကေတာ့ D7000 ရမလား D90 ဝယ္သင့္ မဝယ္သင့္ စသျဖင့္ေပါ့။ အဲ ၂ ခုကိုပဲ အေျခခံ ၿပီး ေရးပါမယ္။ ဆန္ဆာ(sensor) အရစေျပာရရင္ နည္းပညာအေျပာင္းအလဲမွာ CMOS မွာ မွီလိုက္တဲ့ D90 ၂၀၁၁ မွာ ထုတ္တာ ရပ္ခ်င္ရပ္သြားေပမယ့္ အရမ္းကြာဟသြားမယ့္ အေျခအေနထဲ ပါသြားမယ့္ ေဘာ္ဒီမဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္တုန္းက CMOS sensor အေၾကာင္း အနည္းငယ္သင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။&nbsp;D90 က၂၀၀၈ မွာ စထုတ္လို႕ ခုခ်ိန္အရ သက္တမ္း ၂ ႏွစ္ရွိလို႕ ေနာင္ႏွစ္ထဲမွာ အစားထိုးမယ့္ ေဘာ္ဒီတစ္ခုခု ဝင္လာမွာေတာ့ ေသခ်ာေနပါၿပီ။ တခ်ိဳ႕လည္း က်ေနာ့္ကိုေမးပါတယ္ D90 ေရာင္းၿပီး D7000 ေျပာင္းဝယ္မလား ဆိုတာကိုပါ။ က်ေနာ့္ အေနနဲ႕ဆိုတဲ့ အေျဖ ျပန္ေပးျဖစ္တာကေတာ့ ငါဆိုရင္ေတာ့ D90 ကို မေရာင္းပါဘူး တကယ္လို႕ ဝယ္ျဖစ္ခဲ့ရင္ D3s ဒါမွမဟုတ္ D700 အစားထိုး ေဘာ္ဒီကို ဝယ္မွာပါလို႕။ D60 ေရာင္းၿပီး D90 ဝယ္တာကေတာ့ တျခားပံုျပင္တစ္ခုပါ။&nbsp;2011 ကေတာ့ ပိုက္ဆံ ပိုကုန္မယ့္ ႏွစ္လို႕ ႀကိဳျမင္ေနပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လူေတြအမ်ားဆံုး စိတ္လွဳပ္ရွားၾကတာက spec မွာ ေရးျပထားတာေတြ ဖတ္ၿပီးျဖစ္ၾကတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီrange တစ္ခုတြင္းက ေမာ္ဒယ္ကပ္ရပ္ေတြ အတြက္ေတာ့ ေျပာရခက္ပါတယ္။ D90 ထြက္စက D300 နဲ႕ ႏွိဳင္းယွဥ္ျပၾကတယ္။ D300s ထြက္ေတာ့ D700 နဲ႕ ႏွိဳင္းယွဥ္ဖို႕ ႀကိဳးစားၾကတယ္။ သူတို႕ေျပာတာက ေနာက္ပိုင္းထြက္တဲ့ နည္းပညာက ပိုသာတယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႕ပါ။ သတိထားမိဖို႕က ဓာတ္ပံုရိုက္တယ္ဆိုတာက တခ်ိဳ႕က အႏုပညာအတြက္ဆိုသလို တခ်ိဳ႕က မိမိပက္ဝန္းက်င္နဲ႕မိမိအတြက္ အမွတ္တရအတြက္ ပံုရိပ္ေတြ သိမ္းဆည္းတာပါ။ နည္းပညာတစ္ခုကို ဒါကေတာ့ဘာ ဟိုဟာကေတာ့ဘာ ဆိုၿပီး ဝယ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခုခ်ိန္မွာ ပိုက္ဆံသိပ္ေပါတဲ့ အစသမားဆိုရင္ D7000 ဝယ္လိုက္ပါ။ (သို႕ေသာ္လည္း မေန႕က ဖူနန္းမွာ ဆိုင္အားလံုး out of stock ျဖစ္ေနတယ္ ခင္ဗ်) ေငြေၾကးအရေကာ beginner body မဟုတ္တာအတြက္ ဆိုရင္ေတာ့ D90 ဝယ္ပါ။ ေစ်းကလည္း ၁၄၅၀ ဝန္းက်င္သာ ရွိေတာ့တဲ့အတြက္ ကိုယ္တိုင္လည္း သံုးေနလို႕ ေကာင္းမွန္းသိလို႕ အားေပးပါတယ္။ လံုးလံုးဓာတ္ပံု စရိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ D3100 တို႕ D5000 တို႕ ဝယ္ပါ။ canon 60D&nbsp;18-200mm&nbsp;က ဘာလို႕ D7000 18-105mm&nbsp;ထက္ ေစ်းသက္သာေနတာလဲ တို႕ ဘာကြာလို႕လဲတို႕ လိုက္ေမးေနတာက ရူးသြပ္ရာက်ပါတယ္။ (ေစာင္းေျပာျခင္းမဟုတ္ပါ ေနာက္တာသက္သက္ XD</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီဇင္ဘာလို ေဘာနပ္ေတြ လိွဳင္လွိဳင္ရေနခ်ိန္ဆိုေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ၾကသူမ်ားလည္း မနည္းၾကဘူးေပါ့ဗ်ာ ဟဲ ဟဲ အားလည္းက် အားလည္းေပး ဝယ္ၾကဗ်ာ ကိုယ့္ပိုက္ဆံကိုယ္ပဲဟာ မဟုတ္ဘူးလား။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-7994825194208055568?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-67747246355859285722010-12-13T10:47:00.000+08:002010-12-13T10:47:57.382+08:00<div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ကင္မရာကိုင္ကတည္းက manual mode သာ အသံုးမ်ားလို႕ တရုတ္ flash တစ္လံုး ဝယ္ေတာ့လည္း manual mode နဲ႕ flash output ကို သံုးျဖစ္တယ္။ flash power output ကို full power -&nbsp;1/2 - 1/4 - 1/8 - 1/16 - 1/32 ဆိုၿပီး သတ္မွတ္တယ္။ ကိုယ္သံုးတာေပၚမူတည္ၿပီး flash မွာ recycle time ဆိုတာရွိတယ္။ တစ္ခ်က္ရိုက္ၿပီး ေနာက္တစ္ခ်က္မရိုက္ခင္ၾကားက&nbsp;flash အသင့္ျဖစ္ဖုိ႕&nbsp;အခ်ိန္ကို ဆိုလိုၾကသည္။ on camera flash ရဲ႕ recycle time က နည္းတတ္ပါတယ္ ဒါေၾကာင့္ သတိမထားပဲ အားရပါးရ ရိုက္မိရင္ ေညွာ္နံေလးရလို႕ center ျပန္ပို႕ရကိန္းရွိတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Flash မသံုးၾကတာလည္း on camera flash က တစ္ခါတစ္ေလက် ပံုထြက္ေတာ္ေတာ္ဆိုးေစတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း ပါပါတယ္။ Flash သံုးေတာ့မယ္ဆိုရင္ exposure ၂ ခုကို သတိထားဖို႕လိုပါတယ္။ background နဲ႕ မိမိရုိက္မယ့္ subject နဲ႕ကိုပါ။ background expo ကို S (shutter) က ထိန္းပါတယ္။ subject expo ကို A (apature) ကထိန္းပါတယ္။ manual flash ကို သံုးတဲ့အခါက် ကိုယ့္ဘာသာ လိုသေလာက္ကို စမ္းသပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ခံ ေမွာင္ေနရင္ shutter ကို ၾကာၾကာဖြင့္ေပးဖို႕လိုပါတယ္။ subject ေမွာင္ေနရင္ apature က်ယ္က်ယ္ဖြင့္ေပးဖို႕လိုပါတယ္။ ဒါ သေဘာမေပါက္သေရႊ႕ေတာ့ Flash နဲ႕ ဓာတ္ပံုရိုက္ရတာ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပပါဘူး။ Flash ကို Fill light အျဖစ္အသံုးခ်မယ့္ သူေတြဟာ subject expo ကို A နဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္တယ္ဆိုတာကို သိဖို႕လိုပါသည္။ (subject expo ကို A နဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္ရာမွာ Depth of field ကိုလည္း သက္ေရာက္တဲ့အေၾကာင္း ေနာက္ ပို႕မ်ားတြင္ ေရးပါဦးမည္။)<br /><br />Flash power ေခၽြတာဖို႕ဆိုရင္ ISO ကို တိုးရိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ ISO 200 မွာ 1/2 power သံုးရတယ္ဆိုရင္ ISO 400 မွာ 1/8 ပဲ သံုးဖို႕ လိုပါေတာ့မယ္။ f 2 stop ေလ်ာ့ သြားပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ 1/2 power မွာ A ကို f4 ထားရတယ္ ဆိုရင္ 1/8 power သံုးခ်င္ရင္ f2.8 ထားရပါလိမ့္မယ္။ သေဘာကေတာ့ တစ္ခုကို 2 stop ေလ်ာ့တဲ့အတြက္ တစ္ခုကို 2 stop ျပန္တိုးရတာပါ။ kit lens အသံုးျပဳသူမ်ားအဖို႕ ႀကံဳတတ္တာက f5.6 ပါ အဲအခါမ်ိဳးမွာ flash power တိုးသံုးရင္ အဆင္ေျပပါတယ္။ သို႕ေသာ္လည္း Inverse Square Law အရ မိမိ flash ႏွင့္ subject အကြာအေဝးအလိုက္ အလင္း ေလ်ာ့သြားတယ္ဆိုတာကိုလည္း ထည့္တြက္ဖို႕လိုပါသည္။ ဒီအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ISO ကို တိုးတာမ်ိဳးလည္း လုပ္လို႕ရပါတယ္။ ကိုယ့္မွာ ရွိတဲ့ ကိရိယာအလိုက္ အေျခအေနအမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ အသံုးခ်တာက မရွိတဲ့ပစၥည္းကို ေမွ်ာ္ရင္း ဓာတ္ပံုရိုက္တဲ့ဘက္ အားနည္းသြားတာထက္ အက်ိဳးရွိပါတယ္။ (ဥပမာ ဓာတ္ပံုမ်ားကိုလည္း upload လုပ္ၿပီးတဲ့အခါ&nbsp; ထပ္မံ ထည့္ေပးပါဦးမယ္။)<br /></div><div style="text-align: justify;">လက္ရွိ YN-460 mark II သံုးၿပီး အေတြ႕အႀကံဳကို ေရးပါသည္။ လိုတာယူ၍ လိုအပ္ေနပါကလည္း ေကာ္မန္႕တြင္ ေျပာဆို ေဆြးေႏြးႏိုင္ပါေၾကာင္း။ XD</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-6774724635585928572?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-80887594096257853842010-12-07T15:58:00.000+08:002010-12-07T15:58:04.506+08:00<div style="text-align: justify;">ေမာင္ၿဖိဳးေမာ္ ဓာတ္ပံုရိုက္တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ကင္မရာကိုင္စကေတာ့ ျမင္ျမင္သမွ် ရိုက္ပစ္လိုက္မယ္ ဆိုၿပီးဝယ္ခဲ့တာေပါ့။ 8GB မန္မိုရီကဒ္ တစ္ကဒ္နဲ႕ ျမင္ျမင္သမွ်လည္း တကယ္ကို ရိုက္ခဲ့တာပဲ။ ဓာတ္ပံုရိုက္ထြက္ၿပီး ျပန္လာရင္ ပံု ၁၀၀ ေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုးပါလာတာပဲ။ ဆရာ့ ဆရာေတြ စကားလည္း ရွိသားေလ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ေခတ္ေရာက္မွေတာ့ ကိုယ္ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခုကို လိုအပ္သေလာက္ စိတ္ႀကိဳက္သေလာက္ ရိုက္သာရိုက္ဆိုတာေပါ့။ ရိုက္စကေတာ့ JPEG နဲ႕ format နဲ႕ရိုက္ပါတယ္။ ပံုေလးေတြက ကင္မရာေနာက္က LCD နဲ႕သိပ္မကြာတာေလးေတြ ကြန္ျပဴတာမွာေပၚလာ စိတ္ႀကိဳက္ပံုေလးေရြး အလကားရတဲ့ picasa တို႕ flickr တို႕မွာ တင္ပလိုက္တာပဲခင္ဗ်။ ကင္မရာဖိုးပဲ ရင္းရတယ္ က်န္တာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အလကားရသကိုးဗ်။ ခုေခတ္ေတာ့ facebook မွာပါ ပံုေတြတင္ၾက ၾကည့္ၾက အႀကံျပဳၾကနဲ႕ ဒါဟာဘဝပါ လို႕ေတာင္ ေျပာရမလား။ ငယ္တုန္းကေတာ့ ဖားသားႀကီးက ဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ၿပီးလို႕ ဖလင္ေဆးၿပီးရင္ ပံုလိုက္ က်ေနာ္တို႕ကိုျပ ေနာက္ အဖြားကိုျပ ဂေလာက္ပဲ။ ကေန႕ေခတ္အခါမွာေတာ့ ကိုယ့္လက္ရာေလးေတြ ေကာင္းတာမေကာင္းတာထက္ ကိုယ့္ပက္ဝန္းက်င္ ခပ္က်ယ္က်ယ္ကို ျပလို႕ရေနဘီ။ နည္းပညာ၏အစြမ္းကား အံမခန္းေလစြ။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဂလိုနဲ႕ သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး ၆ လေလာက္ေနေတာ့ ပထမဦးဆံုးဝယ္ကိုင္တဲ့ ကင္မရာေလး ေရာင္းလိုက္တယ္။ ေစ်း ၂ ဆ ေပးရတာေလး တစ္လံုးထပ္ဝယ္တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဘယ္ရမလဲ စာအုပ္ေတြဖတ္ရၿပီ။ သူမ်ားေဆြးေႏြးတာေတြ နားေထာင္ရၿပီ။ ဝယ္ၿပီးၿပီး ပါသမွ် နားလည္ဖို႕ကိုတင္ မန္ႏူရယ္ေတာ္ေတာ္ဖတ္ရၿပီ။ ဟိုဖတ္ဒီဖတ္ ဟိုစမ္းလုပ္ဒီစမ္းလုပ္နဲ႕ ေဟာ မ်ားသကာက မင္း JPEG နဲ႕ေတာ့အလုပ္မျဖစ္ဘူး ကင္မရာႀကီးေတြမွာ ပါတဲ့ RAW နဲ႕ ရိုက္ကြဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဆရာေတြ စကားပဲစမ္းၾကည့္တာေပါ့ဗ်ာ ဆိုၿပီး ရိုက္သဗ်။ အဲမွာ ဇာတ္လမ္းက စပါတယ္။ တစ္ေန႕ ထြက္ရိုက္ၿပီးျပန္လာေတာ့ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အရင္လိုပဲ ပံုေတြကို စက္ထဲကူးၾကည့္မယ္ဆိုၿပီး double click ေခါက္တာ ပြင့္မလာဘူးခင္ဗ်။ နီကြန္ေဖာမက္က NEF ဆိုတာ ဘာႀကီးမွန္းလည္း မသိဘူး။ ဒါနဲ႕ ဖိုတိုေလ်ာ့ေပၚ ဆြဲခ်ၿပီးၾကည့္တယ္။ မေပၚဘူးခင္ဗ်။ plug in လိုတယ္ support မလုပ္ဘူးဆိုၿပီး ျငင္းမရတဲ့ ok တစ္ခုတည္းကိုပဲ ႏွိပ္ခိုင္းပါတယ္။ ဒီေတာ့ အခက္ေတြ႕ၿပီေပါ့ဗ်ာ။ ဆရာ့ဆရာေတြကိုပဲ အသည္းအသန္လိုက္ေမးရတာေပါ့။ ဒါနဲ႕ အႀကံျပဳခ်က္အရ နီကြန္ဘူးခြံေလးျပန္ဖြင့္ အထဲက စီဒီေလးထုတ္ၿပီး နီကြန္ေဆာ့ဝဲေလးသြင္းတာေပါ့ဗ်။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">နီကြန္ေဆာ့ရဲ႕သူ႕ေဖာမက္ ၾကည့္လို႕ရတဲ့ software ေလးသြင္းၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ပံုေတြရွိတဲ့ ေသတၱာေလးကို ညႊန္းလိုက္တာနဲ႕ သူ႕ပံုေတြကို ၾကည့္လို႕ရသလို Edit လုပ္ဖို႕ scroll bar ေလးေတြလည္း ညာဘက္အျခမ္းမွာ ပါလာတယ္။ အဲမွာ ျပႆနာက စျပန္ေကာဗ်။ ပံုေတြက ကင္မရာေနာက္က LCD မွာ ၾကည့္သလို ေတာက္မေန လွမေန ျပန္ဘူးခင္ဗ်။ ဆရာ့ဆရာေတြ အပူကပ္ျပန္ေတာ့ အဆင္မေျပျပန္ဘူးခင္ဗ်။ စလံုးမွာေနသူေတြ အခ်ိန္ရွိသမွ် အလုပ္ေနၾကေတာ့ ကိုယ္လိုဘာမွမသိတဲ့သူကို ခဏခဏေမးတိုင္း ေျပာျပဖို႕အခ်ိန္နည္းပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပရိုဂမ္းမင္းဆရာႀကီးေတြက အားမေပးတဲ့ google မွာပဲ တစ္လံုးစ ႏွစ္လံုးစရိုက္ထည့္ၿပီး အေျဖရွာေလေတာ့ ေဟာ နာရီဝက္ေလာက္ အခ်ိန္ေပးဖတ္ၿပီးသကာလမွာ အေျဖေပၚလာတယ္။ RAW နဲ႕ ရိုက္ေပမယ့္လည္း ရိုက္ၿပီးၿပီး ကင္မရာ LCD မွာ ျပတာက JPEG ပါတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ထည့္ထားသမွ် setting နဲ႕ ကင္မရာရဲ႕ပရိုဂရမ္က အသင့္ေျပာင္းၿပီး ျပတာေၾကာင့္ RAW ကို ကြန္ျပဴတာမွာဖြင့္တာနဲ႕ အနည္းငယ္ကြာေနျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္ေအာင္ ရွင္းျပထားတာ ဖတ္ရသဗ်။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အေခ်ာကိုင္ျခင္း ဆိုတာကလည္း ခက္သဗ်။ အရင္ကေတာ့ ကင္မရာက ျပဳေပးသမွ် JPEG ပံု အဆင္သင့္ေလးနဲ႕ ပံု၁၀၀ေလာက္ရိုက္ရင္ ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ အေရာင္ကေလးနဲ႕ ပံု ေလး ငါး ပံုေလာက္ေတာ့ရတယ္။ အဲဒါေလးကိုပဲ အေရာင္ေတြ နည္းနည္းပါးပါးျပင္နဲ႕ လုပ္တာ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ေနတာပဲ။ ခုခ်ိန္ အဲတုန္းကပံုေတြ ျပန္ၾကည့္ေတာ့လည္း အႏွစ္သာရသိပ္မရွိလွဘူးေပါ့။ တခ်ိဳ႕ေတြဆို ေျပာေသးတယ္ ဒီအေရာင္ေလာက္ကေတာ့ picasa uploader က ဟာနဲ႕ toolbar ေတြကို ဟိုေရႊ႕ဒီေရႊ႕နဲ႕တင္ ရႏိုင္တယ္တဲ့ဗ်။ မဆိုစေလာက္ ပံုကေလးတစ္ပံုေလာက္ ထြက္လာရင္လည္း ဒီေလာက္ ေငြေပးထားရတဲ့ကင္မရာနဲ႕ ဒီပံုမ်ိဳးရမွာေပါ့တဲ့။ ဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ ဟို ဟာသဥပမာေလးလိုေပါ့ ထမင္းဟင္းအခ်က္ေကာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို စားလို႕ေကာင္းလိုက္တာ ခ်က္တဲ့ ဒယ္အိုးတို႕ထမင္းေပါင္းအိုးတို႕က ေစ်းႀကီးလို႕နဲ႕တူတယ္ ေျပာသလိုေပါ့ဗ်ာ။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒစ္ဂ်စ္တယ္ကင္မရာဝယ္စကေတာ့ S A ISO သံုးခုကို နားလည္ေအာင္ လုပ္ရတာနဲ႕တင္ တစ္ပါတ္ေလာက္ၾကာတယ္။ program ဒါမွမဟုတ္ auto mode ေလး သံုးေတာ့လြယ္လိုက္တာ မဟုတ္လား။ S ဆိုတာက shutter ပါ။ A ဆိုတာက apature ပါ။ ISO ဆိုတာကေတာ့ ကင္မရာဆန္ဆာက အလင္းေပၚတုန္႕ျပန္မွဳပါ။&nbsp;ဖလင္ေခတ္ကနဲ႕ဆို ဖလင္အမ်ိဳးအစားကို ဆိုလိုတာနဲ႕ တူခ်င္တူမယ္ခင္ဗ်။ ကိုယ့္ ကင္မရာက ေထာင္ေက်ာ္ေပမယ့္ ISO 400 ထက္ ေက်ာ္ၿပီးသံုးဖို႕ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ျပန္ဘူးခင္ဗ်။ အမွဳန္ဆိုတဲ့ အစက္ကေလးေတြက ပံုထဲကိုဝင္လာပါေကာ။ လက္တုန္မွာစိုးရိမ္ေတာ့ အစက A ကို မွန္ဘီးက ရသမွ်ခ်ဲ႕ S ကို ၅၀ ၆၀ ေအာက္မေလ်ာ့ပဲ ISO တိုးတိုးရိုက္တာ။ မွဳန္မွဳန္နဲ႕အေရာင္က်က် ပံုေလးေတြ ထြက္လာေတာ့မွပဲ သင္ခန္းစာ ရေတာ့တယ္။ ဆရာ့ဆရာတခ်ိဳ႕က အမွဳန္ပါတဲ့ပံုေတြကို ခ်စ္တယ္ ႀကိဳက္တယ္ ဘာညာေျပာၾကေသာ္လည္း သူတို႕မ်ားရဲ႕ အနည္းဆံုး ၃၀၀၀ တန္ ကင္မရာမ်ားရဲ႕ အမွဳန္ထြက္နည္းက က်ေနာ့္ရဲ႕ ၁၀၀၀ တန္ေလးနဲ႕ယွဥ္ရင္ ၾကည့္ေကာင္းတာကိုးဗ်။ မသိခင္ကေတာ့ အဟုတ္ႀကီးထင္ အတုယူမိခဲ့ေသးတာကိုး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မွန္ဘီလူးေလးေတြ မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ဝယ္မယ္ျပဳခ်င္ေတာ့ DOF တို႕ ဘာတို႕ လိုက္ရွာဖတ္ရျပန္ေကာ။ f number ဆိုတာကဘာညာေပါ့။ DOF ဆိုတာက depth of field လို႕ အရွည္ေကာက္ေခၚသဗ်။ က်ေနာ္လည္း အလြယ္သာ မွတ္ထားတာ ကိုယ္လိုခ်င္တာ ဖိုးကပ္ဝင္ က်န္တာ ဝါး ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ ဆရာ့ဆရာေတြကေတာ့ တြတ္ခ်က္ၿပီးရိုက္ၾကတာေပါ့။ ကိုယ္ကေတာ့ အဆင္ေျပသလို အေသမွတ္ထားတာနဲ႕ ရိုက္ထည့္ပလိုက္တာပဲေပါ့။ လူ ၂ ေယာက္ ဆို f5.6 အဲ လူ ၃ ၄ ေယာက္ဆို f8 စသျဖင့္ေပါ့။ ေပါက္စနကေလးေလးေတြ ခ်စ္ခ်ရာေလးဆို f1.8 ဂလိုေပါ့။ 50mm lens ဆို sweet spot လို႕ေခၚၾကတဲ့ f က f4 တို႕ ဘာတို႕ေပါ့ ဒါေတြ အြန္လိုင္းမွာ အမ်ားႀကီးေပါ့။ အီးလို ေရးထားတာ။ ျမန္မာလို သိသေလာက္ ေရးျပခ်င္တဲ့ က်ေနာ့္လို လူလည္း ရွိတာေပါ့ဗ်ာ ဆရာ့ဆရာေတြမ်ားေတာ့ ကိုယ္ေရးတာလြဲေနမွာလည္း ပူရတယ္။ ေနာက္ gear နဲ႕ ဆက္ဆံပံုကလည္း ရွိေလေတာ့ ကိုယ္ကိုင္တဲ့ ကင္မရာေလးနဲ႕ လူတတ္ႀကီးလုပ္ေျပာတယ္ ျဖစ္မွာလည္း ပူတာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ လိုက္လိုက္တာဖတ္ေနတာ ျပန္ခ်မေရးရင္ ကိုယ္တိုင္လည္း ေမ့လို႕ သတိရတုန္း စုေရးျဖစ္တာ။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီမွန္ဘီလူးကေတာ့ လူရိုက္ဖို႕ ဟိုမွန္ဘီလူးကေတာ့ ေခြးရိုက္ဖို႕ အဲေလ ရွုခင္းရိုက္ဖို႕ သို႕ကေလ ေျပာေလၾကေတာ့ မွန္ဘီလူးေလး ၂ ခုသာရွိတဲ့ က်ေနာ့္ခမ်ာ သူတို႕ညႊန္းသမွ် ခ်က္ခ်င္းပဲ ေျပးဝယ္ရမလို ျဖစ္ရျပန္ေကာ။ 85mm ဆိုတာ&nbsp;လူရိုက္ရင္ ဘယ္လိုလွေၾကာင္း ညႊန္းၾကသဗ်။ ဘုေတြ ခ်ိဳင့္ေတြ သူက ေဖ်ာက္ေပးသဗ်။ ဟမ္ အဲဒါေတြက ဘာအတြက္လဲေမးေတာ့ ဆရာ့ဆရာတစ္ေယာက္က တစ္ခ်က္ေစာင္းၾကည့္ၿပီး ေျပာပါတယ္ခင္ဗ်။ အဲဒီမွန္ဘီလူး မဝယ္ျဖစ္ေပမယ့္ ခုထိ မွတ္သားထားပါတယ္ခင္ဗ်။ ဓာတ္ပံုရိုက္ခံမွေတာ့ လူတိုင္းလွခ်င္တာေပါ့ကြ ဒီဘုေတြ ဒီခ်ိဳင့္ေတြနဲ႕ဆို ဘယ္ျဖစ္မလဲဟ။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို 70-200mm f2.8 နဲ႕ရိုက္ၾကတယ္ကြတဲ့။ ဟိုရက္က ကိုယ့္ရွိတဲ့ 50mm f1.8 ေလး D90 မွာ focus မျပတ္လို႕ သူမ်ားစကား နားဝင္ၿပီး စိတ္ပူသြားေသးတယ္။ မတတ္တေခါက္ပီပီ ကင္မရာလား လူလား ခြဲျခားမရ အေတြးေတြလည္း ျဖစ္သြားေသးသဗ်။ အေျဖကေတာ့ FX lens ကို DX body မွာသံုးလို႕ သေဘာတရားအရက focal length က ဘယ္လိုယူလို႕&nbsp;အနည္းဆံုး shutter speed ကို ၆၀ သံုးသင့္ေၾကာင့္။&nbsp;အဲဟာလည္း ဟုတ္မဟုတ္ ေသခ်ာေအာင္ ဖတ္ေတာ့ cross factor နဲ႕ focal&nbsp;length တိုးလာတာ မဆိုင္တဲ့အေၾကာင္း ေသခ်ာသိရသဗ်။ အင္တာနက္ဆိုတာကေတာ့ သတင္းေတြမ်ားသလို ထင္ေၾကးေတြလည္း မ်ားတာပဲမဟုတ္လား။&nbsp;လက္တုန္ေနလည္း အရက္ျပန္ေသာက္သင့္ေၾကာင္း အဲေလ လက္တုန္တာလည္း တစ္ပိုင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရေတာ့ စမ္းၾကည့္ေတာ့လည္း ဟုတ္ေနတာပဲခင္ဗ်။ ကင္မရာေၾကာင့္လည္း မဟုတ္ လူသာလွ်င္ မသိလို႕ျဖစ္မွန္း ဝန္ခံပါတယ္ဗ်။ ဒါနဲ႕ အခက္ေတြ႕တာကေတာ့ f1.8 ဆိုေသာ္ျငားလည္း အဆင္ေျပေျပျဖစ္ဖို႕ ISO 200 နဲ႕ 400 ကို ေျပာင္းရတာပါပဲ။ ခုေခတ္မွာ software ေတြကလည္း အင္မတန္ေကာင္းလာေတာ့ HDR အတြက္ မဟုတ္ရင္ အေနာ့္လို 1k ကင္မရာေလးနဲ႕ ISO 1k ေလာက္ကို ထင္သေလာက္ ကာလာမက်ရင္ noise reduction လြယ္လြယ္လုပ္လို႕ရသဗ်။ သူ႕မေကာင္းခ်က္ကေတာ့ အမွဳန္ေတြတင္ေဖ်ာက္တာမဟုတ္ဘူး ပံုကိုေဖ်ာ့ၿပီး ဝါးပလိုက္တာပါပဲ။ Lightroom 3 လည္း ရက္စက္ပါတယ္ Photoshp CS 5 လည္း ရက္စက္တာပါပဲ။ ေကာင္းတဲ့ဘက္က ျပန္ေတြးရင္ေတာ့ မ်က္လံုးေလာက္ခ်န္ၿပီး အမွဳန္ေလ်ာ့ရင္ အသားေလးေတြပါ ေခ်ာသြားသေယာင္ ထင္ရတယ္ ျဖစ္ျပန္ေကာဗ်။ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ နည္းပညာမ်ား လွည့္စားတတ္ေလျခင္းဗ်ာ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Photoshop CS 5 ဆိုလို႕ ေျပာရဦးမယ္။ အျပင္မွာ သူမ်ားပစၥည္းမခိုးေပမယ့္ အလကားရသမွ် ေဒါင္းလုပ္ခ်တတ္တဲ့အက်င့္ကိုက ခိုးရာေျမာက္ေနပါေကာ။ ေျမာက္ေနမွေတာ့ မထူးဘူးဆိုၿပီးလုပ္တာ မဟုတ္ရပါဘူး အဲဒီ CS 5 ေလးလည္း ေဒါင္းလုပ္ခ်ၿပီး သံုးေနတာပါပဲခင္ဗ်။ ေအာ္ တစ္ခ်ပ္ (original CD) ကို 1.6k လို႕ ဖူနန္းမွာေတြ႕ခဲ့တုန္းက ကိုယ့္မ်က္စိကို သံုးခါေလာက္ ပြတ္ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ မ်က္မွန္ပဲ မပါလာလို႕လားလို႕။ စိတ္ေျဖပါတယ္ ရန္ကုန္မွာ ဝယ္လည္း တစ္ခ်ပ္ 1k ေတာ့ ေပးရတာပဲလို႕။ ေစ်း သိပ္မကြာဘူးေပါ့ေလ။ CS 4 က ေန CS 5 ေျပာင္းသံုးေတာ့ ဘာထူးသြားသလည္း ေမးၾကတယ္။ ကိုယ့္လို ဘာမွေသေသခ်ာခ်ာ မတတ္တဲ့သူအတြက္ေတာ့ ဘာမွ ထူးဘူးေပါ့ဗ်ာ။ plugin ေလး သြင္းလိုက္လို႕ mini bridge ေလးသံုးၿပီး RAW ဖိုင္ေတြ ဖြင့္လို႕ရလာတယ္။ ေဆာ့ဝဲတစ္ခုကေန တစ္ခု export လုပ္ေနစရာလိုေတာ့ဘူး အရင္က lightroom 3 က ေန CS 4 ကို export လုပ္ၿပီး အဆံုးသတ္အေခ်ာကိုင္တာမ်ိဳး မလိုေတာ့ဘူးေလ။ HDR တို႕ ဘာတို႕ေတာ့ ရၿပီလို႕ ဟိုေန႕ကဖတ္လိုက္ရေသးတယ္ မစမ္းအားပါဘူး နဂို photomatix 3 ေလးနဲ႕ပဲ ခုထိ အလုပ္ျဖစ္ေနေသးတာ။ HDR လည္း သိပ္ေတာ့ ႀကိဳက္လွတာမဟုတ္ဘူးဗ် ဝယ္ထားတဲ့ tripod ေလး ေၾကေအာင္ ရိုက္ေပးျဖစ္တာ။ သူငယ္ခ်င္းထဲက ေဘာ့ ေတြမ်ားေတာ့ ဒင္းတို႕ေျမွာက္ေပးခ်က္နဲ႕ ရာခ်ီေပးၿပီး brand ဆုိတာေတြေနာက္လိုက္လို႕ တရုတ္ရဲ႕ နာမည္ႀကီး brand ဆိုတဲ့ berno tripod ဝယ္ျဖစ္သြားတယ္။ အေလးခ်ိန္စီးသဗ် ခါးေတြ နာတာ ကိုယ္သာသိတယ္။ သူမ်ားလည္း ထုတ္မေျပာရဲဘူး ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႕ ကိုယ္ရွည္ၿပီး ဝယ္တာကိုး။<br /><br />ေကာင္းကင္ျပာျပာႀကီးေအာက္မွာ က်ေနာ့္ခ်စ္သူကို စမေတြ႕ေပမယ့္ ဓာတ္ပံုရိုက္ခံမယ့္ မဒီကေလးကို ရိုက္ေတာ့&nbsp;အသားျဖဴဖို႕ ႀကိဳးစားလိုက္သူ သူေလးတင္မကဘူး ေနာက္က ခုနက ေကာင္းကင္ျပာျပာႀကီးကပါ ေကာင္းကင္ျဖဴျဖဴႀကီးျဖစ္သြားသဗ်။ အဲမွာ speedlite ဆိုၿပီး အရူးထတာပဲခင္ဗ်။ ေန႕ခင္းဘက္ flash ဖြင့္မရိုက္ရဘူး ဘယ္သူေျပာတုန္း တုိ႕ဘာတို႕ ကိုယ့္ဘာသာ အသံေကာင္းဟစ္လိုက္ေသးတာ။ ၾကာၾကာမဟစ္လိုက္ရပါဘူး အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ အစမ္းေကာင္းတာ ေမာ္ဒယ္မဒီကေလးက မ်က္စိစူးတယ္ ဘာညာ ကြန္ပလိန္႕တက္သလို ေန႕ခင္းဘက္မွာ&nbsp;S ကို ၂၀၀ နဲ႕ ရိုက္ရတာ အဆင္မေျပပါဘူးခင္ဗ်။ ဆရာ့ဆရာမ်ားက ေျပာပါတယ္ ဟ A ကို က်ည္းလိုက္ေလေပါ့။ သို႕လိုလည္း စမ္းတာပဲခင္ဗ်။ အရင္အက်င့္ျပင္မရေတာ့ ဖိုးကပ္ကလူၾကည္ ေနာက္ခံဝါးကလည္း လိုခ်င္ေသးနဲ႕ မဆင္မေျပဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဒါနဲ႕ ဟိုဖတ္ ဒီဖတ္နဲ႕ off camera flash ဆိုတာ စဖတ္မိျပန္ေကာ။ ဆရာ့ဆရာေတြကေတာ့ ဒါဟာ သူတို႕လို strobit ေတြအတြက္ေတာ့ အထူးအဆန္း မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ ကိုယ့္မွာ အားမလိုအားမရျဖစ္မိ ေအာ္ ငါမသိေသးတာေတြ မ်ားပါလားေပါ့။ ရွိစုမဲ့စုေလးနဲ႕ တရုတ္ဖလက္ေလးေျပးဝယ္ တြဲသံုးဖို႕ wireless စက္ကေလး သံုးလံုးလည္း ဝယ္ေပါ့။ အဲအခ်ိန္က ေက်ာင္းသားဘဝဆိုေတာ့ ထမင္းေလး ဘာေလးလည္း ငတ္တာေပါ့။ ငတ္ေပမယ့္ မပိန္သြားပါဘူးခင္ဗ်။ ေခါက္ဆြဲစား ပိုဝပါတယ္ ဟဲဟဲ။<br /><br />Inverse Square Law တဲ့ခင္ဗ် ဆယ္တန္းက ရူပေဗဒက law ေတြ ဘိုင္ဟာ့ က်က္လာတဲ့ေကာင္ နားလည္ေအာင္ ဖတ္တာ နားမလည္ဘူးခင္ဗ်။ ဒီေတာ့လည္း အေသမွတ္ရတာေပါ့။ ကင္မရာညာဘက္ကေန ေလးဆယ့္ငါးဒီဂရီမွာ ဖလက္ေထာင္တို႕ Fill light တို႕ Main light တို႕ Back light တို႕ သံုးခုလံုးေပါင္းၿပီး ပံုတစ္ပံုေသခ်ာေတာင္ ခုထိ မရိုက္ျဖစ္ေသးပါဘူးဗ်။ ဖလက္က သံုးလံုးမွ မရွိတာကိုး။ ေလ့လာဖူးသမွ် trick ေတြလည္း စမ္းျဖစ္ေသးတယ္ High speed နဲ႕ Flash ကို တြဲသံုးတာတို႕ ကင္မရာကို ေစာက္ထိုးရိုက္တာတို႕ေပါ့။ High Key တို႕ Low Key တို႕ အို အမ်ားႀကီးပါပဲ။ လက္ေတြ႕ရိုက္ေနတဲ့ ဆရာ့ဆရာေတြဆီကလည္း အမ်ားႀကီးသင္ယူခ်င္တာေပါ့ဗ်ာ သို႕ေသာ္လည္း အလကားေနအလကားေတာ့ ဘယ္သူက ကိုယ့္ကိုသင္ၾကားျပသေပးမွာတုန္း။ ခုလို အလုပ္ခြင္ထဲ ဝင္တဲ့ အေျခအေနျဖစ္လာျပန္ေတာ့ သူတို႕အားတဲ့ရက္ ကိုယ္လိုက္မသြားႏိုင္ ကိုယ္သိပ္တတ္ၾကြေတာ့ သူတို႕မသြားနဲ႕ အလုပ္က ပင္ပန္းတာနဲ႕ လူပ်င္းပီပီ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း အေၾကာင္းျပခ်က္ မ်ားသကိုး။<br /><br />ေရးရင္းနဲ႕ ရွည္သြားသဗ် အေပၚမွာ ေရးခဲ့သလိုပဲ ေလ့လာခဲ့မိသမွ် နည္းနည္းစီ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း မွတ္မိေအာင္ ခ်ေရးသြားဦးမွာပါ။ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ အရင္တုန္းက အားရင္ အားသလို အတူလိုက္သြားမိတဲ့ ဆရာ့ဆရာေတြကိုလည္း သတိရရင္း ရံုးမွာ တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနတုန္း ေမာင္ၿဖိဳးေမာ္ ရင္ဖြင့္သည္။ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္း လိုတာယူ၍ မလိုတာဖယ္ကာ လိုအပ္ေနတာကိုလည္း လြပ္လပ္စြာညႊန္ျပသြားႏိုင္ပါေၾကာင္း....။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-8088759409625785384?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-20485652223452287102010-12-03T14:01:00.003+08:002010-12-03T14:06:19.157+08:00<div style="text-align: justify;">ကုမၼဏီေတြ နာမည္ႀကီးတာေရာ မႀကီးတာေတြေရာ ထုတ္လုပ္ေနသမွ်ဟာ အမွိဳက္ေတြကို ထုတ္လုပ္ေနတယ္လို႕ ခံစားဖူးပါသလား။ ကမာၻႀကီး စိမ္းလမ္းစိုေျပဖို႕ ႀကိဳးစားမွဳဘက္ကၾကည့္ရင္ အဲဒီလို ျမင္ၾကည့္လို႕ရပါတယ္။ က်ေနာ္တို႕ သံုးခဲ့တဲ့ window 98 နဲ႕ ကြန္ျပဴတာေတြ window 2000, ME, XP, Vista နဲ႕ကြန္ျပဴတာေတြ ဒါေတြအကုန္လံုး အခ်ိန္တန္ေတာ့ အမွိဳက္ျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ္တို႕ ပိုက္ဆံေပးဝယ္လိုက္ရတာက အမွိဳက္မျဖစ္ခင္ စပ္ၾကားအခ်ိန္ကာလကေလးကိုပါ။ က်ေနာ္ဆိုရင္ ပစၥည္းကိုလည္း ပစၥည္းအျဖစ္သာ ျမင္တတ္ဖို႕ ႀကိဳးစားခဲ့တာလည္း ၾကာပါၿပီ။ အေကာင္းႀကိဳက္တာကေတာ့ တျခားအပိုင္းေပါ့ေလ။ XD ပိုင္ဆိုင္ဖို႕ႀကိဳးစားရင္းကေန လက္လႊတ္တတ္ဖို႕ပါ ေရာသင္ယူလာတတ္တာေတာ့ အမွန္ပါပဲခင္ဗ်။ ခုလို အမွိဳက္ျဖစ္မယ့္ အရာေတြကို ျမင္တက္ေနရင္ ပစၥည္းနဲ႕ ပက္သက္ၿပီး ျဖစ္တဲ့ စိတ္ဆႏၵေတြနည္းသြားပါမယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">နည္းပညာကနဲ႕ ခ်မ္းသာေနသူေတြက အမွိဳက္မ်ားမ်ားကို ဖန္တီးႏိုင္သူမ်ား ဆိုရမယ္။ မားသားဘုတ္(motherboard) နဲ႕&nbsp;processor ကိုပဲၾကည့္&nbsp; duo core, core 2 duo, quad core အဲေနာက္လည္းက်ေရာ board ပါ ေျပာင္းရတဲ့ core i3, core i5, core i7 ထိျဖစ္သြားတယ္။ မန္မိုရီကဒ္ေတြပါ DDR3 ကဒ္ေတြ လိုက္ေျပာင္းရတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ထဲမွာ လာမယ့္ laptop ေတြ desktop ေတြအားလံုးမွာ အနည္းဆံုး core i3 processor နဲ႕ board ေတြလာေတာ့မယ္ အဲအခါက် အေပၚကဟာေတြက ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံကို ပို႕မယ္။ ၿပီးရင္ေတာ့ အမွိဳက္ျဖစ္သြားဘီ။ နည္းပညာအေျပာင္းအလဲနဲ႕တင္ အမွိဳက္ေတြအမ်ားႀကီး ဖန္တီးလိုက္သလို ေငြေၾကားေတြရလိုက္တယ္။ ေငြေၾကးဆိုတာကလည္း ကိုယ္မေသခင္တာ ကိုယ္တြယ္အသံုးျပဳလို႕ရတာ မဟုတ္လား။ ေမာ္နီတာတို႕ တီဗီတို႕ဆိုလည္း အရင္တုန္း ဘုလံုးႀကီးပါတဲ့ CRT ေတြကေန plasma, LCD, LED ေတြျဖစ္ကုန္တယ္။ အလုပ္ေတြလုပ္လိုက္ၾက ဝယ္လိုက္ၾက လံုးလည္ခ်ာလည္ လိုက္ေနတာပဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကင္မရာသမားေတြလည္း ဂလိုပါပဲ Nikon D60 သိပ္မၾကဘူး D5000, D3000, D3100 အကုန္လံုးကေတာ့ သူမသာ ကိုယ္အသုဘေတြခ်ည္းပါပဲ။ Canon ဆို 450D&nbsp;1000D&nbsp;500D ေနာက္ဆံုး အားလံုး ျပည့္စံုတယ္ ျဖစ္လာတဲ့ 550D အမွန္ေတာ့ ဘီဂင္နာ လယ္ဗယ္အတြက္ အားလံုးက တူတူပါပဲ sensor ကလည္း CCD ပါပဲ focus point ပိုမ်ားလာတယ္ mega pixel မ်ားရင္ မ်ားလာမယ္&nbsp;တကယ္ေတာ့&nbsp;spec မွာ&nbsp;နည္းပညာသစ္လိုလုိ တအားထူးျခားသြားသလိုလို ေရးၿပီး ေၾကာ္ျငာတာဟာ ကင္မရာကုမၼဏီေတြရဲ႕ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ တစ္ခုပါပဲ။&nbsp;သိပ္မၾကာခင္ပဲ ဝါသနာႀကီးလာရင္ ျပန္ေရာင္းၿပီး semi level ေတြ ဝယ္ၾကျပန္ေရာ။ ေရးေနရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတာ္ေတာ္ျပန္ျမင္ေယာင္ပါတယ္။ D90 တို႕ 50D တို႕ ျဖစ္ကုန္ၾက။ ဟို funshion ဒီ funshion ႏိွဳင္းယွဥ္ၾက။&nbsp;သူ႕ level အလိုက္ေတာ့ ထြက္တဲ့ ႏွစ္ကြာတာေပါ့။ beginner level ဆို ၁ ႏွစ္ ေမာ္ဒယ္ ၂ ခုေလာက္ထြက္တယ္ semi ဆို ၂ ႏွစ္နဲ႕ ၃ ႏွစ္မျပည့္ခင္ ေမာ္ဒယ္ သစ္ထြက္တယ္။ pro level ကေတာ့ ၃ ႏွစ္ကေန ၅ ႏွစ္ေလာက္ထိၾကာတယ္။ ဒီၾကားထဲ နည္းပညာေျပာင္းရင္ ထြက္ခဲ့သမွ်က သမိုင္းမွာ က်န္ခဲ့။ အမွိဳက္ေတြ ျဖစ္သြားတယ္ပဲဆိုပါေတာ့။ သမိုင္းဆိုတာ အုတ္က်င္းနားကဟာ မဟုတ္ပါဘူး။ မီးေလာင္တုန္းကေတာ့ အုတ္က်င္းမွာ ျပာျဖစ္ အမွိဳက္ျဖစ္သြားတာေတြ အမ်ားႀကီးေပါ့။&nbsp;ျဖစ္ျဖစ္ မျဖစ္ျဖစ္ ဒီပို႕စ္က အမွိဳက္ျဖစ္ေၾကာင္း ရည္ရြယ္လို႕ အတင္းထည့္ ေရးပလိုက္ပါမယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီရက္ပိုင္း မ်က္စိက်ေနတဲ့ ပစၥည္းေတြရွိသား သို႕ေသာ္လည္း မာသား ဖားသား လာလည္မယ္ဆိုေတာ့ ႀကိတ္မွိတ္ၿပီး မသံုးျဖစ္ေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးရင္း ခ်ေရးလိုက္တာ။ သိပ္မၾကာခင္ ဒီပို႕စ္လည္း အမွိဳက္ပို႕စ္ႀကီး ျဖစ္သြားမယ္ ထင္ရဲ႕ ဟဲဟဲ။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-2048565222345228710?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-14833190909764555422010-11-29T11:59:00.000+08:002010-11-29T11:59:10.913+08:00<div style="text-align: justify;">ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ တနင္လာေန႕ေလးပါ ခင္ဗ်။ ခုခ်ိန္ဟာ အားလံုး စိတ္ကူးယဥ္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္ကာလအတြင္းမွာလို႕ တိုးတိုးတိတ္တိတ္သတင္းအရ သိရပါတယ္။ မၾကာခင္ ဒီဇင္ဘာလထဲေရာက္လို႕ ၁၃လ ေဘာနပ္ သမားေတြ ၁၄လ ေဘာနပ္သမားေတြ လိုခ်င္တဲ့စာရင္းေတြ ျပဳေနတယ္လို႕လည္း ၾကားသိရသဗ်။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ရီးစားနဲ႕ ခရီးေလးဘာေလးထြက္ဖို႕ တိုင္ပင္ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း မိန္းမနဲ႕တိုင္ပင္ တစ္ခ်ိဳ႕ သနားစရာေကာင္းတာေတာ့ မွန္ဘီးလူးဝယ္မလို႕ မိန္းမခြင့္ျပဳပါ့မလား ဆိုၿပီး စိတ္တထင့္ထင့္ျဖစ္ေနတာ (ဥပမာ တာကိုးအားမာန္သစ္(ခ)သီဟသစ္တို႕ တာကိုးဒီဘီတို႕) ေလာယဥ္လက္မွတ္ေစ်းေတြကလည္း ဘယ္ေလာက္ရွိလဲက်ေနာ္မသိပါဘူး သူမ်ားေျပာသမွ်နားေထာင္တာနဲ႕တင္ အေဝးေျပးကားလက္မွတ္ေလာက္ပဲ ရွိေတာ့သေယာင္ ေစ်းခ်သလိုလို ေျပာသံေတြၾကားရပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ျပန္ဖို႕ လမ္းမျမင္လို႕ ဘယ္ေလာက္ပဲရွိေတာ့တယ္ လာေျပာေျပာ လက္ပဲတို႕တို႕ အီးေမးကေနပဲ ဒစ္စေကာင့္စာရြက္ေတြပို႕ပို႕ ဖြင့္မၾကည့္ျဖစ္ပါဘူး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကိုယ့္စာပံုမွန္ လာဖတ္သူ (အမ်ားႀကီးရွိတယ္လို႕ ကိုယ့္ဘာသာယူစထားပါတယ္ ခင္ဗ်)မ်ားကို ထူးထူးျခားျခား ႏိုဝင္ဘာကုန္ခါနီးေလး သတင္းထူးေပးရရင္ အလုပ္ခြင္မွာ အင္မတန္အဆင္ေျပေနေၾကာင္း ၿပီးခဲ့တဲ့တစ္ေခါက္က ေျပာခဲ့တဲ့ မ်ားသကာက အဆိုးျမင္တဲ့ အပ်ိဳႀကီးႀကီး မမ(ခ)အန္တီ နဲ႕လည္း အင္မတန္မွ အဆင္ေျပသဗ်။ ခုဆို ထမင္းအတူလာစား စကားေအးေအးေဆးေဆးေျပာနဲ႕ ရံုးထဲမွာေကာ lab ထဲမွာပါ စိတ္၏က်မ္းမာျခင္း ခ်မ္းသာျခင္းကို အျပည့္အဝရေနပါတယ္။ မၾကာခင္လာမယ့္ ေဘာနပ္ကေလးလည္း ေစာင့္ေနတယ္ေပါ့။ ကိုယ္သံုးဖို႕ မဟုတ္ေသးပါဘူး မာတာမိခင္နဲ႕ ဒယ္ဒီပါပါးတို႕ ၂ႏွစ္ခြဲေၾကာ္ၾကာ ခြဲခြာရလို႕ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ လြမ္းစြတ္သတိရမိေလေတာ့ ဒီကို အလည္လာဖို႕ ေခၚထားတယ္ေလ။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ကို သူတို႕မမွတ္မိၾကေတာ့ပါဘူး ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ေခါက္ျပန္သြားကတည္းက မိဘနဲ႕ေဝးမွ သိပ္စိတ္ခ်မ္းသာၿပီး ဝက္ကိုယ္လံုးျဖစ္လာတဲ့ ဒီသားကို မမွတ္မိၾကေတာ့ဘူးတဲ့။ ဝိတ္ေလ်ာ့ျခင္း gymသြားျခင္း KFCေရွာင္ၾကည္ျခင္း မ်ားကိုျပဳရင္း ေပါင္ခ်ိန္စက္ေပၚ လာမယ့္ လကုန္ေလာက္ေတာ့ ခဏတက္ၾကည့္မယ္လို႕ စိတ္ကူးထားပါတယ္ခင္ဗ်။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အျခားေျပာခ်င္တာကေတာ့ က်ေနာ္တက္ခဲ့တဲ့ စင္ဂါဘူေပၚလီကပဲ က်ေနာ္သိတဲ့ စီနီယာအစ္မတစ္ေယာက္ ေဆးရံုတက္ေနရတဲ့အေၾကာင္းပါ။ ေဆးပညာနဲ႕ေဝးလို႕ သူ႕ေရာဂါက ဘယ္လိုဆိုတာ က်ေနာ္မေျပာတက္ပါဘူး အေသးစိတ္ကို သူ႕အတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီးလုပ္ထားတဲ့ <a href="http://www.facebook.com/#!/home.php?sk=group_144036308979633&amp;ap=1">ဒီေနရာမွာ </a>ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။ အေျခအေန ဆိုးေၾကာင္းလည္း ၾကားသိရပါတယ္။ ေဆးရံုစရိတ္လည္း မတရားက်ခံေနရေၾကာင္း သိရသလို သူ႕အတြက္ ကူညီဖို႕အတြက္ အလွဴခံေနၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း တက္ႏိုင္သေလာက္ ထည့္ဝင္ၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ <strong>လာဖတ္မိတဲ့သူမ်ား ဖတ္ၿပီး ၿပီးသြားမွာကိုလည္း စိုးရိမ္မိပါတယ္။&nbsp;ဖတ္ၿပီး စဥ္းစားေစလိုပါတယ္။</strong>&nbsp;လူတစ္ေယာက္က ၂၀ ေလာက္ပဲ ထည့္ေဝသီးေတာ့ လူ ၂၀၀ ဆိုရင္ ၄၀၀၀ ရွိေနပါၿပီ။ အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူ ျပဳႏိုင္ပါတယ္။ လက္ရွိ သူက်သင့္ေနတဲ့ ေဆးရံုစရိတ္ကိုလည္း အဲဒီ စာမ်က္ႏွာမွာ ေရးထားပါတယ္။ ေကာက္ခံရရွိတဲ့ အလွဴေငြနဲ႕ ကာမိ မကာမိ ေသးတာကိုလည္း အေသးစိတ္ဖတ္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ စင္ဂါဘူ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂါ အဖြဲ႕ကိုလည္း ကူညီဖို႕ က်ေနာ္ေျပာၿပီး ဆိုၿပီး ျဖစ္သလို စာဖတ္သူလည္း အခ်ိန္အနည္းငယ္ေပးၿပီး သြားေရာက္ဖတ္ရွုရင္း ပါဝင္ဖို႕ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။ ဒီဇင္ဘာေဘာနပ္လည္း လာေတာ့မွာအျပင္ လကုန္လို႕ အားလံုးလည္း လခရခ်ိန္မို႕ မေျပာပေလာက္တဲ့ အနည္းအက်ဥ္းေလးက လူတစ္ေယာက္အသက္ကို ကယ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ သတိရေစခ်င္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အားလံုးပဲ စိတ္ရႊင္လမ္း ခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစကုန္ ^_^</div><div style="text-align: justify;">ၿဖိဳးေမာ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-1483319090976455542?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-90501251973351097632010-11-15T09:07:00.001+08:002010-11-15T09:07:50.983+08:00<div style="text-align: justify;">အင္တာနက္ ကို level ေလးခု ထားၿပီးသင္တယ္ေနာ္ facebook က ေနာက္ဆံုးအဆင့္မွာပါတယ္။ level 3 မွာ ဘေလာ့ဂင္း (blogging) လုပ္ႏိုင္ေအာင္ သင္ေပးတယ္။ level 2 မွာ&nbsp;google ဆိုတာ စာရိုက္ထည့္ၿပီး ရွာလို႕ရတယ္ yahoo ဆိုတာ google ညီအစ္ကိုတစ္ဝမ္းကြဲ မဟုတ္ေပမယ့္ ၂ ေယာက္စလံုး အလုပ္တစ္ခုတည္းကို လုပ္တယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ေအာင္ ျမင္ေအာင္ သင္ေပးတယ္။ level 1 မွာ အင္တာနက္သံုးဖို႕ အိုင္အီး (IE - Internet Explorer)တို႕ မီးလွ်ံေျမေခြး (Fire Fox)တို႕ ဂူဂဲဂတံုး (google chrome) တို႕ ကြန္ျပဴတာထဲရွဖို႕လိုတယ္ URL ဆိုတာ web address ကို ထည့္ခိုင္းတာကို ဆိုလိုတယ္ စသျဖင့္ ဆိုလိုတာေတြ သိေအာင္သင္တယ္။&nbsp;level တစ္ခု ၅ေသာင္း။ ၂ သိန္းဖိုးသင္လွ်င္ သင္ကား ငါအင္တာနက္အေၾကာင္းသိၿပီ သံုးတတ္ၿပီဟု ႀကံဳးဝါးႏိုင္ပါၿပီေလ။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကိုယ္ facebook ေပၚ အေပၚတစ္ပိုင္းေလာက္ တင္လိုက္ရင္ေတာ့ lol ေတြ ေကာ္မန္႕မွာ တတ္လာမွာေပါ့။ အဲလို lol လို႕ မထင္တဲ့ သူေတြကေတာ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ေဟာင္း ရန္ကုန္မွာ စီးပြားျဖစ္ေနၾကၿပီ။ မွ်ေဝခံစား ဝမ္းသာေပးၾကပါစို႕။</div><div align="justify" style="text-align: justify;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-9050125197335109763?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-56685673595999455512010-11-03T10:00:00.001+08:002010-11-03T10:03:14.709+08:00<div style="text-align: justify;">အပ်ိဳႀကီးမ်ားႏွင့္ က်ေနာ္လို႕ေခါင္းစဥ္တပ္ရမလားပဲ။&nbsp;ေခါင္းစဥ္က you all ကေတာ့ ဆံုခဲ့ဖူးတဲ့ အပ်ိဳႀကီးေတြကို နာမ္စား သံုးလိုက္တာပါ။ (You again ရုပ္ရွင္ကိုလည္း ေခါင္းထဲေပၚလာလို႕၊ လာမယ့္&nbsp;ၾကာသပေတးညေန သြားၾကည့္မလားလို႕စိတ္ကူးထားေသးတာ။)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အလုပ္က lab ထဲမွာ QC အားလံုးရဲ႕ ဦးေဆာင္သူဘြားေတာ္က အပ်ိဳႀကီးပါ။ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လည္း က်ေနာ္တို႕ ရန္ကုန္နဲ႕ ရာသီဥတု ပက္ဝန္းက်င္ ေနထိုင္မွဳ ကြာလို႕ ဒီက ဘြားေတာ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သိပ္အိုစာတယ္ မထင္ရသလို လက္ရွိအသက္ထက္ ငယ္တယ္ထင္ရတာခ်ည္းပါပဲ။ ဘြားေတာ္က အင္မတန္ ပြစိ ပြစိ လုပ္တတ္သလို တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ က်ေနာ္တို႕ supervisor မကပါဘူး အထက္က manager ထိ CC ခံၿပီး အီးေမးပို႕ပါတယ္။ ေသးတဲ့ ျပႆနာကို မႀကီးႀကီးေအာင္ လုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္မ်ိဳးပါ။ QC lead ဘြားေတာ္ အီးေမးပို႕ရင္ superviosr က က်ေနာ္တို႕ EA ေတြကို ေမးပါတယ္ခင္ဗ်။ ဘာမွမဟုတ္ပဲ ေျဖရွင္းရ အီးေမးျပန္ပို႕ရနဲ႕ အလုပ္ရွုပ္ပါတယ္။ သတိထားၾကည့္မိေတာ့ သူက အင္မတန္မွ လူအေလးေပးတာ ခံခ်င္တဲ့ အမ်ိဳးမွန္းသိေတာ့တယ္။ မနက္ဆို ေတြ႕တဲ့သူတိုင္းက သူ႕ကို Good Morning ဆိုၿပီး ႏွဳတ္ဆက္မွ။ ရာထူးနိမ့္တဲ့သူက မႏွဳတ္မိလို႕ကေတာ့ အရင္တစ္ေခါက္က ဆူတယ္လို႕ ျပန္ၾကားရတယ္။ အပ်ိဳႀကီးေတြကို ၾကည့္ရင္း သတိထားမိတာက အေလးေပးခံခ်င္ၾကတာပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာလိုလို႕ လိုေနမွန္းမသိၾကလို႕ကို အပ်ိဳႀကီးျဖစ္ေနပါၿပီဆိုမွေတာ့ ေျပာျပရလည္း ခက္ပါတယ္။ အသက္ကလည္းႀကီးၿပီဆိုေတာ့ ျပင္လို႕လည္း ရမွာမဟုတ္။ အရင္တစ္ေခါက္ သံုးခဲ့ဖူးတဲ့ ေခါင္းစဥ္လိုေပါ့ အရိုးရင့္ေနသည့္စိတ္ ဆိုတာမ်ိဳး။ (ဒီေနရာ မယူခ်င္လို႕ အပ်ိဳႀကီးလုပ္ေနသူမ်ား ႏွင့္ ပက္ဝန္းက်င္ႏွင့္ အလြန္႕အလြန္ဝင္ဆံ့သည့္ ကေလးမ်ားခ်စ္ၾကသည့္ အပ်ိဳႀကီးမ်ားကို မဆိုလိုပါဘူး။ စာေရးဆရာမ ဂ်ဴးကေတာ့ အပ်ိဳႀကီးျဖစ္လာတာမဟုတ္ပဲ ကိုယ့္ဘာသာေနတဲ့အတြက္ စရင္ မႀကိဳက္ေၾကာင္းကိုေတာ့ အရင့္အရင္ႏွစ္ စာေပေဟာေျပာပြဲဗီဒီယို ၾကည့္ရင္းနားေထာင္လိုက္ရေသးတယ္။)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">၅ တန္း ၆ တန္းေလာက္က က်ဴရွင္သင္ေပးတာ ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္သူထဲက အေဒၚအပ်ိဳႀကီးတစ္ေယာက္ပါ။ သူလည္း အင္မတန္သေဘာေကာင္းေပမယ့္ ငယ္တုန္းကေတာ့ အင္မတန္ရိုက္ပါတယ္။ ရိုက္လို႕ စာသာက်က္ခဲ့ရတယ္ က်ေနာ္ပညာမတတ္ခဲ့ပါဘူး။&nbsp;ေပါင္တြင္းေၾကာတို႕ ဗိုက္ေခါက္တို႕ အင္မတန္ လိမ္ဆြဲပါတယ္ခင္ဗ်။ (ထားခဲ့ဖူးတဲ့ ရီးစားထဲမွာ အဲလိုလုပ္တတ္တဲ့သူမပါလို႕ ေတာ္ေသးတယ္။ လက္ရွိ ဗိုက္ေခါက္နဲ႕ဆို လိမ္ဆြဲလို႕ ျပတ္ထြက္ရင္ အေခါက္ကင္လုပ္စားပလိုက္လို႕ရတယ္ ဟဲ ဟဲ။)&nbsp;ဒါေၾကာင့္ ခုခ်ိန္သူ႕ကို ေတြ႕ရင္ စကားလည္းေအးေဆးေျပာလို႕ရရင္ သူလည္းစာသင္ေသးရင္ ေျပာၾကည့္ခ်င္ပါတယ္ ရိုက္လို႕စာတတ္သြားပါ့မလားဆိုတာ။ ပညာဆိုတာ ေမ့ခ်ိန္တန္မွာ ေမ့သြားၿပီး ေခါင္းထဲက်န္ခဲ့တာကို ဆိုလိုရင္ က်ေနာ္အမ်ားႀကီးသင္ၿပီး မတတ္ခဲ့တဲ့ ပညာေတြမနည္းပါဘူး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">၁၀ တန္းႏွစ္မွာ ဖခင္ႀကီး စီမံခ်က္နဲ႕ ေဘာ္ဒါေဆာင္သြားပါတယ္။ ၃ လ ပဲခံခဲ့တယ္ထင္တယ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကိုယ့္အေျခအေနကိုယ္သိလို႕ အိမ္ကိုဖံုးဆက္ေခၚၿပီး က်ေနာ္မေနႏိုင္ဘူး ေနလည္း အေဖတို႕အေမတို႕ ထင္သလိုျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူးလို႕ ေျပာၿပီးျပန္ခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲက အေဆာင္ျဖစ္လို႕သာ ေတာ္ေတာ့တယ္။ ပိုက္ဆံလည္း အမ်ားႀကီးေပးရပါတယ္။ ေမၿမိဳ႕ကအေဆာင္တို႕ ဘာတို႕ဆို မေတြးမိပါဘူး။ စစ္တပ္စနစ္နဲ႕ ထိန္းတယ္တို႕ ဆရာေတြက ဘယ္လိုရိုက္ႏွက္ၿပီး ကေလးေတာ္လာေအာင္ လုပ္တယ္တို႕ အၿမဲၾကားရပါတယ္။ မိဘေတြကိုလည္း ေျပာခ်င္ပါတယ္ လူေၾကာက္ လူအ သူမ်ားႀကိမ္တို႕ၿပီးခိုင္းမွ လုပ္တတ္တဲ့ သားသမီးမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ဘာလို႕ ေမြးယူၾကတာလဲလို႕။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေဘာ္ဒါေဆာင္အေၾကာင္းဆက္ရရင္ ေဘာ္ဒါက ညီအစ္မသံုးေယာက္ျဖစ္တဲ့ အပ်ိဳႀကီးသံုးေယာက္ ေထာင္ထားတာပါ။ နီးစပ္ရာ ေဆြမ်ိဳးေတြရဲ႕ သားသမီးေတြကို သင္ၾကားေပးရာကေန ေဘာ္ဒါလုပ္ျဖစ္လာတာလို႕ ၾကားတာပဲ။ က်ေနာ္က ငါး ဆို ေၾကာ္တာပဲ ဆယ္ခါတစ္ခါေလာက္ စားတာပါ။ နယ္ဘက္ကကေလးေတြ အတြက္လုပ္တဲ့ ေဘာ္ဒါက ငါးဟင္းခ်က္ပါတယ္။ အစားအေသာက္ မေရြးေပမယ့္ ငါးညွီတာကို မခံႏိုင္လို႕ စားမဝင္ပါဘူး။ သံုးေယာက္မွာ အငယ္ဆံုးအန္တီက အားႀကီးရိုက္ပါတယ္။ ၄၀ မွာ ၃၉မွတ္ ရရင္ေတာင္ ၁ ခ်က္ရိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး အေဆာင္က ၁ ေယာက္နဲ႕ YTU မွာ သြားျပန္ဆံုေတာ့ သူေျပာျပတာက သူတို႕အကုန္ သည္းမခံႏိုင္တဲ့အဆံုး အျပင္ခိုးထြက္ၾက မဟုတ္တာလုပ္ၾကျဖစ္ကုန္လို႕ ေအာင္တဲ့သူေအာင္ၿပီး က်တဲ့သူလည္း က်တယ္ေျပာပါတယ္။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခုလက္ရွိေနတဲ့ အိမ္က လင္မယားဆီမွာ မူႀကိဳအရြယ္ သမီးကေလး တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္စလံုက ကေလးကိုဆူပူျခင္းလုပ္တာ တစ္ခါမွမေတြ႕သလို ကေလးကလည္း အလိုလိုသိတတ္တာကို သတိထားမိတယ္။ ဆူလို႕ ဆိုးတာလား ဆိုးလို႕ ဆူတာလားကို မိဘေတြလည္း သတိထားသင့္တယ္။ က်ေနာ္ဆို ငယ္ငယ္တုန္းက အေနအထိုင္နဲ႕ ပက္သက္ၿပီးဆူလို႕ လူေၾကာက္ခဲ့သလို လူေၾကာက္တဲ့စိတ္ကို ကာကြယ္ဖို႕ ပက္ဝန္းက်င္ကလူေတြကို တြန္းလွန္ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႕ဆက္ဆံရင္း ေတာ္ေတာ္ရိုင္းျပခဲ့ပါတယ္။ အမ်ိဳးနီးစပ္ေတာ္သူထဲက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ဆဲခဲ့ဖူးလို႕ မႀကီးမငယ္တုန္းက အဖက္လုပ္တဲ့သူ နည္းပါတယ္။ ခု စင္ကာပူမွာ ငယ္ငယ္တုန္းက က်ေနာ့္ကိုဆံုခဲ့ဖူးတဲ့ အန္တီေတြနဲ႕ ျပန္ဆံုေတာ့ အဲ့အေၾကာင္းေျပာျဖစ္ၾကပါေသးတယ္။ ခုေတာ့ ရီစရာေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ကလည္း ဟဲ ဟဲ နဲ႕ ေျပာသမွ် ၿငိမ္ခံၿပီး ကိုယ္မဟုတ္ခဲ့သလို ပါပဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခုႀကီးလာေတာ့ေကာ... ခုေတာ့ ပက္ဝန္းက်င္ကိုလည္း နည္းနည္း ျမင္တတ္ၾကည့္တတ္လာပါၿပီ။&nbsp;၁ ေယာက္တည္းေနၿပီး ေက်ာင္းတတ္ခဲ့တဲ့ ၃ ႏွစ္သင္ခန္းစာက အလုပ္ခြင္ထဲေရာက္ေတာ့ အမ်ားႀကီး အဆင္ေျပသြားပါၿပီ။ ပက္ဝန္းက်င္ဆိုလို႕ အရင္က ဘေလာ့ဂါေတြ ပြဲေတြဘာေတြသြားေတာ့ စာနဲ႕လူနဲ႕ မကိုက္ဘူးေျပာခံရသလို တခ်ိဳ႕လည္း ေရွာင္ဖယ္သြားသလို တခ်ိဳ႕လည္း ဖတ္စရာမလိုေတာ့ဘူး သတ္မွတ္တာမ်ိဳးႀကံဳရပါတယ္။ စာမႀကိဳက္လို႕ မဖတ္တာက&nbsp;ေကာင္းပါတယ္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ပါ လူကငယ္ေခ်ာ(ေခ်ာဆိုတဲ့စာလံုးကို မလိုတမာသူမ်ား ေက်ာ္ဖတ္ႏိုင္သည္။ ဟင္း ဟင္း)ၿပီး အျပင္မွာေတြ႕ရင္&nbsp;ထံုထံုအအပံုေပါက္ ေနလို႕သူ႕စာေတြဖတ္လို႕ အခ်ိန္ကုန္တယ္ဆိုတာမ်ိဳး။&nbsp;(ဥပမာ နည္းစပ္တာေပးရရင္ မ်ိဳးႀကီးႏိုင္ငံေရးသီခ်င္းဆိုတာနဲ႕ မ်ိဳးႀကီးအားမေပးေတာ့ဘူး ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ ဆဲၾကသလိုပါပဲ ဆိုေတာ့လည္း မဆိုင္ပါဘူး သီခ်င္းႀကိဳက္လို႕ နားေထာင္တာပါ ဒီအရည္အခ်င္းမ်ိဳး မ်ိဳးႀကီးဆီမွာ ရွိလို႕ သူ႕သီခ်င္းနားေထာင္တာပါ။ အျမင္တည့္ဖို႕လိုပါတယ္။ က်ေနာ္ေတာ့ မ်ိဳးႀကီးလို မေက်ာ္ၾကားပါဘူး ဟဲ ဟဲ ဘယ္သူနဲ႕မွလည္း သူတို႕ဘက္က တစ္ဖက္သက္ မိတ္ပ်က္ၾကတာမ်ိဳး မျမင္ခ်င္ မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။ အားထုတ္မွဳနဲ႕ ပုဂၢိဳလ္ေရးက မတူပါဘူး။&nbsp;လူပံုပန္းအျမင္သာ ၾကည့္ဖတ္မယ္ဆို ဘုရားစာ၊ ဘုန္းႀကီးတရား ေတြသာဖတ္ဖို႕ အားေပးခ်င္ပါတယ္။ စိတ္ထားမွန္လို႕ က်င့္ႀကံအားထုတ္ႏိုင္ရင္ နိဗၺာန္လည္း ေရာက္ႏိုင္ပါမယ္။) </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အရက္ႀကိဳက္လို႕&nbsp;ႀကံဳရင္အရက္ေသာက္တဲ့အတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ အရက္မေကာင္းဘူး ကိုယ္မလုပ္သလို မေရးတဲ့အတြက္ တျခားအေၾကာင္းရာေတြမွာလည္း ထုိကဲ့သုိ႕ &nbsp;မွန္ရာကိုသာေရးတဲ့အတြက္ ကိုယ္ေရးတာေတြအတြက္ စိတ္သန္႕ပါတယ္။ စာအဆိပ္လည္း ဖတ္မိသူ မည္သူမွ်သင့္မယ္ မထင္ပါဘူး။ တည္းျဖတ္မယ့္သူ မရွိတဲ့ အင္တာနက္မွာ ေရးၾကတာမွန္ေပမယ့္ ဖတ္တဲ့သူမွာလည္း ေတြးေခၚႏိုင္စြမ္းရွိတယ္လို႕ ယံုၾကည္ၿပီးသားပါ။&nbsp;myanmar celebrity site သြားၾကည့္ရင္း ေျပာၾကဆိုၾကတာေတြ ျမင္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႕တိုက္ဆိုင္ဖူးတာလည္း ေခါင္းထဲေပၚလာလို႕ ေျပာခ်င္စိတ္ ေပၚလာတာနဲ႕ အပ်ိဳႀကီးကေန ေဘးနည္းနည္းေခ်ာ္သြားတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ပထမဦးဆံုးစာပိုဒ္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ ဘြားေတာ္နဲ႕ေတာ့ အဆင္ေျပေအာင္ ႀကိဳးစားပါဦးမယ္။ အေတြ႕အႀကံဳသစ္ေပါ့။ ဒီအပါတ္ ေသာၾကာေန႕ ရံုးပိတ္ပါတယ္ အားလံုးပဲ ရံုးတက္ရက္ ၄ ရက္ကို က်ေနာ့္လိုပဲ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ&nbsp;ျဖတ္သန္းႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ။ ^_^</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-5668567359599945551?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-8662573006488098882010-10-31T21:56:00.002+08:002010-10-31T22:02:49.471+08:00<a rel="lightbox" href="http://farm5.static.flickr.com/4085/5131130999_824832cb0f_b.jpg" ><img alt="DSC_0100_1_2_tonemappedcompleted" src="http://farm5.static.flickr.com/4085/5131130999_824832cb0f_z.jpg" width="590" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-left: -50px; margin-right: 1em;"/></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">ေနမသာပဲ မိုးဖြားဖြားရြာတဲ့ စေနေန႕ညေနက ျပင္းျပတဲ့ ဆႏၵနဲ႕ မေရာက္မေန သြားျဖစ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္သြားရင္ စီးတဲ့ဘတ္စ္ကားေပၚက ၾကည့္ရင္သာယာၿပီး ေနျခည္လႊမ္းကာ မနက္ခင္းမွာ အလြန္လွတဲ့ ဘုန္ကင္း နားဝန္းက်င္က ျမင္ကြင္းတစ္ခုပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">က်ေနာ္ သြားခဲ့တဲ့ေန႕ကေတာ့ ေနမသာပါဘူး။ ညေနမေစာင္းခင္ ေရာက္ေသာ္လည္း တေလာကလံုး ေမွာင္မိွဳင္းလို႕ ျမင္ျမင္သမွ် ေဆြးခ်င္စရာ။ ပံုထဲမွာေတာ့ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္ စက္ဘီးကိုင္ထားတာ ျမင္ရပါလိမ့္မယ္။ ေျမးငယ္လို႕ ကိုယ္ယူဆမိသူ ကေလးေလးကို စက္ဘီးစီးတတ္ဖို႕ သင္ေပးေနတာပါ။ ဒီရာသီဥတုနဲ႕ ဒီအခ်ိန္ ဒီလိုျမင္ကြင္းမ်ိဳးကို ျမင္ရင္း ကိုယ္ငယ္ငယ္က စက္ဘီးစီးတတ္ဖို႕ အေဖေနာက္ကေန လိုက္ကိုင္တြန္းေပးတာကို မ်က္လံုးထဲကမထြက္ပါဘူး။ အဲအေၾကာင္းကို လည္းစာေလးတစ္ပုဒ္ ေရးမိခဲ့ဖူးပါတယ္။ စက္ဘီးမစီးတတ္ခင္ကေတာ့ အေဖမလႊတ္လိုက္နဲ႕ေနာ္လို႕ ေအာ္ရင္းေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးခဲ့သလို စီးတတ္လာေတာ့ အေဖရၿပီ လႊတ္လိုက္ေတာ့ သားဘာသာသား စီးမယ္လို႕ ကိုင္ရင္ေတာင္ မႀကိဳက္ေတာ့တဲ့အခါ... စက္ဘီးစီးတတ္သြားလို႕ နင္းထြက္သြားတဲ့ ေက်ာျပင္ကို ငါ့သားကြဆိုၿပီး ၿပံဳးၿပီးၾကည့္ေနမဲ့ မိဘေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားလိုက္မလဲ။</div><br /><div style="text-align: justify;">ေလယာဥ္လတ္မွတ္ေစ်းေတြ ခ်ေနေသာ္လည္း အေျခအေနအရ မျပန္ႏိုင္ပါဘူး။ ကိုယ့္လခထဲက မျဖစ္စေလာက္ကေလး ခြဲပို႕ရင္း ေက်းဇူးဆပ္တာပဲလို႕ ကိုယ့္ဘာသာခံယူ ကိုယ့္ဘဝ ကိုယ္ေက်နပ္ေအာင္ေနရင္း လူ႕ဘဝဆိုတာကို ခဏခဏေတာ့ ေတြးမိပါတယ္။ အရင္တုန္းက ရသမွ်သံုး ရွိသမွ်ဝယ္ ရွိပူရေသး ကုန္မွေအးလို႕ ေနခဲ့ေပမယ့္ အလုပ္ကေလးရွိလာေတာ့ ေလနည္းနည္းႀကီးၿပီး ေျပာရရင္ မိသားစု ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ ဆိုတဲ့စကားလံုးအတြက္ စုတန္တာစု ေပးသင့္တာေပးဖို႕ဖယ္သလို မေပးခ်င္တာလည္းေပးဖို႕ဖယ္... ကိုယ့္မိဘေတြ ကိုယ့္ေမြးတုန္းကလည္း ဂလိုပဲေနခဲ့မွာပဲ။ အေမဆို ငယ္ငယ္တုန္းက အျပင္က ျပန္လာရင္ ကိုယ္စားခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ မုန္႕သာဝယ္လာတာ ဘယ္ေတာ့မွ ၂ ခုမဝယ္လာခဲ့ဘူး။ မားသား မစားဘူးလားဆိုရင္ ေစ်းမွာ စားခဲ့တယ္ အၿမဲေျပာတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါေတြဟာ မဟုတ္မွန္း ႀကီးမွ သိလာခဲ့တယ္။ ကိုယ့္လို ႀကံဳဖူးမယ့္ သားသမီးေတြ အမ်ားႀကီး ရွိမွာပါ။ ေျပာမကုန္ပါဘူး။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အလုပ္မွာ God Mother တစ္ေယာက္ ရပါတယ္။ အင္မတန္ သေဘာေကာင္းပါတယ္။ စလံုးမိန္းမႀကီးေတြထဲမွာ ဒီလိုမ်ိဳး စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးနဲ႕ တစ္ေယာက္မွ မႀကံဳခဲ့ဖူးေသးတာပါ။ မနက္စာ ေန႕တိုင္းဝယ္လာ ေက်ာ္လာ ခ်က္လာသလို ထမင္းစားခ်ိန္ အသီးတစ္ခုခုဝယ္ၿပီး ေစာင့္ေနတတ္သလို ဂရုတစိုက္ရွိလွတယ္။ အိမ္ကိုေတာ့ သတိရစရာေတြခ်ည္းပါပဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ဒီလိုပါပဲ ကိုယ့္ဓာတ္ပံုကိုယ္ၾကည့္ရင္း အေတြးေတြ ပြားကုန္တယ္။ ဒါနဲ႕ ဒီစာတန္းေလး ေခါင္းစဥ္သာ ေပးပလိုက္တယ္။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><b style="color: #660000;">"A picture is worth a thousand words"</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ပံုကို ကလစ္ႏွိပ္ၿပီး အႀကီးခ်ဲ႕ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ^_^</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-866257300648809888?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-7831781998669730402010-10-24T15:48:00.001+08:002010-10-24T15:49:51.786+08:00<i>ဒီရက္ပိုင္း ဘေလာ့ေလာကမွာ ဆဲဆိုတာေတြအျပင္ ပညာတတ္ေတြ (ခံယူထားသူေကာ တကယ္တတ္သူမ်ားေကာ) အခ်င္းခ်င္း ျငင္းၾက ခုန္ၾက ေျပာၾက ဆိုၾက တာေတြၾကားၾကရေတာ့ ဘာလို႕ဒါေတြ ျဖစ္ေနမွန္းကို မသိပါဘူး။ ဒီအျဖစ္ကိုျမင္ေတာ့ တေန႕က ရံုးမွာအစည္းအေဝးလုပ္ေတာ့ အဲလိုပဲ ေျပာၾကရင္း ေျပာၾကရင္း ေနာက္ဆံုး ဘာေၾကာင့္ေျပာေနတာ ျပန္ေမးရကိန္းျဖစ္လာေတာ့ တစ္ေယာက္ေျပာတဲ့ စကားသတိရမိသြားတယ္။</i><br /><br /><div style="text-align: center;"><b>Now every1 looks like a super*</b></div><br /><div style="text-align: justify;"><i>အားလံုးကေတာ့ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ အေၾကာင္းအရာကို ေျပာေနၾကတာပဲ။ ကိုယ္ေျပာတာလည္း မွန္မယ္ထင္ၾကတာပဲ။ ကိုယ္ဖတ္ဖူးတဲ့စာအုပ္ေတြ နားေထာင္ဖူးတဲ့အေခြေတြ အေတြ႕အႀကံဳေတြကို ကိုးကားေနၾကတာပဲ။ </i></div><i><br /></i><br /><div style="text-align: justify;"><i>ဒီစကားေလးလည္း ေကာင္းတာပဲ။</i></div><br /><div style="text-align: center;"><b>There are 3 sides to any argument: your side, my side and the right side.</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">&nbsp;-----------------------------------------------------</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အေပၚကဟာကေတာ့ မနက္စာစားရင္ အင္တာနက္ေမႊရင္း ေတြ႕တာျမင္လာတာေတြကို တစ္ခုခုကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ေရးခ်င္စိတ္ေပၚလာလို႕ ခ်ေရးလိုက္တာ။<br /><br />ကိုယ္ေျပာခ်င္တာ စေျပာရရင္ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ ဓာတ္ပံုရိုက္တာဘက္ ျပန္လွည့္ဖို႕ စိတ္အားလည္း လက္ရွိမွာသန္ေနသလို ပစၥည္းကရိယာလည္း နည္းနည္းစီေတာ့ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာအတြက္ စံုလာၿပီမို႕ ေနာက္ဆိုစာေတြေလ်ာ့ေရးၿပီး ပံုေတြပဲတင္ဖို႕ အားထုတ္ပါဦးမယ္။ (ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး Stats မွာ ေလ့လာခ်က္အရ ပို႕ႀကဲရင္ ႀကဲသလို လူလာလည္း ႀကဲလို႕၊ ကိုလူပ်ိဳစကား မွန္ေၾကာင္းထည့္ ေျပာလိုက္ပါဦးမယ္။) ဟိုတေန႕က ဓာတ္ပံုဆရာလူဝႀကီး ဆိုၿပီး ကိုကိုဒီက နာမ္စားသံုးလို႕ လက္စြမ္းျပခဲ့သမွ် ပံုေတြတင္သြားတာလည္း အင္မတန္အားက်မိပါတယ္ ေဟ ေဟ။ မည္သို႕ပင္ဆိုေစ ကိုယ္ေရးတဲ့စာ အခ်ိန္ေပး လာလာဖတ္ၿပီး ေျပာစရာရွိရင္ ျပန္ေျပာသြားတဲ့ လူေတြရွိတာ ဝမ္းသာပါတယ္။ ပံုေတြတင္ရင္ လာအားေပးပါဦး (ဟမ္)။ <br /><br />ေနာက္တစ္ပါတ္ တနင္ဂေႏြ မနက္ေစာေစာ bong keng နားက ဥယ်ာဥ္ႀကီး လိုလို ေရေျမာင္းႀကီးလိုလို အလုပ္သြားတိုင္း ျဖတ္သြားတဲ့ေနရာ သြားပါမယ္။ ခ်မေရးရင္ ေန႕ေရႊ႕ညေရႊ႕ ရံုးပိတ္ရက္ေရႊ႕နဲ႕ မသြားျဖစ္လို႕ သြားျဖစ္ေအာင္ပါ။ ေတာ္ေသးၿပီ။<span style="font-size: x-small;"></span><br /><br />^_^</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-783178199866973040?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-3819318324850632402010-10-22T14:10:00.001+08:002010-10-22T14:12:08.512+08:00<div style="text-align: justify;">အခ်ိန္ ၃ လ သာ သြားတတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ လွိဳင္သာယာက YTU မွာ ႀကံဳခဲ့တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳတစ္ခ်ိဳ႕ရွိတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ႏွစ္ေက်ာ္က ဆိုပါေတာ့။ ခုထိဒီအတိုင္းဆိုလို႕ တူမတူေနာက္လူမ်ား ယွဥ္ၾကည့္ႏိုင္ေအာင္ ၄ႏွစ္ေက်ာ္တုန္းက အေတြ႕အႀကံဳနည္းနည္းေလာက္ ျပန္ေရးၾကည့္ပါမယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စာသင္ခန္းက လူ ၁၅၀ ေလာက္ဆံ့တယ္။ လူ ၂၀၀ ဝန္းက်င္ေလာက္ရွိတယ္။ ဆရာမအတြက္ ေက်ာက္သင္ပုန္းရယ္ မိုက္ကရိုဖံုးရယ္ စင္ ရယ္ရွိတယ္။ မိုက္ကရုိဖံုးမသံုးဘူး။ (မီးမလာလို႕ထင္တယ္ မမွတ္မိေတာ့) ပထမႏွစ္အခန္းမွာ ယခင္ႏွစ္က ႏွစ္က်သမားေတြ ျပန္တက္ၾကတယ္။ လူအကုန္လံုးဝင္လိုက္ရင္ အတန္းက ပထမ ၂၀၀ ဝန္းက်င္ရယ္ ႏွစ္ ၁၀၀ ဝန္းက်င္ရယ္ ေပါင္းလိုက္ရင္ လူ ၃၀၀ ေလာက္ရွိတယ္။ လူျပည့္ ခုံအတိ ထိုင္ရင္ စာအုပ္ခ်ေလာက္ေအာင္ စားပြဲ မဆံဘူး။ ဆရာမက ခံုနံပါတ္ေခၚ ေက်ာင္းသားက လက္ေထာင္လုပ္တယ္။ လူ ၃၀၀ ျပည့္ဖို႕ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ယူရသလဲ ကိုယ့္ဘာသာစဥ္းစားၾကည့္ပါ။ (*စနစ္ေၾကာင့္ ဆိုပါေတာ့) &nbsp;ခံုနံပါတ္ေခၚၿပီးတာနဲ႕ ႏွစ္က်သမားေတြေကာ fresher ေခၚတဲ့ သူေတြေကာ အလွ်ိဳလွ်ိဳအတန္းထဲက ထြက္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ျမက္ကြင္းထဲသြား ေဘာလံုးကန္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ႏြားလွည္းနဲ႕သြားရင္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာ ေဝးတဲ့ လက္ေတြ႕ေဆာင္ေတြဘက္ ရီးစားနဲ႕သြားၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ အိမ္သာနားမွာ ဖဲဝိုင္းေထာင္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းရဲ႕ သိပ္ေတာ္တဲ့ ပါေမာကၡႀကီးက ေနာက္လိုက္ေတာ္ တစ္ေယာက္နဲ႕ ေက်ာင္းပါတ္ၿပီး အတန္းျပင္ေရာက္ေနတဲ့လူေတြကို လက္မွတ္ထိုးခိုင္းတယ္။ သူတို႕ျမင္တာနဲ႕ တခ်ိဳ႕က ေျပးၾကတယ္ ဒါေၾကာင့္ အင္ဂ်င္နီယာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြဟာ မ်က္စိလွ်င္ နားပါး ေျခသလံုးသန္ၾကတယ္။ (*လူေၾကာင့္ျဖစ္တယ္ ဆိုပါေတာ့)&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">က်ေနာ္ႀကံဳခဲ့တဲ့ ဆရာမေတြက အသက္သိပ္မကြာဘူး ထင္ရသူေတြရွိတယ္။ ေတာ္ေတာ္ႀကီးသူေတြ ရွိတယ္။ အသက္သိပ္မကြာဘူး ထင္ရတဲ့ ဆရာမေတြက မွတ္စုစာအုပ္ကေလးနဲ႕ လာၿပီး ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ ခ်ေရး ေက်ာင္းသားကလိုက္ကူး ကူးၿပီးေလာက္ခ်ိန္က် နည္းနည္းရွင္းျပ။ တြတ္စာကို အဲလိုသင္တယ္။ တစ္ပုဒ္လံုးေရးခ်ျပၿပီးမွ ျပန္ရွင္းျပတဲ့စနစ္ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ စာအုပ္ထဲ ဘာလိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တြတ္နည္းစာရွိသြားေတာ့ စာေမးပြဲဆိုတာလုပ္ရင္ ျပန္ကူးခ်လို႕ အားလံုးရသြားၾကတယ္။ ပထမႏွစ္မွာ က်ဴရွင္နဲ႕ မွတ္စုစံုရင္ ေက်ာင္းတက္မွန္ရင္ စာေမးပြဲေအာင္ၾကတယ္။ လူ ၃၀၀ ေလာက္ လူ ၁၅၀ဆံ့အခန္းမွာ ေျဖမွေတာ့&nbsp;စာအုပ္ထဲမွာ အေျဖရွိရင္ ေျဖႏိုင္ၿပီဆိုရေတာ့မေပါ့။&nbsp;ဒုတိယႏွစ္အတြက္ လူ ၅၀ ဝန္းက်င္ေလာက္ အဖက္တင္တယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆရာမငယ္ေလးေတြ သူတို႕ဟာနဲ႕ သူတို႕အဆင္ေျပေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားၾကပါတယ္။ ေအာ္ဟစ္သင္ခ်င္ေပမယ့္ ခႏၶာကိုယ္အခ်ိဳးအစားအရ သူတို႕မေအာ္ႏိုင္ၾကဘူး။ ေရွ႕ဆံုးတန္း ၄ တန္းေလာက္ၾကားေအာင္ ႀကိဳးစားသင္ေပးၾကပါတယ္။ ေလ့လာမွဳအားအေျခအေနအရ တြတ္စာဆို တြတ္နည္းတစ္မ်ိဳးသာ ရွင္းျပေလ့ရွိပါတယ္။&nbsp;(ဂုဏ္ျဒာပ္ႀကီးႀကီးနဲ႕ နာမည္ေရွ႕မွာ စာလံုးမ်ိဳးစံုတပ္ႏိုင္တဲ့ ဆရာ့ဆရာမ်ားႏွင့္ဆရာမမ်ား က်ဴရွင္ရွိပါတယ္။ က်ဴရွင္မွာ နင္တို႕ေက်ာင္းက ဆရာမေလးေတြက ဘယ္အတန္းၿပီးတာေလးေတြ သူတို႕လည္း မတတ္ဘူး ဘာဘူး ညာဘူး ဘူးေတြေျပာရင္း ငါတို႕ကေတာ့ ဘယ္ေခတ္ ဘယ္ခါက ၿပီးတာဆိုၿပီးေျပာလို႕ နာမည္ႀကီးတစ္လံုးႏွင့္ အလုပ္ျဖစ္ၾကတယ္။ *စနစ္ေၾကာင့္ ဆိုပါေတာ့။)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ျမန္မာတကၠသိုလ္ၿပီးၿပီးသား အလုပ္ေလွ်ာက္ရင္ စလံုးမွာ ေပၚလီနဲ႕ လယ္ဗယ္တူ/နိမ့္ လို႕သတ္မွတ္ကာ အလုပ္ခန္႕ပါရဲ႕။ လစလည္း ၁၅၀၀ ကေန ၁၈၀၀ သာသာေပါ့။ မေလးတကၠသိုလ္ နဲ႕ ဒီကတကၠသိုလ္တစ္ခုခုက ၿပီးရင္ေတာ့ အနည္းဆံုး ၂၈၀၀ ရၾကတယ္ေပါ့။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီလူေတြနဲ႕ ဒီစနစ္ကေလးသာ ျပင္ႏိုင္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-381931832485063240?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-9047177358046780802010-10-18T16:49:00.001+08:002010-10-18T16:55:48.214+08:00Website, Blog, Facebook တို႕မွာ ေဆြးေႏြးၾက ေျပာဆိုၾကတာေတြမွာ နာမည္အမ်ိဳးမ်ိဳး account အမ်ိဳးမ်ိဳး သံုးလာၿပီး Comment မွာ ဝင္ေျပာၾကတဲ့ ေခတ္ေရာက္လာျပန္ေတာ့ အမည္ေဖာ္လိုသူ အမည္မေဖာ္လိုသူ စသျဖင့္ႀကံဳေနၾကေတြ႕ရတယ္။ စာေရးဆရာ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ blog ကိုမထင္မွတ္ပဲ ေရာက္သြားရင္ ခုလိုေရးထားတာေလးေတြ႕တယ္။ ပံုကို click ႏွိပ္ၿပီး ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။ နာမည္မေဖာ္ရာမွာ အခ်ိဳ႕လည္း ပုဂၢိဳလ္ေရးအေျခအေနအရဆိုတာ နားလည္ေပးႏိုင္သလို အခ်ိဳ႕လည္း အမည္မွန္နဲ႕ ေျပာရဲေလာက္တဲ့ တာဝန္ယူရဲတဲ့ စကားမ်ိဳးမဟုတ္တာကို ေျပာခ်င္လို႕ဆိုတာ သိသာပါတယ္။ စိတ္ဓာတ္ျမင့္သူမ်ားျဖစ္ႏိုင္ၾကပါေစ။<br /><div></div><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_339LtXgntg4/TLva1ZAGvtI/AAAAAAAAAA0/9fFyjmf9HPQ/s1600/atk%27s+comment.bmp"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5529253578306666194" src="http://1.bp.blogspot.com/_339LtXgntg4/TLva1ZAGvtI/AAAAAAAAAA0/9fFyjmf9HPQ/s400/atk%27s+comment.bmp" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" width="500" /></a><br /><br /><a href="http://atkbooks.wordpress.com/2010/10/15/after-you-by-u-hpone-datu/">ဒီေနရာက</a> ေတြ႕လို႕ print screen လုပ္လာတာပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-904717735804678080?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-20891875385223838142010-10-18T16:26:00.001+08:002010-10-18T16:57:48.983+08:00<div style="text-align: justify;"><strong>ကၽြန္ေတာ့္ဘဝႏွစ္ေလာက </strong>ဆိုတဲ့စာအုပ္ကို ေသာၾကာေန႕က အလုပ္ဝင္တာ ၃လျပည့္အေနနဲ႕ ကိုယ့္ဘာသာအထိန္းအမွတ္လုပ္ၿပီး သြားဝယ္ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးဆရာ ေမာင္ထြန္းသူ ကိုယ္တိုင္ေရးတဲ့ အထုပၸတၱိပါပဲ။ အဆံုးထိမၿပီးခင္ ဆံုးပါးသြားလို႕ ဇနီးျဖစ္သူက ဆက္ေရးပါတယ္လို႕ ဇနီးလုပ္သူရဲ႕အမွာစာမွာ ဖတ္ရတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိစာအုပ္ကို စာေရးဆရာေသာ္တာေဆြရဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ဇတ္ေၾကာင္း ကစလို႕ စာေရးဆရာေရႊဥေဒါင္းရဲ႕ ကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိ ပါဆက္ဖတ္ျဖစ္ သို႕ေသာ္လည္း ပထမပိုင္းသာ ဖတ္လိုက္ရတယ္ စင္က်ားပူထြက္လာရလို႕။ ၾကားထဲမွာ စာေရးဆရာေမာင္ထြန္းသူ ဘာသာျပန္တဲ့ ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုး အေၾကာင္းတို႕ ေအာ္ဂတ္စရီယန္ ရိုဒင္ တို႕ကို ဖတ္ရတာ ႏွစ္ၿခိဳက္ခဲ့ေတာ့ ဒီေမာင္ထြန္းသူအေၾကာင္း စာအုပ္ကို ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း ဖတ္ခ်င္စိတ္ျဖစ္။ ႏွေမ်ာေသာ္လည္း ၁၅ က်ပ္ေပးဝယ္ခဲ့တယ္။ ပခုကၠဴဦးအံုးေဖ စာအုပ္တုန္းကလည္း ပထမပိုင္းသာ ဖတ္ျဖစ္တယ္ ဒုတိယပို္င္းဖတ္ခါနီးမွာ ဖားသားႀကီး စာအုပ္ကို ျပန္ေရာင္းစားလိုက္လို႕ မဖတ္လိုက္ရဘူး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ျဖည္းျဖည္းခ်င္းဆက္ဖတ္ရင္း စာအုပ္အေၾကာင္း စိတ္ပါရင္ ထပ္ေရးပါဦးမယ္။ အက်င့္အားလံုးထဲမွာ အမွတ္တရေန႕ျဖစ္တိုင္း စာအုပ္ဝယ္တဲ့အက်င့္ ေကာင္းမေကာင္းမေျပာတတ္ပါ။ စင္က်ားပူေရာက္မွ မေကာင္းတာကေတာ့ အိမ္ေျပာင္းတိုင္း သယ္ရျခင္းပါပဲေလ။ ebook ဆို ရံုးမွာ ရွိတဲ့အခ်ိန္ကလြဲရင္ မဖတ္ျဖစ္ေတာ့ စာအုပ္ကိုေတာ့ လက္လႊတ္ႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး။ ipad ေလး လက္ေဆာင္ေပးရင္ေတာ့ ယူသံုးၿပီး စာဖတ္ၾကည့္ခ်င္ပါေသးတယ္။ =D<br /><br /><a href="http://www.myanmarnewszone.com/book-review/3534-my-live-in-two-worlds.html">စာအုပ္အဖံုးႏွင့္အေၾကာင္း</a> ကိုဒီမွာ သြားဖတ္ၾကည့္လို႕ရေသးတယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-2089187538522383814?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-54739901902373377372010-10-13T10:25:00.000+08:002010-10-13T10:25:48.686+08:00လုပ္ခ်င္တဲ့အရာတစ္ခုနဲ႕ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း မျပဳႏိုင္ေတာ့<br />လုပ္သင့္တဲ့အရာတစ္ခုကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္သင့္သည္ ဆိုရမလား...။<br /><br /><div style="text-align: justify;"><strong>သိပ္ကေလးဆန္တုန္းက</strong>ေတာ့ ငါစိတ္မပါတဲ့ ဒီအလုပ္တစ္ခုကို ဝင္လုပ္လိုက္ရင္ လုပ္ခ်င္တာေတြ <strong>ေနာက္က်ကုန္မယ္ မေအာင္ျမင္ႏိုင္ဘူး</strong> ဆိုၿပီးေတြးပါတယ္။ အလုပ္လုပ္ရင္း အလုပ္ထဲမွာေပ်ာ္လာသလို အခြင့္အေရးဆိုတာ လူ႕ဘဝဆိုတာ ဘာဘာညာညာ ေရးေရးျမင္လာေတာ့ အလုပ္နဲ႕ဆိုင္တဲ့ ေက်ာင္းလဲ ထပ္တက္ခ်င္လာတယ္ အဲလိုပဲ တစ္ဖက္က အလုပ္ေၾကာင့္ရတဲ့ ေငြေၾကးေၾကာင့္ အရင္ကထက္စာရင္ အေပါင္းအသင္းၾကား ဂုဏ္ရွိရွိေနထိုင္လာသလို ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာအတြက္လည္း ေငြစုႏိုင္ ဝယ္ႏိုင္လို႕ စိတ္ခ်မ္းသာရပါတယ္။ ေနာက္က် က်န္ခဲ့တယ္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။</div><br /><div style="text-align: justify;">ဒီအေၾကာင္းနဲ႕ ပက္သက္ရင္ ဖတ္ဖူးတဲ့ အင္တာဗ်ဴးထဲက မင္းသားလြင္မိုး ေျပာတာကိုပဲ သတိရပါတယ္။ မင္းသားလုပ္ဖို႕ ဝါသနာမပါေပမယ့္ မင္းသားလုပ္တာေအာင္ျမင္ေတာ့ လုပ္ခ်င္တဲ့ ဓာတ္ပံုရိုက္တဲ့အလုပ္ ဆက္လုပ္တယ္ဆိုတာပါပဲ။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီေခတ္မွာ မင္းသားျဖစ္ခ်င္သူ အဆိုေတာ္ျဖစ္ခ်င္သူ မ်ားပါတယ္ေလ တို႕လည္း&nbsp;နားက်ပ္ႀကီးႀကီးႀကိဳက္သလို&nbsp;ဂစ္တာလည္း ေခါက္ၾကည့္ပါတယ္ အသံေကာင္းမလား အဲလက္သီခ်င္း bigbag သီခ်င္းေတြ ႀကိတ္ေတာ့ ဟစ္ၾကည့္တာပဲ ဆိုရတာ ထင္သေလာက္ ဝါသနာလည္းမပါ ေလးႏွစ္သားကတည္းက မဆိုေတာ့ တစ္ခါက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေျပာသလိုပဲ ခုေလးတင္ ဖံုးဝင္လာတယ္ မဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ တဲ့။ XD&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-5473990190237337737?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-91588761410064115292010-10-11T17:08:00.000+08:002010-10-11T17:08:24.689+08:00<span style="color: #0b5394;"><strong>လိမ္တဲ့လူနဲ႕ အလိမ္ခံခ်င္တဲ့လူ။</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-9158876141006411529?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-15767204847840342582010-10-07T11:20:00.002+08:002010-10-07T11:25:50.230+08:00<div style="text-align: justify;">အရင္ပို႕စ္ Fashion နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားတယ္။ ၾကားထဲမွာ အရင္လို အလုပ္မွာ ရသမွ်အခ်ိန္ စာဖတ္ စာေရး ေနေပမယ့္ သူမ်ားဖတ္ဖို႕ထက္ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေတြမ်ားေနတယ္။ ေတာ့ပစ္မ်ားေနေတာ့ အရင္တုန္းက ေရးသလို တစ္ပုဒ္လာလည္း စုၿပံဳထည့္ႀကီး ျဖစ္ေနမွာလည္း ျမင္ေယာင္မိ။ မေန႕ညေနက ေဘာနပ္ကေလး သံုးလမျပည့္ခင္ရလို႕&nbsp;စိတ္ကေလးလည္း ရႊင္ေနပါတယ္။ performance တြက္တာကို ခုထိေတာ့ ဆူပါဗိုက္ဆာနဲ႕အဆင္ေျပလို႕ပဲလား မသိဘူး အားလံုးကို&nbsp;100% ႀကီးေပးထားလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ ငါအဲေလာက္ ၂လအတြင္း အလုပ္ေတြမ်ား လုပ္မိသြားသလား စိုးရိမ္မိပါေသးတယ္။ ကေန႕ေတာ့ အလုပ္နဲ႕ပက္သက္ၿပီး ႀကံဳရ ၾကားရတာေလး နည္းနည္းေရးပါဦးမယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ရန္ကုန္က အလုပ္လုပ္ဖို႕ဆိုၿပီး စင္ကာပူကို သူမ လာပါတယ္။ ပြဲစားခ ၄၅၀၀ ေပးရတယ္။ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ၾကားဖူးတာပါ။ သူမ်ားေျပာရင္ မယံုပါဘူး။ ဒီအေၾကာင္းက&nbsp;ကိုယ္နဲ႕ ေသခ်ာနီးစပ္တဲ့ ပက္ဝန္းက်င္ကမို႕လို႕ ဒီအေၾကာင္းကို ေရးျပမွာပါ။ ဒီေရာက္ေတာ့ ျမန္မာအိမ္တစ္အိမ္မွာ ေနရာေပးပါတယ္။ အခန္းက လူမဆင္းေသးလို႕ living room မွာထားပါတယ္။ လခက အခန္းမွာေနစရိတ္ ေပးရပါတယ္။ အိမ္သစ္ရွာေတြ႕လို႕ ေျပာင္းဖို႕လုပ္ေတာ့ အိမ္ရွင္မိန္းမက စေပၚထုတ္မေပးႏိုင္ဘူး မေနခ်င္ဆင္းသြားလို႕ ေမာက္ေမာက္မာမာေျပာတယ္ သိရတယ္။ အဲဒီကိစၥကို သူမက အလုပ္ကေဘာ့စ္ကိုေျပာေတာ့ ေဘာ့စ္ကေျပာေပးလို႕ အိမ္ရွင္က ထုတ္ေပးမယ္ သေဘာတူလိုက္တယ္တဲ့။ ဒါလည္း တကယ့္ထူးထူးဆန္းဆန္း ကိစၥပါပဲ။ အိမ္ကိစၥ စေပၚရမရတို႕ဘာတို႕ကို ဘယ္ေဘာ့စ္ကမွ ေျဖရွင္းေပးတယ္ မၾကားမိဖူးခဲ့ရိုးပါ။ လခက ၁၂၀၀ ပဲရပါတယ္။ ေဘာ့စ္က လစာႀကိဳထုတ္ေပးတယ္ အဲဒါနဲ႕ လက္ရွိေနတယ္ သံုးတယ္ သူမက ဆိုပါတယ္။ လစာႀကိဳထုတ္ေပးတာလည္း ရန္ကုန္မွာတုန္းက ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာပဲ ျမင္ခဲ့ဖူးတာပါ။&nbsp;က်ေနာ္ ေပၚလီတက္တုန္းက အိမ္က တစ္လ ၄၅၀ ပဲပို႕ေပမယ့္ ေလာက္ငေအာင္ အလုပ္လုပ္ရ တစ္လတစ္လ ေခ်းငွားတာနဲ႕ တြက္ၾကည့္ရင္ အနည္းဆံုး ၆၅၀ ဝန္းက်င္က်ပါတယ္။ ဒါေတာင္ ေက်ာင္းနဲ႕အိမ္က ကပ္ရပ္မို႕ လမ္းစရိတ္ထည့္တြက္စရာ မလိုပါဘူး။ ခုခ်ိန္ဟာ စလံုးမွာ အင္မတန္ လမ္းစရိတ္ေစ်းႀကီးလာတဲ့ အခ်ိန္လို႕လည္း ေျပာလုိ႕ရတယ္။ s-pass က်ၿပီလို႕လည္း သိရတယ္ ေဘာ့စ္နဲ႕ဆက္ဆံေရးေကာ အလုပ္ေကာ အရာရာ အဆင္ေျပရင္ေတာ့ ဝမ္းသာမိပါတယ္။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">က်ေနာ္ေတြးမိတာေတာ့ အဲဒီေအးဂ်င့္ဆိုတာနဲ႕ ခုေဘာ့စ္ဆိုတာနဲ႕ ေပါင္းၿပီးစားတာ(လိမ္)တာပဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ သူ႕ကို လခႀကိဳထုတ္ေပးတယ္ပဲ ေျပာဦး တစ္လ ၁၂၀၀ဗ်ာ သူေပးထားတာက ၄၅၀၀ အဲထဲကပဲ တြက္ၾကည့္ရင္ ၃လနဲ႕တစ္ဝက္စာ လခရွိပါတယ္။ ဒီမွာ ဘယ္ေအးဂ်င့္မဆို အလုပ္ ပထမဦးဆံုးလခရဲ႕ တစ္ဝက္ခပဲေပးရတာပါ။ ၃လ မျပည့္မခ်င္း အလုပ္ခန္႕တယ္ သတ္မွတ္လို႕လည္း မရေသးပါဘူး။ ေနာက္ သူမေျပာျပတဲ့ ျမန္မာအိမ္ရွင္အမ်ိဳးသမီး ဆိုတာကိုလည္း သေဘာမက်မိဘူး။ ကိုယ္တိုင္လည္း မျမင္ရေတာ့ ဘယ္လုိမိန္းမ်ိဳးလည္း ဘာလည္း ေမးလို႕မရဘူး။ ကိုယ္နဲ႕နီးစပ္တဲ့ပက္ဝန္းက်င္ေပမယ့္ ကိုယ္နဲ႕တိုက္ရိုက္ မပက္သက္ေတာ့ ေျပာျပေပးဖို႕ခက္ခက္။ ကိုယ့္ျမန္မာေတြအေၾကာင္း ၾကားရတာမို႕ နားမခ်မ္းသာပါဘူး။&nbsp;ဘာဆက္ျဖစ္လာမလဲ ေနာက္ထပ္ ၂လ ၃လ ေစာင့္ၾကည့္ရံုမွအပ မရွိပါ။ ေအးဂ်င့္ခ စလံုး ၄၅၀၀ ေပးရေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သင့္မျဖစ္သင့္ကို လာဖတ္မိသူမ်ား ခ်င့္ခ်ိန္စဥ္းစား ႏိုင္ၾကပါေစ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တျခားပက္ဝန္းက်င္မွာ ႀကံဳဖူးတဲ့ ျမန္မာျပည္ကတန္းလာၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့ အလုပ္အေတြ႕အႀကံဳအေၾကာင္းမ်ား ေရးထားတာမ်ား ရွိေသးရင္ေကာ္မန္႕မွာ လင့္ခ်န္ခဲ့ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျပာျပခ်င္ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရးသြားႏိုင္ပါတယ္။ အေတြ႕အႀကံဳေဝမွ်ေတာ့ မသိေသးသူလည္း ဖတ္မိသြားရင္ သိသြားႏိုင္ပါမယ္ေလ။ ^_^</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-1576720484784034258?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-71829380660713466112010-09-26T01:13:00.000+08:002010-09-26T01:13:13.360+08:00စေနေန႕မွာ ဘေလာ့ဂါတာကိုးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမြးေန႕ရွိေသာ္လည္း အိမ္ကအထြက္ မိုးဖြဲဖြဲေလးက်လာလို႕ ကမ္းေျခဘက္ မသြားျဖစ္ေတာ့ဘူး စိတ္ေျပာင္းသြားတယ္ ဒီ့ေနာက္ လူမ်ားတဲ့ ဒီဇိုင္းစံုလင္လွတဲ့ ေအာခ်က္ဘက္အေရာက္ ဖက္ရွင္ရွိဳးနဲ႕တုိးတယ္။ ဝင္တိုးတယ္ ေနရာလုတယ္ ေစာင့္တယ္ ေစာင့္တယ္ ေစာင့္တယ္ ဓာတ္ပံုရိုက္တယ္။ ပံု ၁၀၀ ေလာက္မွာ ေအာက္က ပံုတစ္ခ်ိဳ႕အဖက္တင္တယ္။ ညေနေစာင္းမို႕ ေမွာင္တယ္ ဖလက္သံုးတယ္ ISO 400 သံုးတယ္။ lightroom မွာ RAW ကို JPEG ေျပာင္းတယ္။ အလုပ္ရွုပ္လို႕ ပင္ပန္းတယ္ လူတိုးရတာပင္ပန္းတယ္ ကင္မရာကိုင္ရတာ မ ရတာ ခ်ိန္ရတာ ပင္ပန္းတယ္။ ခုလည္း မနက္ျဖန္ စာေပေဟာေျပာပြဲအတြက္ အားရွိေအာင္ အိပ္ပါေတာ့မည္။ ညခင္းသာယာ...<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TJ4ruLUF8pI/AAAAAAAABGQ/XVyWCXrxylg/s1600/DSC_0046.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://3.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TJ4ruLUF8pI/AAAAAAAABGQ/XVyWCXrxylg/s640/DSC_0046.jpg" width="424" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TJ4rvOsj66I/AAAAAAAABGU/m0ZNoDs7VI4/s1600/DSC_0055.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://3.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TJ4rvOsj66I/AAAAAAAABGU/m0ZNoDs7VI4/s640/DSC_0055.jpg" width="426" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TJ4rwfIK-TI/AAAAAAAABGY/fMQQWvMAxXg/s1600/DSC_0065.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TJ4rwfIK-TI/AAAAAAAABGY/fMQQWvMAxXg/s640/DSC_0065.jpg" width="424" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TJ4rxRuvXSI/AAAAAAAABGc/RRA5pOZRbz0/s1600/DSC_0067.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://1.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TJ4rxRuvXSI/AAAAAAAABGc/RRA5pOZRbz0/s640/DSC_0067.jpg" width="424" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TJ4ryRy4sjI/AAAAAAAABGg/LXizsiAtjP0/s1600/DSC_0076.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TJ4ryRy4sjI/AAAAAAAABGg/LXizsiAtjP0/s640/DSC_0076.jpg" width="424" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TJ4rzaKSU9I/AAAAAAAABGk/MhGZcXlXi3E/s1600/DSC_0081.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TJ4rzaKSU9I/AAAAAAAABGk/MhGZcXlXi3E/s640/DSC_0081.jpg" width="424" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TJ4r0RpdBVI/AAAAAAAABGo/TP65rhvLzM8/s1600/DSC_0084.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://1.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TJ4r0RpdBVI/AAAAAAAABGo/TP65rhvLzM8/s640/DSC_0084.jpg" width="424" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TJ4r1RbjDVI/AAAAAAAABGs/-LJ5Gb3DjAY/s1600/DSC_0090.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://1.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TJ4r1RbjDVI/AAAAAAAABGs/-LJ5Gb3DjAY/s640/DSC_0090.jpg" width="434" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-7182938066071346611?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-23892837823887749352010-09-22T12:10:00.001+08:002010-09-22T12:39:14.136+08:00<div style="text-align: justify;">စာလံုးေပါင္းမွားတာကို ေျပာၾကဆိုတာကို facebook (အၿမဲတမ္းလိုလို ပါလာတတ္တဲ့ social network ႀကီးပါလား) မွာ လင့္ေတြ ေကာ္မန္႕ေတြ ေရးၾက ေျပာၾက တာျမင္ေတာ့ ရံုးတက္စ ကိုယ့္အျဖစ္ကေလးလည္း ျပန္ျမင္လာမိလို႕ ေရးၾကည့္ပါဦးမယ္။၏</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေဖာ္မယ္ဆိုတဲ့ စကားဟာ တစ္လံုးတည္းေပမယ့္ အင္မတန္ေခါင္းစားမွန္း ရံုးအလုပ္စမွ သိပါေတာ့တယ္။ စာေရးသားပံုကအစ စကားေျပာၾက သူတို႕ေဆြးေႏြးၾကတဲ့အခါ ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္စရာေကာင္းပါတယ္။ အလုပ္ ကိုယ့္ပက္ဝန္းက်င္မွာ စလံုးနဲ႕ မေလးတရုတ္မ်ားသာရွိေတာ့ သူတို႕စကားေျပာရင္ တရုတ္က ၄၅ ရာခိုင္ႏွဳန္းသံုးပါတယ္ က်န္ ၅၅ ရာခိုင္ႏွဳန္းကေတာ့ အင္ဂလိပ္လိုေျပာေပမယ့္ you know what i mean နဲ႕ စလိုက္တဲ့ စကားမွန္သမွ် က်ေနာ္နားမလည္ပါဘူး။ အသက္ ၂၁ က ကိုယ့္ အသက္ ၂ဆ ႀကီးတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာမ်ား သူတို႕အခ်င္းခ်င္း ေဘာ့အေၾကာင္း အတင္းတုပ္တဲ့အခါ စကားေတြကို ေျမြလိုလိမ္ၿပီး ေျပာပါတယ္။ နာမ္စားေတြ အမ်ားႀကီးသံုးပါတယ္။ ဥပမာ ေျပာရရင္ he talk the way like helicopter တဲ့။ စာလာဖတ္တဲ့ လူႀကီးမင္းမ်ားေကာ ဒီအသံုးမ်ိဳးႀကံဳဖူးမလားမသိဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ ျပန္ေမးလို႕ ရွင္းျပေတာ့မွ ေဘာ့စ္ကိုတစ္ခုခုေမးလိုက္ရင္ လိုရင္းကို ျပန္ေရာက္လာဖို႕ တစ္ပါတ္ၿပီးတစ္ပါတ္ ပတ္ၿပီးေျပာတတ္လို႕ အဲလိုေျပာတာတဲ့။ (ရွင္းတယ္ဟုတ္) အဲလိုမ်ိဳးစံုေအာင္ ၂ လ ေလာက္ၾကားၿပီးတဲ့ေနာက္ သေဘာေပါက္လိုက္ပါတယ္ ငါသူတို႕နဲ႕ ထမင္းအတူသြားမစားေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အေျဖနဲ႕အတူ ရံုးက ဝန္ထမ္းစာရင္းမွာ ျမန္မာေတြလိုက္ရွာ ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး အတူသြားစားျဖစ္ေတာ့တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အေရးကေတာ့ အဆိုးဆံုးေပါ့။ ဘေလာ့မွာ အရင္က ေရးသမွ်ကို အရင္ျခဴသစ္ေလးက ဖတ္ၿပီးမွားရင္ ျပင္ေပးပါတယ္။ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ တက္ နဲ႕ တတ္ မကြဲတာကေတာ့ အဆိုးဆံုးပါပဲ။&nbsp;စာဖတ္နည္းတာနဲ႕လည္း ဆိုင္တယ္လို႕ေျပာေတာ့ ဟုတ္မွာပါလို႕။ ျခြင္းခ်င္ရွိတယ္ မဟုတ္လား သင္တိုင္းမတတ္ဆိုသလို ဖတ္တိုင္း မမွန္တဲ့လူမ်ိဳးထဲမွာ က်ေနာ္ပါလို႕ ျဖစ္မွာပါ။ ခုေတာ့အဲလို ဖတ္ၿပီးျပင္ေပးမယ့္သူ&nbsp;မရွိေတာ့ပါဘူး။ ေသသြားတာမဟုတ္ပါဘူး စာေရးဆရာမႏိုင္းႏိုင္းစေန ေရးထားသလိုေပါ့ အရင္းႏွီးဆံုး လူစိမ္းေတြ ျဖစ္သြားရံုပါ။&nbsp;ကိုယ္မေကာင္းလို႕ ျဖစ္ရတာေတြအတြက္ စိတ္လည္းေတာ္ေတာ္မေကာင္းပါဘူး။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အလုပ္မွာျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဆူပါဗိုက္ဆာဆီ အင္တာနက္သံုးခြင့္ျပဳဖို႕ အီးေမးပို႕ရတယ္။&nbsp; don't အစား dun သံုးမိတာရယ္ want to အစား wanna သံုးမိတာရယ္ you အစား u တစ္လံုးတည္း ေရးမိတာရယ္ ေနာက္သူတို႕အစဥ္အလာအရ ray ဆိုရင္ ray ေခၚၾကတာကို ေက်ာင္းတုန္းက အက်င့္အရ mr ray လို႕ေရးမိတာ ကိုအဲလိုမေခၚဖို႕ နာမည္သာတပ္ဖို႕&nbsp;အဆိုးဆံုးကေတာ့ အဲဒီစာက ဆူပါဗိုက္ဆာတင္မကဘူး မန္ေနဂ်ာထိ အင္တာနက္သံုးဖို႕ ခြင့္ျပဳဖို႕ေရးတဲ့စာထဲမွာ ေရးမိသြားတာ။ သိပ္မၾကာပါဘူး ဆူပါဗိုက္ဆာဆီက အီးေမးျပန္ဝင္လာၿပီး စာလံုးေပါင္းေတြ ျပင္ေပးထားပါတယ္ ေနာက္ကိုလဲ အဲလိုစာလံုးေတြ မသံုးဖို႕ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းလက္ခံရမွာ မလုပ္တတ္တဲ့အက်င့္အတိုင္း ဟာ ဟုတ္လား sms နဲ႕ chat မွာ ရိုက္ရင္းက အက်င့္ပါသြားတာ ဆိုၿပီး ရီပလိုင္းျပန္လိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ ျပန္ဝင္လာ ဒီလိုဆိုလည္း ေနာက္ဆို သတိထားေပါ့တဲ့။ ဂလိုနဲ႕ အဆံုးသတ္ၿပီး ခုလို အင္တာနက္ကေလး သံုးခြင့္ရလာတာေပါ့။</div><br /><div align="center">--------------------------------------------</div><div align="center"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူမင္းကိုဘယ္ေတာ့မွ ဖတ္အၿပီးမွာ အရင္က စာေရးဆရာမဂ်ဴးရဲ႕ ဝတၳဳတစ္ခ်ိဳ႕ ဖတ္ၿပီးလို႕ေမ့သြားေပမယ့္ (အမွန္ကေတာ့ ေမ့သြားရင္ ဖတ္ဖူးတယ္လို႕ေတာင္ မေရးသင့္ေတာ့ပါဘူး) လံုးလံုးမတူမွန္းေတာ့ သိပါတယ္။ ဇာတ္အိမ္ဇာတ္လမ္းအရ အင္ဂလိပ္၂ေယာက္နဲ႕ အင္တာဗ်ဴးတာကို ျမန္မာလို ျပန္ေရးတဲ့ေနရာမွာ ဇာတ္ေဆာင္ ေအးၿငိမ္းရဲ႕ အေတြးလိုလို ေျပာျပေနသလိုလို ျဖစ္တာကလြဲရင္ ဇာတ္လမ္း တစ္ခုလံုးက ဖတ္ေကာင္းပါတယ္။ သူ႕စာဖတ္ ပရိတ္သက္ေတြက သူ႕ကို အခ်စ္ဝတၳဳသာေရးဖို႕ ေတာင္းဆိုတယ္ဆိုတာကို တစ္ေနရာမွာဖတ္မိေတာ့ ခုႀကံဳေတြ႕ေနတာကို ဖတ္ရတာဟာ လူေတြရဲ႕စိတ္ကို မထိခိုက္ေစဘူးလား ဘာလို႕ အခ်စ္ဆိုတဲ့ အရာကိုပဲ ေရးဖို႕ စာေရးဆရာမတစ္ေယာက္ကို တိုက္တြန္းေနရတာလဲ (ဒါက ကိုယ့္စိတ္နဲ႕ကိုယ္ျဖစ္တာပါ) ဆယ္တန္းၿပီးစက မိုးမိုးအင္းလ်ား ဝတၳဳတိုေတြဖတ္တုန္းကလည္း ႀကိဳက္တာ မႀကိဳက္တာထက္ ကိုယ့္ကို ျမင္ေစတယ္ ေတြးေစတယ္ဆိုၿပီး သေဘာက်တာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဇာတ္ေကာင္ သုတကို ထင္ေက်ာ္ကို ထိုးလိုက္တဲ့အခန္းက အထင္လြဲရင္ ျဖစ္ေစတတ္တဲ့ သေဘာမ်ိဳးျပတာပါ ကိုရီးယားကားေတြ တြင္တြင္ၾကည့္တဲ့ ျမန္မာပရိတ္သက္က မင္းသားေတြ အခ်င္းခ်င္းထိုးႀကိတ္ၾကတာကို ျမင္ရရင္ ေယာက်ာ္းေတြ stupid က်တယ္ပဲ ေတြးၾကေလမလား။ မိန္းမအတြက္နဲ႕ ရန္ျဖစ္တာေတာ့ လံုးဝကို မျဖစ္သင့္တာလို႕ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ မွတ္ထားဖူးတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေရးတဲ့ဘက္က မိန္းမဘက္က ေရးေတာ့ အဲဒီအခန္းရယ္ မမျမတ္က စိတ္ဆိုးတယ္ဆိုတာရယ္က အမ်ိဳးသားစာေရးဆရာတစ္ေယာက္ေရးရင္ ဒီလိုျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူးလို႕ ထင္မိတာပဲ။&nbsp;(ဂ်ဴးဟာ မိန္းမေတြဘက္က ေရးတယ္ဆိုတာ ဒီလိုမ်ိဳး အေရးေၾကာင့္လား ကိုယ္တိုင္ မ်ားမ်ားစားစား မဖတ္ဖူးေတာ့ မခန္႕မွန္းတတ္ပါဘူး။ နားလည္မွားလို႕ တလြဲယူဆေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးစာဖတ္ပရိတ္သက္ေတြနဲ႕ေတာ့ ႀကံဳဖူးတာပဲ။ ၉ တန္းတုန္းက အပ်ိဳႀကီး ဆရာမေတြဆီမွာ က်ဴရွင္တက္ခဲ့ေတာ့ သူတို႕ တပည့္မေလးေတြနဲ႕ ဂ်ဴးအေၾကာင္းေျပာရင္ နားေထာင္ခဲ့ရတာကိုး) </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေလာေလာဆယ္ ဆယ္တန္းတုန္းက သြားခဲ့ဖူးတဲ့ မိဘမဲ့ေဂဟာ အေၾကာင္းအေတြးေရာက္ေနတယ္။ အဲတုန္းကအေၾကာင္း ေနာင္စိတ္ပါရင္ ေရးပါဦးမယ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-2389283782388774935?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-8936316376487358042010-09-20T13:21:00.003+08:002010-09-22T16:29:14.583+08:00<div style="text-align: justify;">သူမင္းကိုဘယ္ေတာ့မွ စာအုပ္ကို ၿပီးခဲ့တဲ့ ေသာၾကာ(၁၇ရက္ ၉လ ၂၀၁၀ခု)ေန႕က စီးတီးေဟာေရာက္ေတာ့ ၇က်ပ္ခြဲဆိုတာနဲ႕ ဝယ္ျဖစ္တယ္။ ရန္ကုန္ေစ်းကိုစဥ္းစားမိတာရယ္ အိမ္ေျပာင္းရင္ သယ္ရျပဳရ အခက္အခဲျဖစ္တာေတြကို ေတြးမိေပမယ့္ ဖတ္ခ်င္စိတ္ကအားသာလို႕ ဝယ္ျဖစ္သြားတာ။ ဒါကေတာ့ ထံုးစံပါပဲ စိတ္ကိုအလိုလိုက္တယ္ဆိုမလား အဆိုးအေကာင္းေတြ စဥ္းစားေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ စိတ္ထဲက လုပ္မယ္လို႕ ၆၅ ရာခိုင္ႏွဳန္းေလာက္ျဖစ္လာရင္ လုပ္လိုက္မိတယ္။</div><br /><div style="text-align: justify;">ရန္ကုန္မွာေနတုန္းကေတာ့ စာအုပ္ဝယ္တယ္ဆိုတာ ထူးထူးဆန္းဆန္းမွ မဟုတ္တာပဲကို။ မားသားက အရင္က စာမဖတ္ေပမယ့္ စာေရးဆရာေအာင္ျပည့္ စီစဥ္တဲ့ ဖတ္စရာ ဂ်ာနယ္ထြက္ေတာ့ အကိုနဲ႕က်ေနာ္က လစဥ္ဖတ္မယ္ဆိုၿပီးလုပ္ရာကေန မားသားကယူဖတ္ရင္း စာေရးဆရာေတြ ေရးတာေတာ္ေတာ္ဖတ္ျဖစ္လာတာ။ သားေတြစာအုပ္ဝယ္တာလည္း ေစ်းမေျပာခင္အထိ ဘာမွမေျပာဘူး အဲ ေစ်းေျပာလိုက္ရင္ေတာ့ နည္းနည္းပူခ်င္တာေပါ့ သူက ေငြရွာရတဲ့သူကိုး။ ေနာက္ပိုင္း မားသားကဆိုင္ဖြင့္ေတာ့ ေန႕ခင္းဘက္အားရင္ အမ်ားဆံုးဖတ္တာ မွဳခင္းနဲ႕ကုမုဒရာထင္တယ္ အဲတုန္းက ကုမုဒရာက ႏိုင္ငံျခားေက်ာင္းသတင္းေတြ ေတာ္ေတာ္ပါတာကိုး။ စာအုပ္ဖတ္တာေတာ့ သိပ္မရွိဘူး။ ဖားသားကေတာ့ သူ႕လိုင္းနဲ႕သူ႕စာအုပ္ေတြပဲ ဖတ္တာပါ။ ေဗဒင္တို႕ ဘာတို႕ေပါ့။ ေဗဒင္က ငယ္ငယ္က စာေရးဆရာမင္းသိင္ခ စာအုပ္ေတြဖတ္ၿပီးတားေရာ့တို႕ ယႁတယာေျခတာတို႕ နည္းနည္းေတာ့ ရူးေသးတယ္။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ လံုးလံုးကို စိတ္မဝင္စားေတာ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ လိုလိုပါပဲ။ မားသားမွဳခင္းဖတ္ေတာ့ ညေနဒါမွမဟုတ္ေန႕လည္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္က်ေနာ္တို႕အိမ္မွာ ရွိရင္သတင္းေတြ ျပန္ျပန္ေျပာျပတယ္။ မွဳခင္းမွာ မပါမျဖစ္က မုဒိန္းမွဳေပါ့။ အဲဒီမုဒိန္းမွဳေတြအေၾကာင္း ျပန္သတိရလာမိတာက စာေရးဆရာမဂ်ဴးရဲ႕ ဒီ သူမင္းကိုဘယ္ေတာ့မွ ဝတၳဳဖတ္ရင္းနဲ႕ပါ။ ေျပာခ်င္တာက အဲအေၾကာင္းပါ ကဲ အခုစေျပာပါမယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">က်ေနာ့္ဘိုးေတာ္ (ဆံုးသြားၿပီ)က ကြန္တိန္နာကားေတြေထာင္ (ကားကိုေဒါင္လိုက္ေထာင္တာကို ေျပာျခင္းမဟုတ္ပါ) ေတာ့ အိမ္မွာအလုပ္သမားမ်ားပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ အညာကေခၚတာပါ တစ္ေယာက္ေခၚၿပီး သူကဆက္ေခၚေပးတာနဲ႕ အညာသားေတြခ်ည္း အုပ္စုလိုက္ျဖစ္လာတာပါ။ အိမ္မွာ ေနာက္ထပ္ေပါတာက အိမ္ေဖာ္ေတြပါ။ ဘုိးေတာ္က သား ၄ ေယာက္ေမြးထားတယ္။ သားေလးေယာက္ဆိုေတာ့ ေခၽြးမေလးေယာက္ရတာေပါ့။ (ဒီအထိရွင္းတယ္ေနာ္) အဲဒီေခၽြးမေလးေယာက္က လူစြမ္းေကာင္းေတြပီပီ က်ေနာ့္မားသား (အႀကီးဆံုးေခၽြးမ)က သား၂ေယာက္ ဒုတိယေခၽြးမက သားတစ္ေယာက္ သမီးတစ္ေယာက္ တတိယေခၽြးမက သားခ်ည္း၃ေယာက္ အငယ္ဆံုးေခၽြးမက သားတစ္ေယာက္ သမီးႏွစ္ေယာက္ စသျဖင့္ေမြးထားေတာ့ ဒါေတြရဲ႕ တာဝန္ေတြယူဖို႕ အိမ္မွာအိမ္ေဖာ္ေကာင္မေလးေတြ လုိပါတယ္ခင္ဗ်။ သူတို႕ေလးေတြကို အိမ္ႀကီးရဲ႕ကပ္ရပ္မွာ အိမ္ေသးေလးေဆာက္ၿပီး ထားပါတယ္။ အိမ္ေသးေလးနဲ႕ မနီးမေဝး ကပ္ရပ္မွာ ကားဂိုေဒါင္ရွိၿပီး ထပ္ခိုးေလးလုပ္လို႕ ကားသမားေတြ အကုန္ထားပါတယ္ခင္ဗ်။ အဲလို အိမ္ခ်င္းထားအိမ္ခ်င္းထိရာကေန မၾကာမၾကာညညဆို ထမင္းစားဖို႕ကူးရင္းကေန အညာသားေတြဟာ အိပ္တန္းျပန္မေရာက္ေတာ့ပဲ အိမ္ေသးေလးထဲပဲ ေရာက္ေရာက္သြားတတ္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မွတ္မွတ္ရရတစ္ေခါက္က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို အမ်ိဳးသမီးေဆးရံုတင္လုိက္ရတာပါ။ လက္လြန္ေျခလြန္တင္ကေန မေတာ္မတရားလြန္တဲ့အထိျဖစ္သြားလို႕ (ကန္ေတာ့ပါရဲ႕) ေကာင္မေလးခမ်ာ ဝန္နဲ႕လုပ္ မညီျဖစ္သြားတယ္ဆိုရမလား ေဆးရံုမွာ ေျခကားယားသြားေနရတဲ့အျဖစ္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီေကာင္မေလးက မားသားႀကီးဆီမွာ အကူလုပ္တဲ့ေကာင္မေလးပါ။ ခိုးစားတုန္းက စားတာပဲအစားမေတာ္ အရုိးစူးလို႕လူမိျဖစ္ေတာ့ ငိုယိုၿပီး သူ႕အိမ္ကိုဖံုးဆက္ေခၚ ဒါနဲ႕ သူနဲ႕ျဖစ္တာ ဘယ္တစ္ေယာက္တုန္းဆိုၿပီး အိမ္မွာ စစ္ရပါတယ္။ ပထမျဖစ္တဲ့ေကာင္က အေၾကာက္လြန္တာလား ဘာလားေတာ့မသိ မဟုတ္ဘူးလိုလိုျငင္းပါတယ္။ ေကာင္မေလးကလဲ ေမးမရပါဘူး ေနာက္ဆံုး ရဲေခၚရမယ္ ဘာညာျခိမ္းေျခာက္ေတာ့ ဘယ္သူဆိုတာေျပာပါတယ္။ ဘယ္သူဆိုတာ သိရျပန္ေတာ့ ေကာင္မေလးအေဖက သတ္မယ္ တကဲကဲျဖစ္ျပန္တယ္။ ေနာက္ဆံုး ေရႊဆြဲႀကိဳးနဲ႕ ဇာတ္လမ္းျပတ္သြားပါတယ္။ လုပ္တဲ့လူက ဝန္ခံ ဘယ္ႏွစ္က်ပ္သားလဲေတာ့မသိဘူး (ေမ့သြားၿပီ) ေကာင္မေလးကို ဆြဲႀကိဳးလုပ္ေပးလိုက္ေတာ့ ရြာျပန္သြားပါတယ္။ ခုေတာ့ အိမ္ေထာင္ေတြ ဘာေတြက်ေနၿပီလို႕ ျပန္ၾကားတယ္။ သူ႕ဘဝနဲ႕သူေတာ့ ဟုတ္သြားပါၿပီ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေနာက္တစ္ေယာက္လည္း ဒီလိုပါပဲ။ အညာသားေတြကလည္း အုပ္စုကေတာင့္ ကားကေနပိုက္ဆံကလည္း မတရားရ လမ္းမွာေတြ႕သမွ်&nbsp;ကားသမားစရိုက္အရ&nbsp;(စာဖတ္သူ အေဒၚ အမ မ်ား အားနာပါရဲ႕) ဖာ (ခ) ကာမအလုပ္ျဖင့္အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းျပဳသူ&nbsp;နဲ႕မကင္းသူခ်ည္းသာ။ ေျပာခ်င္တာက&nbsp;အဲဒီအိမ္မွာရွိတဲ့ ကားသမားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ စားေနၾကေၾကာင္ပါးေတြဆိုေတာ့ ေဆးမ်ိဳးစံုလည္း ေကာင္မေလးေတြကို ေသာက္ခိုင္းပါတယ္။&nbsp;အဲလိုပဲ အိမ္ကူလာလုပ္တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေပါ့ ပထမဒီကားသမားတစ္ေယာက္နဲ႕ျဖစ္တယ္ သိပ္မၾကာဘူးသူတို႕ခ်င္း အဆင္မေျပျဖစ္ၾက။ အဲလိုပဲ သိပ္မၾကာဘူး ေနာက္ကားသမားတစ္ေယာက္နဲ႕ ျဖစ္ျပန္တယ္။&nbsp;ဒီကားသမားအခ်င္းခ်င္းကေတာ့ သိေပမယ့္ မသိသလိုေနၾကတာပဲ ေျပာရရင္&nbsp;ရတုန္းဒါကိုယူၾကတယ္ဆိုရမလား။ ၿပီးေတာ့ တကယ္လက္ထပ္ျဖစ္လားဆိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွမထပ္ျဖစ္ပါဘူး။ အခ်ိန္ၾကာ ေကာင္မေလးကလည္း ရြာျပန္ေတာ့ ရြာမွာပဲ အိမ္ေထာင္က်။ ကားသမားေတြကလည္း စည္ဆဲ အိမ္ကူမေလးေတြကလည္း အခ်ိန္အလိုက္ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ေျပာင္းသြားတာပါပဲ။ ဒါမ်ိဳးကို ပညာေပးဖို႕ ထိန္းဖို႕ ေျပာဖို႕ ဆိုတာမ်ိဳးကလည္း တကယ္မလြယ္ကူလွပါဘူး။&nbsp;ကိုယ့္သားသမီးေတာင္&nbsp;ထိန္းဖို႕မလြယ္တာ သူမ်ားသားသမီး အလုပ္လာလုပ္သူသက္သက္ကို ဒီအျဖစ္မ်ိဳးႀကံဳေနေပမယ့္ သူတို႕ခ်င္း သေဘာတူၿပီးျဖစ္ေနတာကို ဘာမွလုပ္လို႕မရပါဘူး။ မားသားႀကီးက ပထမတစ္ေခါက္ႀကံဳဖူးကတည္းက ေနာက္ဘယ္သူေခၚေခၚ ေတာ္ေတာ္ေျပာပါတယ္။ သတင္းသဲ့သဲ့ ကိုယ္ေခၚထားတဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႕လို႕ ၾကားရင္လည္း ဆူတာမဟုတ္ေပမယ့္ ေျပာပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ေျပာလို႕ဆိုၿပီး ျပန္သြားတာ ႀကံဳရပါတယ္။ ေျပာတယ္လို႕ ျပန္ၾကားလို႕ ႏွာေခါင္းရွံဳ႕တဲ့ ကားသမားေတြလည္း ရွိပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူမင္းကိုဘယ္ေတာ့မွ စာအုပ္ထဲမွာေရးထားတဲ့ ေက်းေတာသူေလးေတြဟာ ယံုၾကည္လြယ္ၾကလြန္းတာ အသိပညာနည္းလြန္းလို႕ပဲဆိုတဲ့အခ်က္ရယ္ အတန္းပညာမသင္ရတာဆိုတဲ့အခ်က္ရယ္&nbsp;ေနာက္ ၿမိဳ႕ျပမွာ အိမ္ေဖာ္လုပ္ဖို႕ အသက္အရြယ္တစ္ခု ေရာက္လာရင္ လႊတ္ခံရတယ္ဆိုတာရယ္ ဖတ္ရင္းဖတ္ရင္း အမ်ားႀကီးကိုယ့္ပက္ဝန္းက်င္ကို ျပန္ျမင္မိ ေတြးမိပါတယ္။ (ဒါေတာင္ စာအုပ္ ၄ ပံု ၃ ပံုပဲ ၿပီးေသးတယ္&nbsp; ရံုးလာတက္ရေတာ့ စာအုပ္ႀကီး တကားကားနဲ႕ ဖတ္လို႕ မျဖစ္လို႕ စိတ္ကူးေတြ စာျပန္ေရးေနတယ္မွတ္ပါ။) တကယ္ေတာ့ အမွန္တရားတစ္ခုကို ေျပာရရင္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို မိန္းမတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ မသိႏိုင္ပါဘူး။ မိန္းမတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ခေရေစ့တြင္းက် မသိႏိုင္ေပမယ့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ထင္တာထက္ ပိုသိပါတယ္။ ႀကံဳတုန္း ၾကားျဖတ္ေျပာရဦးမယ္ (ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မိန္းမ မရေသးေတာ့ ေျပာအားရွိေသးလုိ႕ပါ) ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္း ႏိုင္ငံျခားမွာအကုန္ေရာက္ေနေပမယ့္ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့တဲ့ေကာင္ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က မိန္းမခိုးေျပးလို႕ အိမ္ေထာင္က်သြားပါတယ္။ ဒါနဲ႕အခ်င္းခ်င္း အြန္လိုင္းမွာစံုေတာ့ ေမးေတာ့ အျဖစ္က ေကာင္မေလးနဲ႕ အင္တာနက္ဆိုင္သြားတယ္ အဲဒါ သူတို႕အခ်င္းခ်င္း စကားမ်ားသလိုလိုျဖစ္ (အဲေနရာကို ဝိုးတိုးဝါးတားသာ နားေထာင္ခဲ့ရသည္) ၿပီး အိမ္ျပန္ဖို႕လုပ္ေတာ့ ၁၁ နာရီေက်ာ္ေနၿပီတဲ့။ ဒါနဲ႕ ေကာင္မေလးက အိမ္ကိုေၾကာက္ရပါလို႕ ခိုးပါဆိုလို႕ ခိုးလိုက္ရတယ္တဲ့။ ေရာက္ေနလို႕ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး စလံုးမွာဆိုရင္ ဒီအေျခအေနမ်ိဳးနဲ႕ အိမ္ေထာင္က်မွာမဟုတ္ဘူးလို႕ ေတြးမိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီမွာ ညေနာက္က်တာဟာ ပက္ဝန္းက်င္က သူတို႕ကေလးေတြကိုၾကည့္ရင္ အဆန္းမဟုတ္ပါဘူး။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႕ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတာင္ မလုပ္ရေသးဘူး မျဖစ္မေန မိန္းမယူလိုက္ရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး ျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒါေပမယ့္ အဲလို ေခတ္မွီတိုးတက္ေနတဲ့ စလံုးကအျဖစ္ဟာ အေပၚက ေျပာခဲ့တဲ့ ေက်းေတာတူအျဖစ္တဲ့ တူေနတာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း စလံုးမေလးေတြရဲ႕ အယူအဆအရ အသက္ ၁၆ ႏွစ္ေလာက္ကစၿပီး သူတို႕အေနနဲ႕ လိင္ကိစၥကို စိတ္ဝင္စားၾကတယ္ (၁၉ႏွစ္ျဖစ္တဲ့သူက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ဒီကိစၥကို က်ေနာ့္ကိုေျပာျပတာဟာလည္း အထူးအဆန္းမဟုတ္ဘူးလို႕ မွတ္ပါ) စိတ္ဝင္စားတယ္ဆိုတဲ့ အသံုးအႏွဳန္းထက္ အသက္ျပည့္ၿပီ ဒါဟာလည္း အေတြ႕အႀကံဳတစ္ခုလို႕ ယူဆတယ္ဆိုတာလို႕ ေျပာရမလား ဒါမွမဟုတ္ ႀကံဳေနၾကပါဆိုရမလား။ ဒါေၾကာင့္ ေက်းေတာသူေလးေတြလို ဖ်ားေယာင္းခံရလို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ ငယ္တဲ့အခ်ိန္မွာ&nbsp;မသိတသိနဲ႕ ရီးစားကို အလိုလိုက္မိလို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႕အတြက္က ႀကံဳေတြ႕ၾကရစၿမဲပါ။ ဒါေပမယ့္ ကာကြယ္ေရးပစၥည္း သံုးရမယ္ဆိုတာ သိပါတယ္။ မသံုးရင္ေတာင္ ဘယ္လိုကေတာ့ျဖင့္ ဘာလုပ္ရင္ ဘာမျဖစ္ႏုိင္ဘူး သိပါတယ္။ အင္တာနက္ေၾကာင့္ပဲ ဒါေတြ ငယ္ငယ္နဲ႕ရွာႏိုင္ ဖတ္ႏိုင္ မီဒီယာေတြေၾကာင့္ အကုန္သိျဖစ္ ႀကီးလာတာလည္း ပါမွာေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ အခ်ိန္တန္လို႕ အဆင္မေျပတဲ့အခါ ျပတ္။ ေနာက္ထပ္ အခ်ိန္တန္ရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႕ ဆက္။ ယူသင့္တဲ့အရြယ္က် ယူၾက။ (က်ေနာ္ ေျပာသေလာက္လည္း အဆင္ေခ်ာခ်င္မွေခ်ာမွာေပါ့ေလ)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ျမန္မာေတြအေနနဲ႕ အပ်ိဳဆိုတဲ့အရာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျဖဴစင္မွဳ(ေခၚမလား)ကို ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္နဲ႕ မပက္သက္ မက်ဴးလြန္မိခ်ိန္ကိုပဲ ေခၚတယ္လို႕ အရင့္အရင္က(ေခတ္ေတြေျပာင္းလာတာကို ျမန္မာလူငယ္ပက္ဝန္းက်င္သစ္မွာ ႀကံဳဖူးၿပီးကတည္းက က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း လက္ခံထားေပးရပါတယ္)&nbsp;ယူဆထားခဲ့ေတာ့ ဒါဟာ မွားယြင္းခဲ့ရင္ မဟာအမွားတစ္ခု ခ်က္ခ်င္းကိုျဖစ္ပါတယ္။ အမွားလို႕သက္မွတ္ကတည္းက က်ဴးလြန္မိတယ္လို႕ ျဖစ္တဲ့သူဟာ သြားေသဖို႕ကလြဲရင္ တန္ဖိုးမရွိေတာ့ပါဘူး လို႕ဆိုရမလိုပါပဲ။ ဝတၳဳထဲမွာ တရားစြဲႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ရယ္ တရားသူႀကီး(မမျမတ္)က အင္မတန္ေျဖာင့္မတ္တယ္ ဆိုတဲ့အခ်က္ရယ္ေၾကာင့္ တရားခံဟာ ေထာင္၃လ က်သြားတယ္လို႕ ေရးထားတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ႏွစ္က ဒီအမွဳမ်ိဳးကို ရဲဘက္က ဖားသားႀကီးအသိကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ဒါေတြကအလကားပါကြာ လုပ္ဇာတ္ပါလို႕ ၾကားခဲ့လို႕ အဟုတ္ထင္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဝတၳဳထဲမွာ တစ္ဖက္က မတရားျငင္းေတာ့ ဇာတ္လိုက္မင္းသမီးေတာင္ ခံရတဲ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္း အမွန္မွေျပာရဲ႕လား သံသယအနည္းငယ္ျဖစ္မိတယ္ ဆိုတာကို ေရးထားတာ သဘာဝက်လြန္းပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးဆိုတာကလည္း ေျပာေတာ့သာ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္တဲ့လူမ်ိဳးတဲ့ သူတို႕စိတ္နဲ႕ မတိုက္ဆိုင္တာ ျဖစ္လို႕ကေတာ့ ဒီလိုျဖစ္တာ ကိုယ့္ဘာသာယံုၿပီး ခံရတာကိုး&nbsp;နည္းေတာင္နည္းေသလို႕ ပါးစပ္က လြယ္လြယ္ထြက္တတ္သူမ်ိဳးခ်ည္းပဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကားသမားေတြအေၾကာင္းဆက္ရရင္ ေျပာခဲ့သလို ေဆးေတြေသာက္ခိုင္းတာ ၿမိဳ႕ေပါမွာေနတဲ့အတြက္ လူလည္ေတြမို႕ အကာအကြယ္ပစၥည္း သံုးရေကာင္းမွန္းသိတာေတြေၾကာင့္ ဗိုက္ႀကီး(ကိုယ္ဝန္ရတာကို ဆိုလိုသည္ အစားမ်ားတာကိုမဆိုလို) တဲ့အထိ ႀကံဳရတာ ခပ္ရွားရွားပါ။ ဒါေၾကာင့္လဲ အဲဒီ အိမ္ေဖာ္မေလးေတြဟာ ဒီေကာင္ေတြနဲ႕ မယူျဖစ္ရင္ေတာင္မွ သူတို႕ရြာ ျပန္ေရာက္ေတာ့ သင့္တင့္သူနဲ႕ အိမ္ေထာင္က်ႏိုင္ေသးတယ္။ (ဒီေနရာမွာ တခ်ိဳ႕ေတြယူဆတာရွိေသးတယ္ ပိုက္ေဘာဖမ္းတာတို႕ လွည္းက်ိဳးထမ္းတာတို႕) အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္ဆိုတာလည္း အခ်စ္ေၾကာင့္ပဲမဟုတ္လား။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့မိန္းမ ကိုယ္ယူတာပါ ကိုယ့္ဘာသာစိတ္သန္႕ေပါ့ဗ်ာ။ (အမွန္ေတာ့ ဒီစိတ္မ်ိဳး က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ေမြးႏိုင္လာတာလည္း သိပ္ေတာ့ မၾကာေသးပါဘူး အျမင္ေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာင္းလဲလာတာလည္း ပါတာေပါ့ ကိုယ္တိုင္ေတာ့ မႀကံဳဖူးေသးဘူးဗ် ႀကံဳခြင့္လည္းရွိေလာက္ေတာ့ပါဘူး ခုေတာ့ လက္ရွိ အက်ယ္ခ်ဳပ္နဲ႕ပဲ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ေနသားက်ေနၿပီ။)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တိုးတက္ေနတယ္ဆိုတဲ့ ေခတ္အေလွ်ာက္မွာ လက္ခံေပးသင့္တာေတြကို လက္ခံေပးဖို႕ေတာ့ လိုၿပီထင္ပါရဲ႕။ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းလည္း အိမ္ေထာင္က်စရာ မလိုေတာ့ဘူး။ လူေျပာဆိုးေပမယ့္ အေကာင္းျဖစ္လာမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြ ေရးတဲ့စာေတြ ပိုလိုအပ္လာမယ္ထင္တယ္။ ဒီေနရာမွာ က်ဴးလြန္တာဟာ ေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူး ေျပာခ်င္တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ တကၠသိုလ္နားက တည္းခိုခန္းမွာမိလို႕ ေပးစားပစ္တယ္ဆိုတာမ်ိဳးလည္း လက္မခံေပးခ်င္ပါဘူး။ ခုိးေၾကာင္ခိုးဝွတ္ေတြ ႀကံဳသလိုျဖစ္သြားတာေတြေၾကာင့္ မျဖစ္သင့္တဲ့ ကိုယ္ဝန္ရတာမ်ိဳးျဖစ္လာတာထက္ ကာကြယ္ေရးပစၥည္းကို ေနရာမ်ားမ်ားမွာ ပိုေရာင္းခ်ေပးတာက အသံုးဝင္ပါလိမ့္မယ္။ တီဗီမွာ ပုတ္သင္ညိဳေတြ ေဘာလံုးကန္ျပရံုေလာက္နဲ႕ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ (ကိုယ္ေတာင္ ရန္ကုန္မွာေနတုန္းက ပုတ္သင္ညိဳ အေဖာ္လိုရင္ ေခါင္းညိွပ္ဆိုတာ ဘာမွန္း နားမွမလည္ခဲ့တာ။) </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မသိခ်င္သူမ်ား ေအာက္အပိုဒ္ကို ေက်ာ္ဖတ္ပါ။ ဗဟုသုတ bio ကိုေျပာရဦးမယ္။&nbsp;ရန္ကုန္က ညီဝမ္းကြဲေလးေတြကိုလည္း (ကိုယ့္ထက္ပိုသိရင္သိမွာပါ) နည္းနည္းရည္ရြယ္ပါတယ္။&nbsp;ကပ္သီးကပ္ဖဲ့ ဂုဏ္ထူးရတားတာေလးလည္း ၾကြားခ်င္လို႕ပါ။ မိန္းကေလးမွာ မ်ိဳးဥ(ဆယ္တန္းတုန္းက ဆရာက အဲလိုဘာသာျပန္ေပးတာပဲ) ေၾကြခ်ိန္ရွိလို႕ ေၾကြၿပီး ၇ ရက္ဒါမွမဟုတ္ မတိုင္ခင္ ၇ရက္(ဒါကေတာ့ ရက္ကို အေသမွတ္ၿပီးတြက္လား ဘယ္လိုလဲ မသိပါဘူး) မွာ ဆက္ဆံရင္အႏၱာရယ္မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးတဲ့ ၅ ရက္တြင္းဆိုရင္ စိတ္ေအးရတယ္တို႕ သို႕ေသာ္လည္း အမ်ိဳးသားရဲ႕ သုတ္ရည္ဟာ ၇ရက္ထိ အမ်ိဳးသမီးအင္ဂါထဲမွာ သက္တမ္းရွည္တာလည္း မေမ့သင့္ေၾကာင္း၊ (မ်ိဳးဥေၾကြတယ္ဆိုတာ ဘာလဲမသိရင္ေတာ့ ကိုယ့္ျခဴသစ္ေလးကို ကိုယ့္ဘာသာအပူကပ္ပါ)&nbsp;အကယ္လို႕ ၇ရက္အတြင္းမဟုတ္ခဲ့ရင္ အမ်ိဳးသားရဲ႕ သုတ္ရည္ကို အျပင္ဘက္သို႕ ထုတ္ပစ္ျခင္းျဖင့္လည္း ၃၀ရာခိုင္ႏွဳန္းေတာ့ ကာကြယ္ႏိုင္ေၾကာင္း&nbsp;သို႕ေသာ္လည္း pre cum လို႕ေခၚတဲ့ သုတ္ရည္မထြက္ခင္ ထြက္တဲ့အရည္ဟာလည္း ဗိုက္ႀကီးပူေစႏိုင္တဲ့အစြမ္းရွိလို႕&nbsp;အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အကာအကြယ္ပစၥည္းသာသံုးပါလို႕။ အကာအကြယ္ပစၥည္းဆိုတာကလည္း condom လို႕ ျမန္မာလို ကြန္ဒံုးလို႕ ေခၚတဲ့ သေရစြပ္ကေလးကို ဆိုလိုပါတယ္။ (တစ္ခါက ေအအိုင္ဒီအက္ ေဟာေျပာပြဲမွာ&nbsp;ေျပာတဲ့ နပ္မတစ္ေယာက္ ရွက္ရွက္နဲ႕ ကြန္တုန္ ကြန္တုန္ လို႕ တိုးတိုးေလး ေျပာတာ ႀကံဳခဲ့ဖူးတယ္။&nbsp;ရန္ကုန္မွာတုန္းကပါ။ မဟုတ္တဲ့ေနရာက် ရွက္တာလည္း ျမန္မာ့အျပင္မရွိပါဘူး)&nbsp;တကယ္လို႕ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္မႏိုင္ပဲ ျဖစ္သြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ ၃ ရက္အတြင္း ဆရာဝန္ဆီေျပးၿပီး ေဆးသာေသာက္ေပေတာ့။&nbsp;ဒါေတြကိုပဲ လက္ကမ္းစာေဆာင္ အျဖစ္လုပ္ၿပီး&nbsp;ပညာေပးလုပ္ရင္&nbsp;လိုက္ေပးစားေနတာထက္ အထိေရာက္ဆံုးျဖစ္သလို&nbsp;ဘဝမွာ ဘာမွမသိခင္ညားၾက&nbsp;ဘာမွန္းမသိပဲ ကေလးေတြ တျပြတ္ႀကီး&nbsp;ေမြးၾက မိဘဘိုးဘြားကပါ မေထာက္ႏိုင္ရင္ ဘာျဖစ္လာမလဲ ဆိုတာႀကီးနဲ႕ ႀကံဳေတြ႕မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ (အထက္ပါ အခ်က္မ်ားဟာလည္း ဆယ္တန္း bio ႏွင့္ စာအုပ္မ်ားမွသာျဖစ္ေၾကာင္း ေမာင္ၿဖိဳးေမာ္ ကိုယ္ေတြ႕စမ္းသပ္ၿပီး ေရးသားခ်က္မ်ားမဟုတ္ေၾကာင္း ႀကိဳရွင္းထားပါ၏)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;ဒါနဲ႕ ((အဟမ္း)) စလံုးက ကိုယ့္ေနာက္ ဂ်ဴနီယာေတြေကာ ကိုယ့္ေရွ႕စီနီယာေတြေကာ ေျပာေနစရာမလိုမွန္းသိပါတယ္ (အမွန္က ရန္ကုန္မွာလည္း သိပ္မလိုေတာ့ဘူးလို႕ေတာ့ ၾကားတယ္) တစ္ေယာက္ေယာက္ကဖတ္မိ နည္းနည္းကေလး အေတြးဝင္သြားရင္ ေကာင္းသြားမယ္ထင္လို႕ ေရးပါသည္။ လူ႕ဘဝအတြက္ ေနနည္းတစ္ခုရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းေလး တစ္ခုအျဖစ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ဖတ္မိရင္း စိတ္ထဲမွာလည္း ျဖစ္ခဲ့တာၾကာေနၿပီျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းကို ေျပာၾကည့္တာပါ။ စာရွည္သြားၿပီျဖစ္သလို ရံုးမွာလည္း အလုပ္ကေလးဘာေလးလည္း စလုပ္ခ်ိန္တန္ၿပီမို႕ နားပါဦးမည္။ (လွ်င္ျမန္စြာေရး၍ အမွားပါက ခ်င့္ခ်ိန္ဖတ္ၿပီး လုိတာယူ ၾကပါကုန္။)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-893631637648735804?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-68448189379117598662010-09-13T12:11:00.001+08:002010-09-13T12:38:54.669+08:00<div style="text-align: justify;">Doon Yinn = ဒံုရင္း = ထူးမျခားနား (အရင္အတိုင္း)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ရြက္ၿပီးတစ္ရြက္ ၁၀ တန္ေတြဟာ တစ္ဝက္ၿဖဲခံရမယ့္ ရုပ္ရွင္လက္မွတ္ကေလးေတြအျဖစ္ ဒီရက္ပိုင္း ခဏခဏေျပာင္းလဲခံရတယ္။ Vempier Suck (really Suck) ကိုယ္ဟာမိုက္လို႕ ၾကည့္မိတဲ့အတြက္ ကိုယ့္လိုလုိက္မမိုက္ၾကပါနဲ႕။ Resident Evil ကို အႀကိဳက္ဆံုးဘာလဲေမးရင္ မင္းသမီးေတြပါ။ သရဲကေတာ့ မေၾကာက္တတ္တာၾကာပါၿပီ။ သရဲကားလဲ ဒီအတိုင္းပါပဲ မ်က္စိကို မလံုတလံုကာၾကည့္တာ နားပိတ္လိုက္တာ ဒါမ်ိဳးေတြလုပ္စရာမလိုေလာက္ေအာင္ကို အသဲကမာေနပါၿပီ။ Step Up ကေတာ့ အေဖာ္ေကာင္းလို႕ ၂ ခါၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ Avata တုန္းကလည္း 3D ေကာ ရိုးရိုးေကာ ၾကည့္ျဖစ္ေပမယ့္ Step Up 3 ကေတာ့ ရိုးရိုးပဲ ၂ခါ ၾကည့္ျဖစ္တာပါ။ Hunted Changi ခု ဒီပို႕စ္တင္ရင္း ၾကည့္ေနတယ္။ (ဟင္ ရံုးမွာ မဟုတ္ဘူးလားလို႕ မေမးနဲ႕ေပါ့ဂ်ာ) </div><br /><div style="text-align: justify;">အိမ္သစ္မွာ ရသမွ် အားတဲ့အခ်ိန္ မအိပ္ခင္ေလး တီဗီကလာတာေတြ တစ္လိုင္းၿပီးတစ္လိုင္း ေျပာင္းၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ ဒီရက္ပိုင္း ရွာရြတ္ခမ္းတို႕ ဂ်က္ကီခ်မ္းတို႕ ေနာက္ စလံုးဇာတ္လမ္းတြဲရွည္ေတြ ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ တရုတ္သိုင္းကားေတြလဲ ႀကံဳသလို ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ထူးထူးဆန္းဆန္း စလံုးသရဲကားလာလို႕လည္း ၾကည့္ျဖစ္ေသးတယ္ သူ႕ႏိုင္ငံက က်ဥ္းရတဲ့ၾကားထဲ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာညာဆိုၿပီးရိုက္ေနရေသးတယ္။&nbsp;၄ ရက္တိတိ အိမ္ွာနားေနရတာ ေနမထိထိုင္မသာႀကီး ျဖစ္လို႕။ အလုပ္ဆို မနက္အခ်ိန္မွန္ထ အခ်ိန္မွန္စား&nbsp; အခ်ိန္မွန္စာဖတ္ စာေရး အခ်ိန္မွန္ဘြားေတာ္ေတြနဲ႕ ေလပစ္ အခ်ိန္မွန္ေလ့က်င့္ခန္းေလးလုပ္ အခ်ိန္မွန္ျခဴသစ္ေလးနဲ႕ေတြ႕ အခ်ိန္မွန္အိမ္ျပန္ အခ်ိန္မွန္အိပ္ ဘာမွေတာင္ သိပ္မေတြးျဖစ္ဘူး။ အဲ ၄ ရက္ပိတ္သြားခ်ိန္မွ ဘဝကို လံုးေစ့ပါတ္ေစ့ေတြးမိေတာ့ စင္က်ားပူမွာအလုပ္လုပ္ရတာကို မေက်နပ္ေတာ့ဘူး အေတြးေတြဝင္လာ ခုခ်င္းပဲရန္ကုန္ျပန္ စီးပြားေရးလုပ္ စသျဖင့္ေတြးရင္ တမွိဳင္မွိဳင္ တအီအီ ၁ ရက္ခြဲေလာက္ ျဖစ္သြားတယ္။ ညေတာင္ ေကာင္းေကာင္းအိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အေတြးကေတာ့ စံုလို႕ေပါ့ ပီအာေတြ စီတီဇင္ေရြးခ်ယ္ၿပီး ခံခိုင္းေတာ့မွာတို႕ လအစပဲရွိေသးတယ္ လခဘာလို႕ကုန္သြားရတာလဲတို႕ သူမ်ားေအာက္မွာခ်ည္းဆက္အလုပ္လုပ္သြားမွာလားတို႕ ဒီအလုပ္အတြက္ပဲ ေက်ာင္းဆက္တတ္မလား ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကိုပဲ ျဖစ္ေအာင္အခ်ိန္ယူလုပ္မလားလို႕ မိန္းမယူရင္ ရန္ကုန္မွာယူမလား စင္က်ားပူမွာယူမလားတို႕ မာတာမိခင္ဆီ ပိုက္ဆံပို႕မယ္ေျပာၿပီး ဖယ္ထားတာေတြ ဘယ္လိုလုပ္သံုးတဲ့အထဲ ပါသြားတာလဲတို႕ အို လူ႕ဦးေႏွာက္က တစ္ရက္ကို ၂၄ နာရီ အလုပ္လုပ္ေပမယ့္ ဒါေတြကို သတိမထားမိတာ ဘာလို႕ပါလိမ့္။ ဒါေၾကာင့္ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္ ပထမဦးဆံုးလစာဆိုတာ ဟိုအေၾကြးဆပ္ ဒီအေၾကြးဆပ္ ဟိုဟာကလို ဒီဟာကလိုနဲ႕ ေျပာင္သြားေတာ့ ဒံုရင္းက ဒံုရင္းပါပဲလို႕။ ေအာက္ဆံုးအပိုဒ္ကေလး မားသားႀကီးဖတ္မိၿပီး သူ႕သားငယ္ေလးအျဖစ္ကို ျမင္ေယာင္ပါေလေတာ့... (ဒါနဲ႕ လခရရင္ခ်င္း မားသားႀကီးအတြက္ ပိုက္ဆံအိတ္ေတာ့ ေျပးဝယ္ထားျဖစ္ေသးတယ္။) မားသားက ပိုက္ဆံအိတ္ ခေရဇီဗ် သူ႕ဗီရိုထဲမွာ အိတ္ေတြခ်ည္းပဲ ခဏခဏေတာ့ေျပာပါတယ္ ဒါေတြက နင္တို႕ေမြးမလာခင္တုန္းက ဝယ္ထားတာတို႕ ဘာတို႕ညာတို႕ေပါ့။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-6844818937911759866?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-90571382845147150422010-08-31T13:08:00.001+08:002010-08-31T13:09:37.479+08:00<div style="text-align: justify;">ကိုယ့္ blog ကို လူသြားလူလာ အေျခအေန အကဲခတ္လိုက္ေတာ့ ယခင္ႏွစ္ကထက္ အမ်ားႀကီးနည္းသြားတာ သတိထားမိတယ္။ ေမာင္စံရွားနည္း သံုးၿပီးတြတ္ခ်က္လိုက္တာ ယေန႕ေခတ္ အခါသမယမွာ စာဖတ္သူနည္းလာၿပီး စာေရးသူမ်ားလာသလို လူေတြဟာ ေဖ့စဘြတ္ဆိုတာႀကီးမွာ ရင္ဖြင့္ဖို႕အတြက္ တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ စကားလံုးစီျခင္းဆိုတဲ့ အမွဳကိုျပဳဖို႕ ပိုမိုအားထုတ္လာၾကတာ ေတြ႕ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ စာထက္ ဓာတ္ပံုေတြ ေပါက္လာတာ၊ ရုပ္ရွင္ထက္ ဇာတ္လမ္းတိုေလးေတြ ပိုအေရးပါလာတာ တစ္ခုတည္းကို အၾကာႀကီးလုပ္ဖို႕ လူေတြအခ်ိန္မေပးႏိုင္လာေတာ့တာ ေတြေလ့လာမိတယ္။</div><br /><div style="text-align: justify;">ဆယ္တန္းၿပီးကာစက အခန္းထဲမွာ ကဒ္ဆက္ႀကီးႀကီးတစ္လုံုးရယ္ စာအုပ္စင္ရယ္ထားတယ္။ တစ္ေနကုန္ ကုတင္ေပၚမွာလွဲၿပီး စာဖတ္တယ္။ အဲတုန္းက အခ်ိန္ဆိုတာ အလုပ္တစ္ခုလုပ္ဖို႕ အတြက္ေလာက္ပဲ သိတာ။ ကဒ္ဆက္ကို ေရဒီယိုဖြင့္ထားတတ္တယ္။ မွတ္မွတ္ရရ အဲအခ်ိန္က ၿဖိဳးႀကီးရဲ႕ အသင္ေျခ ရင္ဂိုရဲ႕ ျမရည္ရြက္စိမ္း တို႕ကို ေတာ္ေတာ္နားေထာင္ျဖစ္တယ္။ သူမ်ားေတြကေတာ့ အက္ဆစ္တို႕ သီအိုရီတို႕ ဟစ္ေနခ်ိန္ေပါ့။ ကိုယ့္လိုင္းနဲ႕ကိုယ္ေပါ့ ဒါကေတာ့။ ညေနဆို အိမ္ေအာက္ဆင္း ၿခံထဲက ကားဒရိုင္ဘာေတြနဲ႕ ျခင္းခတ္။ ညဆို စာအုပ္ဆိုင္သြား ရပ္ကြပ္ထဲ ၁နာရီေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္တယ္။ ဖားသားႀကီးက အားေနစိတ္ပူေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္ရင္ အိမ္ကကားသမား တစ္ေယာက္ေတာ့ အၿမဲပါတယ္ ကိုယ္ရံေတာ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ၈ တန္းေလာက္က ရပ္ကြပ္ထဲက ပြဲေစ်းတန္းသြားခ်င္ေတာ့ အိမ္က မ်ိဳးစံုေျပာေနတာနဲ႕ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္ရံေတာ္ ၂ ေယာက္ေခၚသြားမယ္ဆိုၿပီး သြားျဖစ္တာ မွတ္မိေသးတယ္။ ပြဲေစ်းတန္းဆိုတာက ေရမုန္႕၊ မုန္႕ေပါင္းတို႕ ေကာက္ညွင္းၾကည္ေတာင့္တို႕ စတဲ့အသည္ေတြ အမ်ားႀကီး ဖေယာင္းတိုင္မီးေတြထြန္းၿပီး တစ္လမ္းလံုး တန္းစီေရာင္းၾကတာ။ ႏွစ္တိုင္းေပးမလုပ္လို႕နဲ႕တူတယ္ အဲလိုေစ်းတန္းမ်ိဳးႀကံဳဖို႕က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ခပ္ရွားရွားေလ ဒီေတာ့ ေရာက္ဖူးတယ္ရွိေအာင္ အဲတုန္းက တအားသြားၾကည့္ခ်င္တာ။</div><br /><div style="text-align: justify;">ငယ္ကလဲငယ္ မိဘကလဲလစ္နဲ႕ တစ္လမ္းဆံုး ျမင္သမွ်ဆိုင္စား ေနာက္ ေခၚသြားတဲ့ ရံေရႊေတာ္ ၂ ေယာက္က စီးကရက္ဘူးေထာင္ထားတာေလးကို သားေရကြင္းနဲ႕ ပစ္တာ ပစ္ခ်င္တယ္ သူတို႕ရြာမွာလဲ ပစ္ေနက်ဆိုလို႕ ပစ္ၾကတယ္။ သူက ၃ ဘူးလဲရင္ ဗီဗီမက်ီးေဖ်ာ္ရည္တစ္ဗူး ၂ ဗူးပဲလဲရင္ ေဆးလိပ္ ၂ လိပ္ ဒါမွမဟုတ္ တျခားဘာလဲေတာ့ မသိဘူး မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အဲတုန္းက တစ္ခါကစားမွ ၁၀ က်ပ္တည္း သားေရကြင္း ၃ ကြင္းရတယ္။ ရန္ကုန္သားေတြ ဘယ္ထိမလဲဗ်ာ ဒီေတာ့ ဆိုင္ကလူေတြအတြက္ ကိုက္တာေပါ့။ အဲ ကၽြန္ေတာ္ေခၚသြားတဲ့ အညာသား ၂ ေယာက္ကေတာ့ ပစ္တိုင္းထိေနတာ ဆိုင္ကလူလဲ သိပ္မၾကည္ေတာ့ဘူး ဒီလိုနဲ႕ ၂ ဆိုင္ ၃ ဆိုင္ေျပာင္း ေနာက္ဆံုး အေအးဘူးေပးတာကိုေတာင္ မယူေတာ့ဘူးျပန္ေျပာထားခဲ့ရတယ္။ ငယ္ဘဝမွာ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါပဲ ႀကံဳခဲ့ဖူးတဲ့အေတြ႕အႀကံဳေပါ့။</div><br /><div style="text-align: justify;">ဒုတိယအေတြ႕အႀကံဳကေတာ့ ဗိုလ္တစ္ေထာင္ဘုရားပြဲမွာ မိုးလင္းေပါက္ထိကတဲ့ မိုးဝင္းဇာတ္ၾကည့္ျဖစ္တာပါ။ ဒါက မားသားႀကီးရဲ႕အစ္မက ဖ်ာဝယ္ထားတယ္ နင့္သားထည့္လိုက္ဆိုလို႕ လိုက္သြားၾကည့္ျဖစ္တာ။ လူေတြတိုးတိုးႀကိတ္ပါပဲ ဖ်ာေလးတစ္ခ်ပ္က ဝတဲ့လူဆို ဖင္ေတာင္မဆံႏိုင္ဘူးဗ်။ အဲ တုန္းက ႀကီးေတာ္ဝယ္တာ ဖ်ာ ၉ ခ်ပ္ထင္တယ္။ ကိုယ့္ဖ်ာ သူမ်ားတက္မထိုင္ေအာင္လဲ ေနရာမွာ ပစၥည္းေတြကာရ ဒီၾကားထဲ ဇာတ္လဲကေရာ ေဘးနားက မိန္းမႀကီးေတြက ရန္ထျဖစ္။ ခုျပန္ေတြးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရီခ်င္စရာေကာင္းတာ။ မိုးဝင္းက ကတံုးႀကီး။ ႀကီးေတာ္ႀကီးေျပာတာေတာ့ ငယ္ငယ္က ေတာ္ေတာ္ေခ်ာဆိုပဲ အဆိုေကာင္း အကေကာင္းဆိုပဲ။ သူ႕သမီးနဲ႕သူ႕သားကို ပြဲထုတ္တယ္။ သူ႕သမီးစင္ေပၚတတ္လာေတာ့ ေအာက္က ကာလသားမ်ား ဝိုင္းေအာ္ၾကေလရဲ႕ ေယာကၡ္မႀကီး ဆိုၿပီး။ ႏွစ္ပါးခြင္လဲေရာက္ မင္းသမီးေတြ တစ္ဖက္ေလးငါးေယာက္နဲ႕ မင္းသားမိုးဝင္းစင္ေပၚတက္လာေတာ့ ေမာင္ၿဖိဳးေမာ္လဲ စခေလာခေလာေရာ။ မိုးလင္းၿပီးခါနီးမွႏိုးတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဂါး... ဘိန္းမုန္႕ေၾကာ္စားခ်င္တယ္ ေရမုန္႕စားခ်င္တယ္ မုန္႕လင္မယားစားခ်င္တယ္ မုန္႕လိပ္ျပာစားခ်င္တယ္ ဟူး...။ ရံုးတက္တာမေကာင္းဘူး စာဖတ္လိုက္ အေတြးေပၚလိုက္ စာေရးလိုက္ စိတ္ကူးယဥ္လိုက္နဲ႕ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးျဖစ္လိုက္ အို ေတာ္မွ ေတာ္မွ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-9057138284514715042?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-61652493146724036182010-08-30T13:26:00.001+08:002010-08-30T13:27:16.609+08:00၁။ လြန္ခဲ့တဲ့အပါတ္ေသာၾကာေန႕က Step Up 3 (Cineleisure)<br />၂။ စေနေန႕က The Expendables (The Cathy)<br />၃။ တနင္ဂေႏြေန႕က Grown Up (GV)<br /><br /><div style="text-align: justify;">10 + 10 + 8.5 ကုန္သြားတယ္။ ၃ ရက္ ၃ ကားမွာ ေနာက္ဆံုးေန႕က ဘာလို႕ ၈ က်ပ္ခြဲစိတ္ဝင္စားသူမ်ားကို ေျပျပရရင္ GV မွာ master card နဲ႕ ဝယ္လို႕ပါ။ အေပၚက ၂ကားအတြက္ေတာ့ ရုပ္ရွင္ရံုကို သိပ္မၾကည္ပါဘူး ၾကားရက္ဆို DBS နဲ႕ ဝယ္ရင္ တစ္ကား ၆ က်ပ္ေပမယ့္ စေန တနင္ဂေႏြဆို UOB နဲ႕ ဝယ္မွ ၈ က်ပ္ရတယ္။ တို႕မွာ UOB card မရွိပဲကိုးလို႕။</div><br /><div style="text-align: justify;">ကား ၁ ေကာင္း၏ ဒါေပမယ့္ nike ကို စပြန္ဆာပဲ ယူထားလို႕လား ဘာလားေတာ့မသိဘူး ဖိနပ္အေၾကာင္းကို သိပ္ေျပာတာပဲ။ ကား ၂ ကေတာ့ ႀကိဳက္တဲ့လူလည္း ႀကိဳက္တယ္ မႀကိဳက္တဲ့လူလည္း မႀကိဳက္ဘူး က်ေနာ့္လို ဘာမွမထင္ဘူး ေျပာမယ့္လူလည္းရွိမယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြက ငယ္ငယ္ကတည္းက ၾကည့္ခဲ့ေတာ့ သိပ္လည္း ထူးထူးဆန္းဆန္းမျဖစ္ပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္တည္းကေန လူအေယာက္ ၁၀၀၀ ေလာက္ကို ခ်တာ အေဆာက္အဦးႀကီးေတြ မီးရွိဳ႕တာ ေဖာက္ခြဲတာ ေကာင္မေလးကို ကယ္တာ အို... ဒါေတြ ဟိုးငယ္ငယ္ကတည္းက ၾကည့္ဖူးခဲ့ၿပီးသားေတြပဲဟာ။</div><br /><div style="text-align: justify;">ကား ၃ ႀကိဳက္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ရံုသြားၾကည့္ရင္ ရီေမာၿပီး ျပန္လာရတာပဲ သေဘာက်တာကိုး။ သရဲကားဆိုတာ မၾကည့္ခ်င္တဲ့အထဲမွာ ပါပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ရုပ္ရွင္ရံုကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ သြားျဖစ္ရင္ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နဲ႕ ဟိုကားဒီကားစလိုက္ရင္ သရဲကားျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ကား ၃ ထဲကအတိုင္းပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလဲ ျမင္ေယာင္ၾကည့္မိတယ္ ေနာင္ ႏွစ္ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္ၾကာလို႕ ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ျပန္ေတြ႕ရင္ ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္ေနမလဲလို႕။ ခုေတာင္ ဟိုးငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ျပန္ဆံုေတာ့ အတိတ္ေတြကိုေျပာလို႕ ရီၾကေပ်ာ္ၾကရေသးတယ္။ က်ေနာ္က TTC မွာတတ္ခဲ့ေတာ့ က်ေနာ္တို႕ေက်ာင္းစနစ္က အမွတ္နဲ႕လိုုက္ၿပီး အတန္းမခြဲဘူးေလ ဒီေတာ့ သူငယ္တန္းကတည္းက ဒီလူနဲ႕ဒီလူျမင္ခဲ့ အတူတူအတန္းတတ္ခဲ့တာ ဆယ္တန္းထိပဲဆိုပါေတာ့။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စလံုးမွာ ကိုယ့္အတန္းကပဲ ၁၀ ေယာက္ရွိတယ္။ ခုဆို သူတို႕ ေသာၾကာညဆို ပံုမွန္ဆံုၾကတယ္ေျပာတယ္ လူေတာ့အကုန္မဆံုဘူး ပံုမွန္ကေတာ့ ၄ ေယာက္။ မိန္းကေလးက ၅ ေယာက္ မွာ ၁ ေယာက္က အိမ္ေထာင္က်သြားၿပီး သူ႕ေယာက္်ားက ဒီမွာပဲအလုပ္လုပ္ေနေတာ့ သူဒီေရာက္လာတာ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ TTC က မိန္းကေလးေတြက သိပ္ႀကီးက်ယ္တာဗ် အေပါင္းအသင္းလုပ္ဖို႕ ေနေနသာသာ လူကလက္ေတာင့္ေလာက္ရွိေသး အခ်ိဳးက မေျပၾကဘူး။ ခုႀကီးလာလို႕ ျပန္ေတြ႕ေတာ့မွ ပံုမွန္ျပန္ျဖစ္သြားၾကတာ။ ဒါေၾကာင့္ေျပာတာ ျဖစ္မယ္ မိန္းမေတြက အသက္ႀကီးလာေလေလ ဘာျဖစ္ေလဆိုလားပဲ။ မမွတ္မိေတာ့ဘူးပဲ ထားလိုက္ပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒါနဲ႕ ငယ္ငယ္တုန္းက အျဖစ္ကေလး ျပန္ေျပာရရင္ က်ေနာ့္အဆင့္က average ထဲမွာပါတယ္ခင္ဗ်။ အဲ အျပင္မွာ က်ဴရွင္တတ္ေတာ့ သူတို႕က TTC ကလို႕ေျပာရင္ စြတ္အထင္ႀကီးကတာ။ (မ်က္ႏွာလည္းပြင့္တယ္ေပါ့။&nbsp;ဤကားစကားခ်ပ္) က်ဴရွင္အပ္ခါစ တက္ခါစအခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ ဟုတ္ေပ့ေပါ့ အဲ အခ်ိန္နည္းနည္းၾကာလာတာနဲ႕အမွ် ကိုယ္ခ်ာတာ လူသိလာေကာ။ ကိုယ္ခ်ာတာကိုယ့္ဘာသာ ခ်ာတာေပါ့ ဒါေပမယ့္&nbsp;ဆရာမေတြက ေျပာလိုက္ရင္ TTC&nbsp;ကျဖစ္ၿပီး&nbsp;ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္။&nbsp;ကိုယ္ကေက်ာင္းစြဲလဲမရွိတာေတာင္ ဆရာမေတြက&nbsp;ၿပိဳင္ခ်င္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားတတ္ေအာင္ ေတာ္ေအာင္သင္ရမယ့္ဟာကို ဆရာမေတြမဟုတ္ဘူးလို႕ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ေတြးမိတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေက်ာင္းအေၾကာင္းဆက္ရရင္ က်ေနာ္တို႕ေက်ာင္းမွာ လူတန္းစား ၂ မ်ိဳးပဲ ရွိပါတယ္ခင္ဗ်။ တအားခ်မ္းသာတဲ့လူတန္းစား ႏွင့္စစ္ဖက္သားသမီးလူတန္းစားရယ္ ပညာေရးဝန္ထမ္းသားသမီး&nbsp;ႏွင့္ လူဆင္းရဲသားသမီးဆိုၿပီး။&nbsp;တအားခ်မ္းသာသူေတြကေတာ့ အဆက္အသြယ္ရယ္ ေငြေၾကးရယ္ေပါင္းၿပီး ေက်ာင္းအပ္ၿပီးတက္ၾကတာပါ။ ပညာေရးဝန္ထမ္းသားမီးေတြကေတာ့ နဂိုကတည္းကိုက က်ေနာ္တို႕ေက်ာင္းက ပညာေရးတကၠသိုလ္ ေလ့က်င့္ေရးေၾကာင္းျဖစ္လို႕ သူတို႕အတြက္ကေတာ့ ခုနေျပာခဲ့တာေတြ မလိုအပ္ပါဘူး။ အတန္းထဲမွာ ႀကီးႏိုင္ငယ္ညွင္းေတြရွိတယ္။ ေငြေၾကးစကားေျပာတာေတြ ရွိတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆရာမေတြရဲ႕ ေငြမ်က္ႏွာၾကည့္ ဆက္ဆံေရးေတြ ရွိတယ္။ အင္း ေက်ာင္းက်ဴရွင္ဝိုင္းေတြကေတာ့ ေက်ာင္းတိုင္းရွိမယ္ထင္တယ္။ ေကာင္းတာတစ္ခုက ေက်ာင္းအပ္ရင္ က်ေနာ္တို႕တုန္းက အလွဴေငြမေတာင္းတာပါပဲ။ အင္းေလ မေတာင္းတာေတာင္ အတန္းထဲမွာ ဘံုကထိန္တို႕ဘာတို႕လာရင္ အလုအယက္ထည့္ၾကတဲ့လူေတြ မ်ားသကိုး။ ကထိန္ဆိုလို႕ ၆ တန္း ၇ တန္းတုန္းက တစ္ခါထည့္ရင္ အနည္းဆံုး ၅၀၀ အဲ ၈ တန္းေရာက္ေရာ ၄၀၀ ကိုယ္သံုးၿပီး ၁၀၀ ထည့္တယ္။ ေအာ္... ေက်ာင္းသားဘဝ <span style="font-size: x-small;">ဘဝ</span> <span style="font-size: xx-small;">ဘဝ...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-6165249314672403618?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-8308208320873242452010-08-24T17:16:00.000+08:002010-08-24T17:16:38.988+08:00<div style="text-align: justify;">မေန႕က (ႀသဂုတ္လ ၂၃ ရက္ တနင္ဂေႏြေန႕) မွာ SP (Singapore Poly) ရဲ႕ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြ လုပ္တဲ့ <strong>အေဝးကပိေတာက္</strong>ဆိုတဲ့ သင္ၾကန္ပြဲသြားၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ၃ႏွစ္တိတိ ကိုယ္တိုင္ပါဝင္ ကူညီခဲ့ဖူးေသာ္လည္း ဒီႏွစ္လက္မွတ္ဝယ္ၾကည့္ျဖစ္ျပန္ေတာ့ ဘာေတြမ်ားေျပာင္းလဲမလဲ ဘယ္ဟာေတြပိုေကာင္းလာသလဲ အၿငိမ့္မွာလူရႊင္ေတာ္ေတြ ဘယ္သူေတြလုပ္ၾကမလဲ အရင္ႏွစ္နဲ႕ယွဥ္ရင္ ဘယ္လိုေနမလဲ ျပဇာတ္ေကာဇာတ္လမ္း ဘာမ်ိဳးျဖစ္မလဲ စသျဖင့္ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာကို မစဥ္းစားပဲ ေခါင္းထဲေရာက္စြာနဲ႕ သြားအားေပးခဲ့တာပါ။ ယခင္ႏွစ္မ်ားနဲ႕ ကြာသြားတာကေတာ့ ရံုေသးသြားတာရယ္ band မပါေတာ့တာရယ္။ မႏွစ္က ဆိုၾကတီးၾကေတာ့ ေနာက္က်လို႕ ထမင္းစားခ်ိန္ေနာက္က်တယ္လို႕ ကြန္ပလိန္႕မ်ားလို႕မ်ားလား ဒီလိုလဲဟုတ္မည္ေတာ့မထင္။ အရင့္အရင္ႏွစ္မ်ားလိုပဲ ဒန္ေပါက္ကေတာ့ စားေကာင္းဆဲပါ (အကေတြ အလွေတြ အစီအစဥ္ေတြ အေၾကာင္းမေျပာပဲ အစားအေသာက္အေၾကာင္း အရင္ေျပာမိတာ သည္းခံပါခင္ဗ် =)</div><br /><div style="text-align: justify;">ဟစ္ေဟာ့အကပါလာလို႕ ျပန္ၾကားတာအရ လူေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္ၾကတယ္ ၾကားရသလို စစခ်င္းအဖြင့္ အိုင္ဒီယာကို&nbsp;က်ေနာ္လည္းႀကိဳက္မိတယ္။&nbsp;ေကာင္ေလးသီခ်င္းဆိုၿပီး ေကာင္မေလး၂ေယာက္ကတာလည္း မဆိုးဘူးေျပာၾကတယ္။&nbsp;fresher ေတြျမင္ရေတာ့လည္း ေက်ာင္းတတ္ခ်ိန္ကို ျပန္လြမ္းပါ၏။ (ဒါေတာင္ အလုပ္စလုပ္တာ ၁လပဲရွိေသးတယ္=)&nbsp;အဲႏွစ္တိုင္းပါေနက် သီခ်င္းဖြင့္ၿပီး သရုပ္ေဆာင္တဲ့ ဟာကေတာ့ ယခင္ႏွစ္ကထက္ ဒီႏွစ္ ပိုအားေပးၾကတယ္။ ယခင္ႏွစ္က သီခ်င္းတစ္ပုဒ္တည္းကို သရုပ္ေဆာင္ေတာ့ ရိုးသြားလို႕ထင္ရဲ႕ ဒီႏွစ္ေတာ့ သီခ်င္း၃ပုဒ္ရယ္ ဇာတ္ေကာင္စံုတြဲစရိုက္ ၃မ်ိဳးရယ္ေၾကာင့္ လူႀကိဳက္မ်ားသြားတာျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အေခြထုတ္မထုတ္ေတာ့ မသိဘူး။ ယခင့္ယခင္ႏွစ္ေတြကလည္း အေခြထုတ္ၿပီး ျပန္ေရာင္းတာမ်ိဳး လုပ္ေလ့မရွိေတာ့ ဒီႏွစ္လည္း မလုပ္ေလာက္ဘူးထင္တယ္။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လာမယ့္ႏွစ္ေတာ့ ပိုျပည့္စံုမယ္ ခန္႕မွန္းမိတယ္။ ေက်ာင္းျမန္မာအဖြဲ႕က လူေတြေျပာင္းတိုင္း လူသစ္ေတြအေနနဲ႕ လိုသြားတာေတြရွိတတ္ေတာ့ ဒုတိယႏွစ္ေတြမွာ ပိုေကာင္းတတ္တယ္ယူဆမိလို႕ပါ။ ဒါေၾကာင့္ လာမယ့္ႏွစ္သင္ၾကန္ စင္ကာပူေပၚလီျမန္မာသင္ၾကန္ပြဲ သြားအားေပးၾကပါဦးလို႕ (ဘယ္သူမွမေၾကာ္ျငာခိုင္းပဲ ႀကိဳေျပာလိုက္ပါတယ္။) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-830820832087324245?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-44281226216223144632010-08-10T21:17:00.001+08:002010-08-10T21:17:46.381+08:00အလုပ္မွာ အဆင္ေျပပါတယ္ ကိုယ္မထင္ထားတာေတြ ႀကံဳတာကလြဲရင္ေပါ့။<br /><br /><div style="text-align: justify;">ပထမဦးဆံုးစရရင္ စူပါဗိုက္ဆာက မင္းတာဝန္ဘာညာဆိုၿပီး ေစာေသးလို႕လား ဒါမွမဟုတ္ သူ႕အထာပဲလားမသိ ကိုယ့္ကိုမေျပာပါဘူး။ စီနီယာလို႕ေျပာရတဲ့ အန္တီႀကီးဆီအပ္တယ္။ အန္တီႀကီးကလည္း ရာထူးတူ လုပ္သက္ႏွစ္၃၀ေလာက္ပဲ ကြာတဲ့က်ေနာ့္ကို ဘာသင္ေပးရမလဲ သူမေသခ်ာဘူးတဲ့။ ဂလိုနဲ႕ ပထမေရးခဲ့သလို ၃ပါတ္ေက်ာ္ ကုန္သြားလို႕ ခုဆို ၄ ပါတ္ထဲေရာက္ပါၿပီ။ ဒီတစ္ပါထဲမွာေတာ့ စူပါဗိုက္ဆာက သူ႕အခန္းေခၚၿပီး ဘာေတြေလ့လာၿပီးပလဲ ေမးတယ္။ ဒီေတာ့မွ ေရးေတးေတး သေဘာေပါက္တာက သူကကိုယ့္ကိုယ္ ကိုယ့္ဘာသာလိုက္ေလ့လာ လိုက္ၾကည့္ လုပ္တတ္ေအာင္လိုက္လုပ္ လိုက္သင္ၿပီး သူ႕ကိုကိုယ္ဘာလုပ္တတ္ၿပီ ေျပာျပေစခ်င္တဲ့ သေဘာအမ်ားႀကီးပါတယ္ခင္ဗ်။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒုတိယကိစၥကေတာ့ က်ေနာ့္ထက္ အသက္၂ဆႀကီးသူ အင္ဂ်င္နီယာ ၄ ေယာက္ၾကားမွာ ထမင္းစားတိုင္း ညပ္ပါရတဲ့ဒုကၡပါ။ မနက္မိုးလင္းက စလိုက္တဲ့ စေတာ့ရွယ္ယာက ညေနေကာ္ဖီေသာက္ခ်ိန္ ထိပဲ။ စေတာ့အေၾကာင္းၿပီးလို႕ ေနာက္ေတာ့ပစ္က ဘာလဲဆိုေတာ့ တညီတညာတည္း စူပါဗိုက္ဆာ အတင္းေျပာတာပါ။ အစီးအေဝးမွာ တစ္ေယာက္က သူဘယ္လိုျပန္ေျပာတယ္လို႕ေျပာရင္ က်န္၂ေယာက္က တခြိခြိနဲ႕ရီတယ္ အဲ အာဟားဟားလို႕လဲရီတယ္။ ဒီၾကားထဲ ရန္ကုန္က အဘြားတစ္ေယာက္ ေျပးသတိရမိတာရွိေသးတယ္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ထဲက စလံုးတစ္ေယာက္က အတင္းေျပာရင္ တျခားလူနားမေထာင္ နားေထာင္အားမရတာလား အက်င့္ပဲျဖစ္ေနတာလား လက္တို႕တို႕ၿပီးအတင္းေျပာတာပါ။ (ဒီေနရာမွာ လက္တို႕ၿပီးေတာ့ ေျပာရဦးမယ္ဆိုတဲ့ ဟိုဘဏ္ေၾကာ္ျငာကိုေတာင္ သတိရမိပါေသးတယ္၊ ေအာ္ သတိရမိတာေတြ မ်ားေနၿပီ) ေျပာတဲ့အတင္းကလည္း စူပါဗိုက္ဆာအေၾကာင္းပါပဲ။ တစ္သက္နဲ႕တစ္ကိုယ္ ပါးစပ္ပိတ္ေနျခင္း ပါးစပ္ေဟာင္းေလာင္းျဖစ္ေလာက္ေအာင္ အံႀသျခင္းေတြကို ဒီလူေတြနဲ႕ေတြ႕မွပဲ ျပဳမိေတာ့တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တတိယကိစၥကေတာ့ က်ေနာ့္နားတဝိုက္မွာထိုင္တဲ့ အမ်ိဳးသားေတြအားလံုး ယူနီၿပီးသူေတြျဖစ္ၿပီး အိမ္ေထာင္ကိုယ္စီနဲ႕ဗ်။ အိမ္ေထာင္ေတာ့ အားမက်ပါဘူး ယူနီၿပီးဂုဏ္ကိုေတာ့ အားက်မိသလို မျဖစ္ေသးဘူး ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္လုပ္ရင္လုပ္ရ မလုပ္ရရင္ေတာ့ ေက်ာင္းဆက္တက္မွဆိုတာ ေတြးမိသဗ်။ ကိုယ္နဲ႕လယ္ဗယ္တူ အန္တီႀကီး ၃ ေယာက္ကေတာ့ က်ေနာ့္ေဘးမွာထိုင္ပါတယ္။ ၃ ေယာက္မွာ ၁ ေယာက္က ဒီလ ခြင့္ယူထားတယ္ ကေလးေမြးေနလို႕။ က်န္၂ေယာက္ကေတာ့ ခေလး၂ေယာက္စီႏွင့္ပါ။ မာတာမိခင္မ်ားၾကားမွာ ေနရတာဘဝဟာ ၿငိမ္းေအးလွပါတယ္ေလ...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒါနဲ႕ ေရးလက္စနဲ႕ဆက္ရရင္ အလုပ္ေၾကာင့္ရတဲ့ ေကာ္ပိုရိတ္ပလန္ေလးနဲ႕ စင္းတဲမွာဖံုးဝယ္ျဖစ္တယ္။ သူမ်ားေတြ တ အိုင္ အိုင္ ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ျပတ္ျပတ္သားသားဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႕ HTC Desire ဝယ္ပလိုက္တယ္။ အြန္လိုင္းမွာ လိုက္ဖတ္ၾကည့္ထားသလိုပဲ အင္တာနက္သံုးတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ျမန္ပါတယ္။ တစ္ခုပဲ ဖံုးေက်ာကုန္းက ပူခ်က္ကေတာ့ ၾကက္ဥေၾကာ္လို႕ရတယ္။ (ပိုသြားရင္သည္းခံပါခင္ဗ်ာ) ဒါနဲ႕ ဘယ္ေနမလဲ အြန္လိုင္းမွာ ရွာဖတ္ပါတယ္ ေနာက္ဆံုးစိတ္ေက်နပ္ေစတဲ့အေျခကေတာ့ CPU 1GHz သံုးထားလို႕ သိပ္ႀကီးတဲ့အတြက္ အလုပ္တအားလုပ္လို႕ ပူတာပါတဲ့။ (ဒါမ်ိဳးေရးျပရင္ အိုင္ဖံုးသံုးသူေတြက သူတို႕ဖံုးအဲလိုမဟုတ္ဘူး ေျပာၾကပါေသးတယ္။ ထားပါ တိုေတာ့ emo ဖံုးေတြ မသံုးဘူးလို႕ပဲ ျပန္ေျပာလုိက္ပါတယ္။)&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Emo ဖံုးလို႕သံုးရျခင္းက Adobe Flash ကိုလဲ ထည့္သြင္းဖို႕အခ်ိန္တန္တာေတာင္ ျငင္းပယ္တာ၊ google နဲ႕ေကာင္းမြန္တဲ့ ေပါင္းသင္းျခင္းမျပဳတာ ေနာက္ဆံုး သူ႕ဖံုးအတြက္သူ႕ကာဘာ သံုးရေတာ့မွာ ဒါလည္း အလုအယက္ဝယ္ၾကတုန္းပဲခင္ဗ်။ ေအာ္ဒါေတြဆိုတန္းစီေနတာပဲ ဒီလူေတြ 3G နဲ႕ 3Gs တုန္းက ခံခဲ့ရတာကုိလည္း အမွတ္ရၾကမယ့္ပံုမေပၚ ဒါမွမဟုတ္လည္း i ပါရင္ ၿပီးတာပဲ ဝယ္မယ့္လူေတြလည္း ဒုနဲ႕ေဒး (ဟုတ္ကဲ့ HTC ဝယ္ၿပီးသံုးေနမွေတာ့ ဒီေလာက္ေတာ့ ေျပာရမွာေပါ့ =)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">myanmartutorial.com က eng to mm dictionary လည္း မေန႕ကပဲ သြင္းျဖစ္တယ္။ mm to eng မွာ အဆင္မေျပျဖစ္တယ္။ ကိုယ္ပဲ မသံုးတတ္လို႕လားေတာ့ မသိ။ အဲမွာလည္း ပံုေတြဘာေတြနဲ႕ သံုးနည္းျပမထားေတာ့ မသိရေသးဘူး။ ျမန္မာ font ထည့္ဖို႕ေတာ့ ေနာက္တစ္ပါတ္ထိ အခ်ိန္ယူရကိန္းျမင္တယ္။ သတင္းခ်ပ္အေနနဲ႕ ဆက္ရရင္ အီးေမးကို ေဖာ္မယ္ေရးရမွာကို သတိရေသာ္လည္း don't အစား dun သံုးမိျခင္း want to အစား wanna သံုးမိျခင္းေတြကို စူပါဗိုက္ဆာနဲ႕ ညွိၿပီးသကာလ ေထာက္ခံမွဳနဲ႕ ရံုးမွာ အင္တာနက္ သံုးခြင့္ရပါၿပီ။ တျခားကိုယ္နဲ႕ ရာထူးသူတူေတြ သံုးခြင့္မရၾကပါ။ (ဤကား ရွာၾကံၾကြားတည္း) သို႕ေသာ္လည္း ခ်က္တင္ဝင္ျခင္း ေဖာ္ဝပ္အီးေမးမ်ားကို ဓာတ္ပံုမ်ားစြာႏွင့္ ပို႕ျခင္းတို႕က အလုပ္ကြန္ျပဴတာႏွင့္မသက္ဆိုင္သလို စီက်ဴရီသေဘာအရ အဲဒါေတြျပဳလုပ္တာကို ေတြ႕ရွိလွ်င္ အလုပ္ကျပဳတ္သည္အထိ ရွိႏိုင္ေၾကာင္းကို သတိႀကီးႀကီးေပးပါတယ္။ ထို႕ေၾကာင့္ Updates ပို႕စ္တစ္ပုဒ္ထပ္မေရးေတာ့ပဲ အဆံုးသတ္မွာတင္ေျပာရရင္ အရင္လို အိမ္ေရာက္တာနဲ႕ webpage (ကူမွတ္တမ္း) ေတြကို save (သိမ္းဆည္းျခင္း) မျပဳေတာ့ပဲ တိုက္ရိုက္ဖတ္ႏိုင္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ စာေရးျခင္းကိုေတာ့ ျမန္မာကီးဘုတ္မရွိသျဖင့္ အိမ္ေရာက္မွေရးလို႕ရပါေၾကာင္း စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းအား အသိေပးအပ္ပါသည္။ (ဒါနဲ႕ လာဖတ္သူမ်ား လူႀကီးမင္းဟုတ္ အလိုလိုသတ္မွတ္ေပးသည္။ =)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဆက္ေလေၾကာရွည္ရရင္ ယမန္ေန႕က ေမးခြန္းကို မတူေအာင္ ေျဖသြားသူမ်ားအား အထူးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းႏွင့္ ေက်းဇူးဆပ္တဲ့အေနနဲ႕ ကံစမ္းမဲေဖာက္ေပးမလို႕ စိတ္ကူးေနေသာ္လည္း ဤလူအားလံုးႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ ပစၥည္းရွာမေတြ႕လို႕ ရက္အကန္႕အသက္မရွိ ေရႊ႕ဆိုင္းလိုက္သည္။ (ဤသို႕ ရက္အကန္႕အသက္မရွိ ေရႊ႕ဆိုင္းျခင္းကို ျမန္မာျပည္သားမ်ားပီပီ လက္ခံၾကလိမ့္မည္ဟု ကိုယ့္ဘာသာယူဆၿပီး ကိုယ့္ဘာသာဆံုးျဖတ္ခ်လိုက္သည္။)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဆံုးသတ္ခါနီးသတိရလို႕ ဆက္ေရးရရင္ စလံုးအိမ္ေတြ အလံေတြ အိမ္မွာခ်ိတ္ၿပီးရင္ ဒီအတိုင္း မလႊင့္ပစ္ရပါဘူးတဲ့ သူတို႕ၿမိဳ႕နယ္အလိုက္ ေကာင္စီကိုျပန္အပ္ရင္အပ္ မအပ္ခ်င္ရင္ေတာ့ သူတို႕လုပ္ေနက်ပံုစံက ၾကြတ္ၾကြတ္အိပ္အမည္းထဲထည့္ၿပီး ေသခ်ာပိတ္ၿပီး လႊင့္ပစ္ၾကတယ္တဲ့။ ဤကား ဗဟုသုတ သက္သက္ပင္ရွိေစေတာ့။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-4428122621622314463?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-26840167761686355212010-08-07T02:58:00.000+08:002010-08-07T02:58:17.831+08:00ခ်စ္တယ္လို႕ ေျပာတဲ့လူတစ္ေယာက္ ခ်စ္တယ္လို႕အေျပာခံရသူကို ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ခ်စ္ႏိုင္မလဲ။<br />လူေပၚမွာပဲ မူတည္တယ္လို႕ ေျဖရင္လံုေလာက္ပါ့မလား။<br /><br />ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး သူမ်ားအေျဖက ကိုယ့္အေျဖထက္ ေျဖသာေစမလားလို႕ ေမးတာ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-2684016776168635521?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-20407604629247984482010-07-27T22:05:00.000+08:002010-07-27T22:05:35.518+08:005:50 အိပ္ယာထ<br />6:30 bus ကားစီး ဘြန္ေလးအမ္အာတီသြား<br />7:00 boonlay mrt ကေန boon keng mrt ကိုသြား<br />7:55 ရံုးအီးေမးဖတ္<br />9:00 မနက္စာစား<br />9:40 internet ေပးမသံုးေသးလို႕ save မွတ္သြားတဲ့ ဘေလာ့ေတြဖတ္<br />12:00 ေန႕လယ္စာစား<br />1:10 lab ထဲသြား ေအာက္ကအလုပ္သမားေတြ လုပ္ထားတဲ့ စက္ေတြလုိက္စစ္<br />2:00 ebooks စဖတ္<br />3:00 tea break<br />3:50 ebooks ထပ္ဖတ္<br />4:50 အလုပ္က gym သြား<br />6:50 အိမ္ျပန္<br />7:30 boonlay မွာ ညစာစား<br />9:30 အိမ္ျပန္ေရာက္ ebooks ရွာ blogs မ်ား save မွတ္<br />10:00 ဒီပို႕စ္ေရး<br />10: 20 အိပ္ယာဝင္<br />(မနက္ျပန္ထ.... အေပၚဆံုးက ျပန္စဖတ္။ professional ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးလား....)<br /><br />အလုပ္ေက်းဇူးေၾကာင့္ မရီတာဆီက - ေမာင္သစ္ဆင္းကုန္ၿပီ၊ http://www.z-thegardener.com/ ကပို႕စ္ေတြကုန္ၿပီ၊ လူပ်ိဳႀကီးပို႕စ္ေတြကုန္ဘီ၊ အီးဘြတ္က ဂ်ဴး - နံရံ၏တျခားတစ္ဖက္၊ အီၾကာေကြး - နတ္ရူး၊ အၾကည္ေတာ္ - မိဆိုး၊ မိုးမိုးအင္းလ်ား - ဝတၳဳတိုမ်ား။<br /><br />အားလံုးပဲ သာယာဖြယ္ညခင္းပါ ဒီထက္ေလမရွည္ႏိုင္လို႕ အိပ္ပါဘီ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-2040760462924798448?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-1235158349900117602010-07-14T16:53:00.002+08:002010-07-14T17:16:04.594+08:00<div style="text-align: justify;">အလုပ္ရၿပီလို႕ေျပာတဲ့အခါ ကိုယ့္ထက္ ကိုယ့္ပက္ဝန္းက်င္က လူေတြက ပိုဝမ္းသာၾကတယ္။ နီးနီးကပ္ကပ္ေတြေပါ့။ အမွတ္စဥ္တပ္ရရင္ေတာ့ နံပါတ္ ၁ က မားသားႀကီးေပါ့။&nbsp;</div><br /><div style="text-align: justify;">အရင္ကတည္းက သိပ္လည္း လြယ္လြယ္နဲ႕ ဘယ္အရာမွ မရဖူးခဲ့သလို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း အရာရာကို ေအးေအးေဆး ကိုင္တြယ္လုပ္ကိုင္ခ်င္သလို လုပ္မယ္ဆိုလည္း ကိုယ္လုပ္ခ်င္စိတ္ကို ဦးစားေပးမိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အလုပ္စရေတာ့ သူတို႕ဆီမွာ လိုက္လုပ္ဖို႕ ေလွ်ာက္ခိုင္းၾကတယ္။ clean-room environment ကို မႀကိဳက္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္ဟာနဲ႕ကိုယ္ ေခါင္းမာမာနဲ႕ မေလွ်ာက္ပဲေနခဲ့တာ။ ေက်ာင္းၿပီးၿပီး အလုပ္တစ္ခု ဘာျဖစ္ျဖစ္ရရာဝင္လုပ္ပါလား ေျပာသူေတြလည္း ေျပာၾကတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ ေျပာေပးၾကမွန္း သိပါတယ္။ ေကာင္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆိုးတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဂရုစိုက္ေပးေနတဲ့လူေတြ ရွိတာ ေကာင္းတယ္လို႕ပဲ ယူဆပါတယ္။</div><br /><div style="text-align: justify;">လြယ္လြယ္နဲ႕မရဘူးဆိုတာက ဆယ္တန္းၿပီးတုန္းကလည္း အိမ္က ႏိုင္ငံျခားသြားဖို႕ စီစဥ္ေပမယ့္ ကိုကိုယ္တိုင္ကလည္း စိတ္အားအဲေလာက္ မထက္သန္ေသးတဲ့အခ်ိန္ စိတ္မပါရင္ မလုပ္ခ်င္စိတ္ကလည္း ရွိေနေတာ့ ၿပီးၿပီးခ်င္းႏွစ္မွာ ဒီကိုေရာက္မလာခဲ့ဘူး။ ပက္ဝန္းက်င္မွာ ရွိပါတယ္ ဆယ္တန္းေအာင္ အမွတ္ကေလးကလည္းေကာင္း ေက်ာင္းဝင္ခြင့္တန္းေအာင္ ေက်ာင္းၿပီးအလုပ္တစ္ခု သိပ္မၾကာပဲရသူေတြ။ အဲဒါကို ကံလို႕သက္မွတ္ရင္ ကိုယ္သူတို႕ေလာက္ ကံမေကာင္းဘူးပဲ ေျပာရမလား။ ဒါေတာ့ ေသခ်ာမသိတဲ့အထဲပါတယ္။ သူတို႕လိုလည္း ကြမ္ရင္မွ ကိုယ္ကမယံုတာ။ ပုတိပြားလည္း ဗိုက္မပြတ္ခ်င္ =D<br /><br />မထင္မွတ္ပဲ YTU ကို သြားတက္ျဖစ္ အလြန္ေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္နဲ႕ဆံု သို႕ေသာ္လည္း အဲအခ်ိန္ စိတ္ထဲမွာ တႏံု႕ႏံု႕ျဖစ္ေနတာက ငါမလုပ္ခ်င္လို႕ မျဖစ္တာကို အထင္ေသးရေကာင္းမလားဆိုၿပီး အိမ္ကိုလည္းစိတ္နာ ေနာက္ၿပီး သြားတက္ရတဲ့ လိွဳင္သာယာက YTU ရဲ႕ ေက်ာင္းပံုစံကိုလည္း စိတ္ပ်က္မိခ်ိန္ မွာ ေက်ာင္းဝင္ခြင့္ေလးေအာင္ေတာ့ အိမ္ကိုလည္း သြားမယ္ဗ်ာဆိုၿပီး ေကာက္ထြက္လာခဲ့တာ။ ကံေကာင္းတဲ့အရာလို႕ ေျပာရရင္ ႏိုင္ငံျခားေက်ာင္းေျဖဖို႕ သင္တန္းတက္တုန္းက အတန္းထဲက အကိုႀကီးေတြနဲ႕ အရက္အတူတူေသာက္ခဲ့ဖူးတာကိုပဲ ေျပာရမယ္။ နဂိုကတည္းက အိမ္ကိုေပါက္ေနတဲ့အခ်ိန္ သူတို႕စီမံတာကိုလည္း ဂရုမစိုက္တဲ့အတြက္ စင္ကာပူတကယ္ထြက္လာေတာ့ ႀကိဳစီစဥ္ထားတဲ့ လာႀကိဳမယ့္သူမရွိပါဘူး။ စလံုးေလဆိပ္ေရာက္မွ သိတာပါ။&nbsp; ထြက္ခါနီး ၁ ပါတ္ေလာက္က်မွ ပစၥည္းေတြထည့္နဲ႕ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း အဲတုန္းက YTU က ေကာင္မေလးဆီပဲ သြားသြားေနမိ တက္ခိုင္းတုန္းကမတက္ခ်င္တဲ့ YTU ကို ကိုယ့္ဘာသာသြားခ်င္ေတာ့ တက္စရာမလိုေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ သြားေနတုန္းမို႕ မားသားနဲ႕ စကားမ်ားတာပါ။ ကိုယ့္အမွားပါ။ အဲဒီအမွားကို တကယ္လည္း ေနာင္တရမိသလို ေနာက္ပိုင္းလည္း မျဖစ္ေအာင္ေနပါတယ္။ ေခၽြးမေရြးရာမွာ အဓိက အေၾကာင္းအရာအျဖစ္ ထည့္သြင္းထားတယ္ အေမထက္ပိုခ်စ္ရမယ္ ေျပာတဲ့မိန္းမ ဘယ္ေတာ့မွမယူဘူးလို႕။ (မိန္းမမယူဘူးလို႕ ဘာလို႕မေတြးတာလဲေတာ့ မေမးနဲ႕ေပါ့ အစ္ကိုလုပ္တဲ့လူက အားရစရာမရွိလို႕ ညီလုပ္တဲ့လူက မ်ိဳးရိုးမတိမ္ေကာေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္တယ္ျဖည့္ေတြးပါ။)&nbsp;</div><br /><div style="text-align: justify;">ခုေနာက္ပိုင္း စကားႀကံဳလို႕အိမ္ကလူေတြကို ျပန္ေျပာမိေသးတယ္ က်ေနာ္ဒီကိုလာတဲ့အခ်ိန္က ဘာစိတ္ကူးနဲ႕ ဘာမွမစီစဥ္ပဲ ထြက္ခဲ့မိလဲမသိပါဘူးဗ်ာလို႕ လူစံုတပ္စံု ေလဆိပ္ထိလိုက္ပို႕ၾကေပမယ့္ ဟိုဘက္မွာ ဘယ္သူဘယ္ဝါ လာႀကိဳမယ္ဆိုတာ ေမးဖို႕စီစဥ္ဖို႕ ေမ့ေနၾကဟန္တူရဲ႕။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မွတ္မွတ္ရရ ကံေကာင္းတယ္ဆိုတာကို ကံေကာင္းတယ္လို႕ သတ္မွတ္ရရင္္ အရက္အတူေသာက္ခဲ့တဲ့ အဲဒီ ကိုေအာင္သူ ဆိုတဲ့အစ္ကိုတစ္ေယာက္က အြန္လိုင္းမွာေတြ႕တုန္း အခ်ိန္ေမးလို႕ အမွတ္မထင္ေျပာလိုက္တာ သူလာႀကိဳပါတယ္။ ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လည္း မထင္မွတ္ပဲ လာႀကိဳပါတယ္။ (သူကေတာ့ တကယ္ႀကိဳရံုသက္သက္ပါ။) ဘာမွမစီစဥ္လာခဲ့မွန္း အဲက်မွသိေတာ့ အဲဒီလာႀကိဳတဲ့ ကိုေအာင္သူအိမ္လိုက္သြား သူ႕အခန္းမွာပဲေန သူ႕ကုတင္ေပၚပဲအိပ္ ေက်ာင္းမွာ အေဆာင္ရတဲ့အခ်ိန္ထိပါပဲ။ သူ႕အခန္းေဖာ္ ျပည့္ၿဖိဳးထက္ဆိုတာလည္း ကိုယ့္ကိုေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဆက္ဆံခဲ့တဲ့အထဲပါပါတယ္။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အလုပ္လည္း clean room မဟုတ္တာမွာ လုပ္ဖို႕ဆံုးျဖတ္ေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ကိုနားလည္ေပးတဲ့ မားသားႀကီးရယ္ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာရယ္ကို ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ နားမလည္ေပးလဲ ျပင္မွမျပင္တာပဲဟာ။ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာကေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း ေက်ာင္းၿပီး အလုပ္မရွိေတြဟာ အလုပ္မရေသးဘူး အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႕ပဲ ကပ္စားတတ္တာကိုး။ မသထာေရစာ ၃လ အတြင္း ဘယ္ႏွစ္ခါ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ လိုက္စားမိမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။</div><br /><br /><div style="text-align: justify;">ဒါနဲ႕ ကဗ်ာဆရာညီေမာင္ဆီက ဂစ္တာတစ္လံုးရလို႕ ခုေတာ့ စေခါက္တာ က်င့္ေနၿပီ။ ေနာက္မ်ား ဓာတ္ပံုရိုက္လိုက္ သီခ်င္းေလးဆိုတင္လိုက္ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆို လုပ္ခ်င္ပါေသးတယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-123515834990011760?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-77555456415374664562010-07-07T23:35:00.001+08:002010-07-07T23:45:49.350+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TDSdGFuHNdI/AAAAAAAABFw/tJ4j_J2YIyg/s800/DSC_0212.jpg" width="500" /></div><br /><div style="text-align: justify;">ၾကာေတာ့ၾကာခဲ့ၿပီ။ ဖံုးမွာ တပ္ဖို႕ ဆိုၿပီး ရခဲ့တာပဲ။ တပ္လဲမတပ္ျဖစ္ခဲ့။ ဘယ္တုန္းကရခဲ့ၿပီး ဘယ္တစ္ေယာက္ေပးခဲ့မွန္းလည္း ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့ဘူး သိမ္းေတာ့သိမ္းထားခဲ့တာပဲ။ ျပန္ေတြ႕ေတာ့လည္း ဘယ္သူ႕ျပန္သတိရ ရမလဲေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-7755545641537466456?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-31796694607365876382010-07-06T18:34:00.014+08:002010-07-07T23:10:09.207+08:00<div style="clear: both; text-align: center;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TDMDOdzmpcI/AAAAAAAABFo/QP1vambO6iY/s800/DSC_0230.jpg" width="500" /></div><br />D90 f3.5 1/13s ISO 1600 hand held နဲ႕ ရိုက္ထားတာပါ။ Lightroom 3 မွာ noise ေတြကို ဖယ္တယ္။ အႀကီးၾကည့္ခ်င္ရင္ <a href="http://2.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TDMDOdzmpcI/AAAAAAAABFo/QP1vambO6iY/s1024/DSC_0230.jpg" target="_blank">ဒီမွာ</a> ပါ။ ညာဘက္ကလာတဲ့မီးခုိးေတြက မီးပန္းေဖာက္ခ်ိန္မို႕လို႕ မ်ားေနတာ။ စလံုး national day အတြက္ ေလ့က်င့္ေနတာလို႕ အတူသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကေျပာတာပဲ။<br /><br /><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TDMs_cPVDaI/AAAAAAAABFs/47jT6-4ywMI/s800/DSC_0229.jpg" width="500" /></div><br />သြားတာက casino ပါ passport မပါသြားေတာ့ မဝင္ခဲ့ရဘူး။ passport လိုမွန္း အေပါက္ဝနားေရာက္မွ သတိရတယ္။ မဝင္ရေတာ့ skypark ဘက္ေျခဦးလွည့္ျဖစ္တယ္ ေခါင္မိုးေပၚတက္ခ်င္လို႕ စံုစမ္းခ်င္တာနဲ႕ ဟိုတယ္ဘက္ေရာက္သြားတယ္။ လူေတြ လူေတြ လူေတြ... တီးၾက ဆိုၾက ကၾက ေငးၾက ရီေမာေနၾက...။</div>ေခတ္မွီေအာင္ နာမည္ယူသံုးရရင္ တာကို TZA<a href="http://degolar.blogspot.com/2010/07/infinity-poolmbs.html" target="_blank"> ရဲ႕ prince of mm</a> လည္း ဒီဟိုတယ္ႀကီးမွာတည္းမယ္ ထင္တယ္။<br /><br /><div style="text-align: justify;">Sky Park က တက္ၾကည့္လို႕ရမယ္ ဒါေပမယ့္ ည ၁၀ နာရီပိတ္တဲ့အျပင္ သူတို႕ေျပာထားတဲ့ အေျခအေနနဲ႕ မကိုက္ညီရင္ တက္ခြင့္မရဘူးတဲ့။ ရာသီဥတုမေကာင္းရင္လည္း တက္ခြင့္မရွိဘူး။ ကင္မရာလည္း ယူခြင့္မရွိဘူး။ ဝင္ေၾကး က စင္က်ားပူး ၂၀ ပါ။</div><br /><div style="text-align: justify;">ထပ္ၿပီး ေခတ္မွီေအာင္ နာမည္ယူသံုးရရင္ <a href="http://ritako.blogspot.com/2010/07/blog-post.html" target="_blank">မရီတာ</a>ရဲ႕ပို႕စ္ထဲကလို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးေတြ အမ္အာတီထဲခုန္ခ်ရခက္လို႕ sky part ေပၚက ခုန္ခ်မယ္စိတ္ကူးကုန္ရင္ ခက္ခက္ပဲ။ ဒါနဲ႕ <a href="http://khinoomay77.blogspot.com/" target="_blank">ဘြား </a>တို႕ဖံုးကင္မရသမားေတြ အလုပ္ျဖစ္တယ္ ကင္မရာႀကီးႀကီးေပးမသယ္ေတာ့။ (ဟုတ္သည္ရွိ မဟုတ္သည္ရွိ နာမည္သံုးခုယူသံုးပစ္ပလိုက္သည္။ ဟဲဟဲ=)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-3179669460736587638?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-10724533444958854252010-07-01T15:52:00.000+08:002010-07-01T15:52:39.168+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီရက္ပိုင္း မိုးသိသိသာသာရြာသလိုပဲ က်ေနာ္ေနတဲ့ ဘြန္ေလးတစ္ဝိုက္မွာတင္ ကြက္ရြာေနတာလားေတာ့မသိဘူး။ မိုးသူ႕ဘာသာရြာေနတာ ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွမျဖစ္ေပမယ့္ အျပင္ထြက္မဲ့အခ်ိန္ရြာရင္ေတာ့ အလုပ္ရွုပ္ရတယ္။ ပံုမွန္ဆို ကားဂိတ္ကို&nbsp;ေျပးသြားေပမယ့္ မိုးသည္းရင္ အခန္းေဖာ္ထီးငွားရတယ္။ ငွားတာက ကိစၥမရွိေပမယ့္ ကားမွတ္တိုင္ေရာက္ၿပီးတာနဲ႕&nbsp;ေတာက္ေလ်ာက္က ထပ္ေဆာင္းစရာလဲ မလိုေတာ့သလို တစ္ခ်ိန္လံုး ကိုင္ထားရတာ အလုပ္ပိုသဗ်။ အလုပ္ပိုလို႕ ကိုယ္ပိုင္ထီးေတာင္ မဝယ္ထားျဖစ္တာလဲ ပါတာေပါ့။ ထီးဝယ္ခိုင္းတဲ့သူကိုလည္း အထြန္႕ကတက္မိေသးတယ္ ငါ speedlight ဝယ္ရင္ ထီးပါဝယ္ျဖစ္မွာပါလို႕။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မေန႕က အဲလိုပဲ ဘြန္ေလးဘူတာရံုနားက ကုန္တိုက္ကိုသြားျဖစ္တယ္။ မိုးရြာေနလုိ႕ ထီးမယူမျဖစ္ ယူရတယ္။ အမွန္က&nbsp;ေစာင့္လိုက္ရင္ မိုးတိတ္သြားမွာသိေပမယ့္ ခ်ိန္းထားေတာ့ မျဖစ္ဘူးဆိုၿပီး ထီးယူၿပီးထြက္လာရတာ။ ခ်ိန္းထားတဲ့လူက&nbsp;ေရေသာက္ခ်င္တယ္ ယူခဲ့ပါဆိုလို႕&nbsp;ေရဘူးကလည္း သယ္သြားရတယ္။ လက္ႏွစ္ဘက္စလံုး သယ္ထားရေတာ့ ပါးစပ္အားေနေတာ့ အတူသြားတဲ့လူကို ကိုယ္ကခ်ည္း စကားေတြ တတြတ္တြတ္ေျပာျဖစ္တယ္။ သိတဲ့အတိုင္း လူဆိုတာကလည္း ကိုယ္ေျပာခ်င္တဲ့လူနဲ႕ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေျပာေနရရင္&nbsp;ေမာရေကာင္းမွန္းမသိ လက္ထဲမွာ ပစၥည္းေတြသယ္ထားရတာလည္း&nbsp;ေမ့ေနတတ္တာမ်ိဳး။ (ဆိုင္ေတာ့မဆိုင္ဘူး လူဆိုတာကလည္း ကုိထည့္သံုးထားတယ္ လူတိုင္းဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာပါ။)<br /><br />သူက ရံုးတက္ေနရတဲ့လူ ရံုးမွာ အင္တာနက္မသံုးရ&nbsp;ေနာက္ စာဖတ္တာလည္း သိပ္ဝါသနာမပါဘူးဆိုေတာ့ က်ေနာ္က တစ္ေနကုန္တစ္ေနခန္း အားသမွ် ဖတ္မိတာ&nbsp;ျမင္မိတာ ၾကည့္မိတာေတြ&nbsp;ျပန္ေဖာက္သည္ခ်ရတဲ့သေဘာ။ တနင္လာေန႕ဆိုရင္ေတာ့ သူက ၾကည့္ခဲ့သမွ် ဗမာရုပ္ရွင္ေတြကို&nbsp;ျပန္ေဖာက္သည္ခ်သဗ်။ က်ေနာ္ကလည္း ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ဗမာရုပ္ရွင္ေတြဆို&nbsp;ေတာ္ေတာ္မုန္းသာ။ ဟာသဆိုလဲ အဓိပၸါယ္မရွိ သရုပ္ေဆာင္ျပရင္ သရုပ္ေဆာင္မ်က္ႏွာေတြကိုပါ မၾကည့္ခ်င္ေအာင္ျဖစ္တာ။ က်န္ရက္ေတြမွာ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေတြ နားေထာင္ခ်င္လား နားမေထာင္ခ်င္လားမသိ ဟိုစာအုပ္ကဘာ ဟိုဘေလာ့ကဘာေရးတယ္ ဒီအေၾကာင္းအရာက ဒီလိုေတြးလို႕ရတယ္ နားေထာင္မယ့္လူရွိတုန္းေျပာရတာဆိုေတာ့ သူေျပာသမွ်လည္း နားေထာင္ေပးရတယ္။ ဟိုရက္က သူၾကည့္ခုိင္းလို႕&nbsp;ေဟာ့ေလ်ာ့ ဆိုတဲ့ဟာသရုပ္ရွင္ကားႀကီး&nbsp;ေျပာတာပဲ ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ရန္ေအာင့္ အခန္း ၂ ခန္း ၃ ခန္းေလာက္ ၾကည့္ၿပီး ဆက္မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲဒီေန႕ ညေနဘြန္ေလးကုန္တိုက္က&nbsp;ျပန္ေတာ့ကားဂိတ္မွာတန္းစီေတာ့ က်ေနာ္က<a href="http://www.irrawaddy.org/bur/index.php/interview/4-interview/3461-2010-06-24-08-42-16"> ဟန္နီဦး</a>အေၾကာင္း&nbsp;ေဖာက္သည္ခ်မိတယ္။ ပထမေတာ့ တျခားအေၾကာင္းေတြ အားရပါးရေျပာေနတာပါ&nbsp;ေရွ႕ကတန္းစီေနဲ႕ တရုတ္မတစ္ေယာက္က လွည့္လွည့္ၾကည့္တယ္။ သတိထားမိလို႕&nbsp;ျမန္မာလားေတြးေသးတယ္ ဟုတ္ေသးပါဘူး တရုတ္မပါဆိုၿပီး ဆက္ေျပာတယ္။ အဲဒီ ဟန္နီထြန္းအေၾကာင္းေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္က&nbsp;ေရကူးဝတ္စံုဝတ္ၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္တာကို ဘာလို႕&nbsp;ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွဳနဲ႕ ဖီဆန္တယ္ ဒါမ်ိဳးမလုပ္ခင္စဥ္းစားသင့္တယ္ ကိုယ့္လုပ္ရပ္တစ္ခုက ကိုယ့္လူမ်ိဳးကိုဘယ္ေလာက္ထိခိုက္ လဲေတြးသင့္တယ္ ဘာညာေျပာရံုတင္မက တစ္ခ်ိဳ႕ဆို ဆဲဆိုတာေတြပါ&nbsp;ေကာ္မန္႕မွာ&nbsp;ေရးတာ ဒီလုပ္ရပ္က မျဖစ္သင့္ဘူး လို႕လဲ&nbsp;ေျပာေကာ အဲဒီတရုတ္မက လွည့္ၿပီးမ်က္ေမွာင္ကုတ္ၾကည့္ျပတယ္။ ရုတ္တရက္ စိတ္ထဲေတြးလိုက္မိေသးတယ္ ဒီတရုတ္မ&nbsp;ျမန္မာျဖစ္တဲ့အျပင္ သြားေျပာဆိုထားတဲ့အထဲမွာ သူပဲပါလို႕မ်ားလားေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မၾကာပါဘူး ထပ္ေျပာမိျပန္ေကာ&nbsp;ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွဳဆိုလို႕ ဟိုရက္က ပုဂံေခတ္ဝတ္စားဆင္ယင္ပံု ၾကည့္ေတာ့ ခ်က္ကေလးေတြေဖာ္ဝတ္တယ္ ပ်ဴေခတ္က်ေတာ့ ရွည္မီးလိုလို အေပၚပိုင္း လံုရံုေလာက္ဝတ္တယ္ လို႕ေဘးကလူကို&nbsp;ေျပာလိုက္ေကာ ခုနက မတရုတ္မက&nbsp;ေပါက္ကြဲမတတ္ မ်က္ႏွာတင္းတင္းႀကီးနဲ႕ လွည့္ၾကည့္တယ္။ ဟုတ္ေတာ့မဟုတ္ေသးဘူးေပါ့ ကိုယ့္ေဘးက လူကိုကိုယ္ေျပာေနတာ သူက ဘာလို႕ ဂေလာက္ႀကီး&nbsp;ျဖစ္ျပရတာလဲ စိတ္ထဲမွာ ဇေဝဇဝါျဖစ္ရေသး။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စလံုးမွာလဲ ဘေလာ့ဂါမ်ားပံုနဲ႕&nbsp;ေတာ္ၾကာသူကလည္း ဒီေန႕ ဘြန္ေလးမွာ ကားေစာင့္ေတာ့ အေနာက္က&nbsp;ျမန္မာေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ဘယ္လိုေျပာေနတယ္&nbsp;ျပန္ေရးေနၿပီလားမသိ။<br /><br />note<br /><span style="font-weight: bold;">deadxyurnero</span>: မနက္ျဖန္အခ်စ္အတြက္ ေန႕ရက္ေလးပါ အကယ္၍မ်ားဒီ စာကို လက္ခံရရွိတယ္ဆိုရင္ သင့္မွာ သင့္ကို ခ်စ္တဲ့သူတေယာက္ ရွိေနလို႕ဘဲ ၁၅ မိနစ္ အတြင္းမွာ အေယာက္၂၀ ကို ကူးယူျပီး ပို႕လိုက္ပါ သင့္ဘဝရဲ႕ အေကာင္းဆံုးေန႕ရက္က မနက္ဖန္ျဖစ္လာမွာပါ သင့္ကို ခ်စ္တဲ့သူရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းကိုလည္း ဆထက္ တပိုးခံစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္ သူဟာသင့္ကို ဘယ္သူနဲ႕မွ မတူတဲ့ခ်စ္ျခင္း၊ ေမတၱာေတြကို ေပးေဝပါလိမ့္မယ္ အကယ္၍မ်ား မေဝဌဘူး၊ ဆက္လက္ မပို႕ဘူးဆိုရင္ေတာ့ အမုန္းေတြ အမ်ားၾကီး ေရာက္လာလိမ့္မယ္ ဒါေၾကာင့္ ကူးယူျပီး ေဝဌလိုက္ပါ<br /><span class="Apple-style-span" style="color: #888888;"><span class="Apple-style-span" style="color: black;"><span style="font-weight: bold;"><br /></span></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #888888;"><span class="Apple-style-span" style="color: black;"><span style="font-weight: bold;">me</span></span><span class="Apple-style-span" style="color: black;">: အမုန္းေတြပဲ လက္ခံလိုက္ပါတယ္။</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #888888;"><span class="Apple-style-span" style="color: black;"><br /></span></span><br />ဂ်ီေတာ့က သယ္ရင္းတစ္ေယာက္ လာေရးလို႕&nbsp;ျပန္ေျပာလိုက္ျဖစ္တာ။ အီးေမးေတြမွာ က်ိန္စာလိုလို မယံုပဲမလုပ္ရင္ တစ္ခုခုျဖစ္မယ္ဆိုတာမ်ိဳး သေဘာမက်ပါဘူး။ သိပ္ေကာင္းေပမယ့္&nbsp;ေဖာ္ဝပ္ထပ္လုပ္ေပးခ်င္စိတ္&nbsp;ေပ်ာက္တာမ်ိဳးလည္း ခဏခဏ ႀကံဳပါတယ္။ တကယ္လို႕ မလုပ္လို႕ျဖစ္တယ္ဆိုလဲ ကိုယ္ပဲ ခံလိုက္ပါမယ္ လို႕ပဲေတြးပါတယ္။<br />ဒါနဲ႕ သူ႕နည္းအတိုင္း ဘေလာ့ေရးတဲ့လူေတြလည္း လုပ္ၾကပါလား ဤပို႕စ္ဖတ္ၿပီးသူသည္&nbsp;ေနာက္ထပ္ အနည္းဆံုး ၃&nbsp;ေယာက္အား ထပ္ဖတ္ခိုင္းရမည္။ ဖတ္ခုိင္းပါက ထီေပါက္၍ မဖတ္ခိုင္းပါက တစ္ေနကုန္အီအီးေပါက္ပါေစေပါ့။ =P</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-1072453344495885425?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-37646598032385342512010-06-28T01:42:00.000+08:002010-06-28T01:42:13.260+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://img.photobucket.com/albums/v209/violentlola/4Bia2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://img.photobucket.com/albums/v209/violentlola/4Bia2.jpg" width="223" /></a></div><div style="text-align: justify;">အစအဆံုး ၾကည့္အၿပီး &nbsp;ပထမဦးဆံုး မွတ္ခ်က္ေပးရရင္ 4bia I ကို မမွီဘူး လို႕ေျပာရမည္။</div><div style="text-align: justify;">ပညာေပးဆန္လာတယ္ ပဲ သက္မွတ္ရမလားမသိ။ အခန္း ၁ မွာ&nbsp;ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ဘုန္းႀကီးစဝတ္ေပးရာကေနစတယ္။&nbsp;ယိုးဒယားမွာလည္း သူရဲေတြကို&nbsp;ေခါစာပစ္တာ&nbsp;ေတြ႕ရတယ္။&nbsp;ေခါစာပစ္ထားတဲ့&nbsp;ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုပ္ကို ကိုရင္က ညဘက္ဗိုက္ဆာေတာ့ ယူၿပီးျပဳတ္စားတယ္။ အဲမွာ စေျခာက္တယ္ ေခါက္ဆြဲအိုးကို&nbsp;သရဲက သူ႕လက္ထဲကလုတယ္။ အေကာင္အထည္ ျပတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္သူမွ မကိုင္ေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ ေလထဲမွာ ေျမာက္ေနတာမ်ိဳး။ (ျမင္ေယာင္မိတာေတာ့ အၿမဲတမ္း ျပာေတြလြင့္ေနတဲ့ စင္က်ားပူး ရပ္ကြပ္ေတြပဲ။ လမ္းေဘးမွာ ေပါက္စီေလးေတြ ပန္းကန္ေလးနဲ႕ ခ်ထားတာ သစ္ပင္ေျခရင္းနားေတြမွာ အေမႊးတိုင္ေတြ ထြန္းထားတာ Hell money (ငရဲျပည္သံုးေဒၚလာ) ေတြ လြင့္တတ္တာ အိုစံုပါ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကလည္း က်ေနာ့္ကို တစ္ခါ ေျပာရွာပါတယ္ မင္းမယံုၾကည္ေပမယ့္ မေႏွာင့္ယွက္ရဘူးတဲ့။ အဲ ဇာတ္လမ္းထဲမွာလဲ အဲလိုမ်ိဳးဆန္ဆန္ ေျပာတာပါတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ ဇာတ္လမ္းဆက္ရရင္ ကိုရင္ေလး ေနာက္ေၾကာင္းျပန္တယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဘာလို႕ ေရာက္လာတယ္ဆိုတာကို ဆက္ရရင္ ထိုင္းမွာ တကယ္ပဲလုပ္လားေတာ့မသိဘူး အခန္း၁က ညဘက္ဆို ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္စီးၿပီး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က လာတဲ့ ကားေမာင္းသူကို&nbsp;ေနာက္ခံုမွာထိုင္တဲ့လူက ခဲ(ဂဲ) နဲ႕လွမ္းေပါက္ၿပီး ကားရပ္သြားရင္ ပစၥည္းသြားလုတာ ယူတာမ်ိဳး။&nbsp;ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေနာက္ခံုမွာထိုင္တဲ့&nbsp;ေကာင္ေလး&nbsp;ေပါက္လိုက္တဲ့ ကားက သူ႕အေဖကား၊ ကားေမာင္းသူက သူ႕အေဖ၊ ခဲမွန္ၿပီး ပြဲခ်င္းၿပီးေသတယ္။&nbsp;ေနာက္ ဘုန္းႀကီးဝတ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ&nbsp;ေကာင္ေလးအေနနဲ႕ စိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ၿပီး သရဲေျခာက္ခံရတာ ၿပီးေတာ့ ခဲ နဲ႕မ်က္ႏွာကိုျပန္အပစ္ခံရတာ။ ခ်က္ခ်င္းဝဋ္လည္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳးလား။ ဒါေတာ့မသိဘူး။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ဝဋ္ဆိုတာလည္တတ္တဲ့သေဘာရွိတယ္ စာအုပ္ေတာ့ဖတ္ဘူးတယ္။ (အမွန္ကေတာ့&nbsp;ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့တဲ့အတြက္ ဖတ္ဖူးတယ္လို႕ မေျပာသင့္ဘူးလို႕လည္း ကိုယ့္ဘာသာေတာ့&nbsp;ေတြးမိသား။ ဖတ္ဖူးၿပီး မမွတ္မိတာ မသိေတာ့တာဟာ ဖတ္ဖူးတယ္အစား မသိဘူးလို႕ပဲ&nbsp;ေျဖရမွာမဟုတ္ဘူးလား။ ရွင္းရင္း နည္းနည္းရွုပ္သြားဘီ ဇာတ္လမ္းကိုပိတ္ကားျပင္ အဲေလ သင့္ျပြန္မွာ စဆံုး ရွဳစားႏိုင္တယ္။ အပိုင္း၁ ကို ဒီမွာ တင္ေပးထားတယ္။=)</div><div style="text-align: justify;"><object height="340" width="560"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/A_rW8gMI8AY&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/A_rW8gMI8AY&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="340"></embed></object></div><div style="text-align: justify;"><br />ပထမ 4bia I တုန္းကအတိုင္းပဲ ဇာတ္လမ္းတိုေလး ၄ ပိုင္းပါပဲ။ မႀကိဳက္ဆံုးဇာတ္လမ္းကေတာ့ ဒုတိယ ဇာတ္လမ္းပါ။ ဘိန္းေတြကို အထုပ္ကေလးေတြထုပ္ လူေတြကိုၿမိဳခိုင္းၿပီး သယ္တာပါ။ ဘိန္းေတြ ဗိုက္ထဲမွာ&nbsp;ေပါက္ၿပီး လူေတြအကုန္ေသ zoombie လိုအေကာင္ေတြျဖစ္ၿပီး လူလိုက္သတ္တာပါ။ လံုးလံုးေၾကာက္စရာ မေကာင္းသလို ထိုင္းသရဲကားေတြရဲ႕ အစဥ္အဆက္ကို စြဲခ်လိုက္သလိုပဲ။<br /><br />တတိယဇာတ္လမ္းလည္း ကိုယ့္စိတ္အရ အႀကိဳက္မေတြ႕ပါဘူး။ ဝိညာဥ္ခ်င္း လဲခံရသလို သို႕ေလာ သို႕ေလာ ရိုက္ထားတယ္။&nbsp;ေဆးရံုတက္မိတာပဲ အမွားလိုလို ခံစားရေစတယ္။<br /><br />စတုတၳဇာတ္လမ္း&nbsp;ေၾကာက္ရတယ္။ ဟိုးငယ္ငယ္တုန္းက ဖားသားႀကီး ကားေရာင္းကားဝယ္လုပ္ေတာ့ ကားပြဲစားတန္းက ၾကန္ေတာမွာ&nbsp;ျဖစ္ခဲ့တာ&nbsp;ျပန္ေတြးမိတာရယ္ ဇာတ္လမ္းကလည္း မေတာ္တဆမွဳျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကားေတြကို&nbsp;ျပန္ျပင္ေရာင္းတဲ့ မိန္းမအေၾကာင္း ရိုက္ထားတာရယ္ ကားဝယ္ေရာင္းလုပ္ရင္ အရင္က ဘယ္လိုျဖစ္ခဲ့တယ္ ဘာညာ ၾကည့္ရတယ္ၾကားခဲ့ဖူးတာရယ္ ဘာရယ္ ဘာရယ္&nbsp;ေတာင္ေတြး&nbsp;ေျမာက္ေတြးေပါ့။&nbsp;ေၾကာက္ခ်င္ရင္&nbsp;ေၾကာက္ဖို႕ေကာင္းတဲ့ ဇာတ္လမ္းပါ။ (ဇာဂနာက&nbsp;ေၾကာက္ေမႊးပါ ဇာဂနာနဲ႕ႏွဳတ္လို႕&nbsp;ေျပာခဲ့ေပမယ့္&nbsp;ႏွဳတ္ရင္နာမွာကို&nbsp;ေၾကာက္တယ္ ဆိုရမလိုျဖစ္ေနၿပီ။ ဆိုင္လဲမဆိုင္ဘူးလိုပဲ။)<br />ဒါနဲ႕ စလံုးမွာေတာင္&nbsp;ျမန္မာအိမ္တစ္အိမ္ အိမ္ေအာက္က ဗီဒိုလႊင့္ပစ္ထားတာ&nbsp;ေတြ႕လို႕ အေကာက္ေကာင္းတာ သရဲေျခာက္ခံရေသးတယ္ဆိုလား... (ဤကား သတင္းလား အတင္းလား မသိ ဖတ္ဖူးတဲ့စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲကလို&nbsp;ေရးရရင္ က်ႏု္ပ္နားနဲ႕ဆက္ဆက္ ဒီအေၾကာင္းကို ၾကားခဲ့တာ လို႕ေဖာ္ျပရမည္လားမသိ။)<br /><br />ေနာက္ဆံုးပိတ္ေတာ့ ရီစရာ ဇာတ္လမ္းေလးနဲ႕ ပိတ္သြားတယ္။ အဲဒီ အဆံုးပိတ္မွာအင္မတန္ ရုပ္ဆိုးတဲ့ သရဲမပါလာသလို ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း ရီခ်င္စရာပါ။ အင္းေလ ရီစရာျဖစ္ေအာင္ ရိုက္ပါတယ္ဆိုမွ။ ပထမ 4bia I မွာ သူငယ္ခ်င္း ၄&nbsp;ေယာက္ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ ၄&nbsp;ေယာက္ပဲ သရုပ္ေဆာင္သြားတာ။ နံပါတ္ ၄ ဇာတ္လမ္းကို&nbsp;ေက်ာ္ၿပီး အဆံုးဇာတ္လမ္းေတာ့ ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္ပါ။&nbsp;ေၾကာက္ရင္ေတာ့ မၾကည့္နဲ႕ေပါ့ဗ်ာ အခ်ိန္ကုန္ခံ စိတ္အေျခာက္ျခားခံလို႕ =P</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-3764659803238534251?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-81249287066937352962010-06-22T13:41:00.002+08:002010-06-22T17:05:07.201+08:00<div style="text-align: justify;">အသက္နည္းနည္းႀကီးမွ သိသိသာသာ ျဖစ္လာတာ တစ္ခုကို စေျပာရရင္ သရဲဆိုတာ ရုပ္ရွင္ထဲကလိုမဟုတ္ဘူးလို႕ ယံုၾကည္လာတာက စရမယ္။ မားသားက သရဲကားသိပ္ႀကိဳက္တယ္။ ဖားသားက မၾကည့္ခိုင္းဘူး ဒါေပမယ့္ မၾကည့္ရဘူးေျပာတာ မဟုတ္ဘူး ဘာမွမရတဲ့ ကားေတြလို႕ပဲေျပာတာ။ ငယ္ငယ္က အေခြသြားငွားမယ္ဆိုရင္ မားသားက သရဲကားငွားခိုင္းတယ္။ အဲတုန္းက သရဲကားဆိုရင္ ရြံစရာဆန္ေအာင္ ရိုက္ၾကလို႕ ဖားသားမႀကိဳက္တာလဲပါမယ္။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">မွတ္မွတ္ရရ အံစာတုန္းသရဲ၊ ထိုင္းရဲ႕စုန္း (မေလးရွားလဲ ပါမယ္ထင္တယ္)။ အရင္တစ္ပါက္က <span style="color: red;">ေမွာ္</span> ဆိုတဲ့ ျမန္မာသရဲကားေခၚမလား ျပဳစားတယ္ေခၚမလား ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ဟိုးငယ္ငယ္တုန္းက ၾကည့္ခဲ့ဖူးတဲ့ သရဲကားနဲ႕ေတာ္ေတာ္ဆင္တယ္ ႏြယ္ႀကိဳးေတြနဲ႕ ေခၚသြားတာ ေတာထဲက အိမ္ႀကီးတစ္အိမ္ကို ေရာက္သြားတာေတြ။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">စင္က်ားပူေရာက္စ အေဆာင္မွာ စအိပ္တဲ့ေန႕ကိုသတိရတယ္။ အခန္းက ၁၀ထပ္မွာ ေဒါင့္ခန္း ကိုယ့္ေဘးအခန္းမွာ ဘယ္သူမွမရွိဘူး။ မေျပာင္းရေသးခင္က စီနီယာေတြက ၇ ထပ္က ခုန္ခ်လို႕ ေသတဲ့အေၾကာင္းေျပာတာနဲ႕ ဘီရိုေတြစားပြဲေတြက သက္တမ္းၾကာလို႕ အစြဲအလမ္းေတြရွိတယ္ေျပာတာနဲ႕ ဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းအိပ္မယ္ဆိုေတာ့ ေခါင္းထဲမွာ ဝင္လာလိုက္တဲ့ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ သရဲကားအေၾကာင္းေတြ။ ၃ ရက္ေလာက္ မီးမပိတ္ပဲ ေနၿပီးေနာက္ပိုင္း သရဲသတိရဖို႕ေတာင္ ေမ့သြားတယ္ =D</div><div style="text-align: justify;">(FYI: အေဆာင္တုန္းက မၾကည့္ခ်င္ၾကည့္ခ်င္ ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ သရဲကားေတြေျပာရရင္ <span style="color: red;">Hunted Apartment(Jp), 4bia(Thai), Shutter, Coming Soon(Thai), Halloween, 1408,</span>... က်န္တာ ေမ့သြားၿပီ။ မ်ားမ်ားၾကည့္တဲ့လူက ပိုေၾကာက္တယ္ ညီမဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္ေျပာတာ။ အေဆာင္က သူငယ္ခ်င္းထဲမွာ အသံပိတ္ၾကည့္တဲ့ တစ္ေယာက္လည္းရွိေသးတယ္။)</div><div style="text-align: justify;">က်ေနာ္တို႕ ရန္ကုန္အိမ္ ေဘးကပ္ရပ္မွာ ဘုရားရွိတယ္။ ဝန္းက်ယ္က်ယ္နဲ႕ ေစတီေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိတယ္။ ငယ္တုန္းက ကစားရင္ အဲဘုရားဝန္းထဲ ပါတ္ေျပး ၿပီးရင္ ေက်ာက္တုန္းမတယ္။ ေက်ာက္တုန္းမတာ ၾကံဳဖူးမလားေတာ့မသိဘူး ဘုရားတိုင္းလည္း မေတြ႕မိဘူး။ ငယ္တုန္းကေတာ့ မႏိုင္ဘူးေပါ့ စိတ္ဆင္းရဲလိုက္တာ ဆုေတာင္းၿပီးမပါတယ္ ေက်ာက္တုန္းက မၾကြဘူး။ မၾကြေတာ့ ေျပာင္းျပန္ ျပန္ဆုေတာင္းတယ္ အဆင့္တစ္ကတစ္ဆယ္ဆို ေၾကာက္တံုးမၾကြပါေစနဲ႕လို႕။ အသက္နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့ သြားမေသးတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့လည္း အဲဒါမ်ိဳး အယံုအၾကည္မရွိေတာ့ဘူး စာရင္းထဲထည့္ရမယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္က ရန္ကုန္ျပန္ျဖစ္လို႕ သြားၾကည့္ေတာ့ အဲေက်ာက္တုန္းလဲ မရွိေတာ့ပါဘူး။ တစ္ေယာက္ေယာက္ ဆုေတာင္းျပည့္ဖို႕ အမလြန္သြားတယ္နဲ႕တူတယ္။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-8124928706693735296?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-74270772749561441342010-06-14T00:28:00.001+08:002010-06-14T00:38:11.765+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TBUE87JLUVI/AAAAAAAABFQ/k2syWpC0Aac/s800/DSC_2202-1.JPG" width="500px" /></div><br />ေအာက္က ျမန္မာဗားရွင္းပါ။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TBUJPwfLurI/AAAAAAAABFY/wBTpqIuF7Ys/s800/mmversion.jpg" width="500px" /></div><br />^_^<br />by pm<br />6/16/2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-7427077274956144134?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-74212565340700409092010-06-12T22:26:00.001+08:002010-06-12T22:41:55.348+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TBOXKugynzI/AAAAAAAABEQ/DXrQBC3SWfc/s1600/Untitled-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/TBOXKugynzI/AAAAAAAABEQ/DXrQBC3SWfc/s800/Untitled-1.jpg" width="500" /></a></div><br />blogspot ဘက္မလွည့္တာ&nbsp;ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားၿပီ။ <a href="http://www.phyomaw.com/">ကိုယ္ပိုင္ domain</a> နဲ႕ ဆိုဒ္မွာ wordpress စမ္းေကာင္းတုန္းနဲ႕ ၾကာသြားတာ။ <a href="http://phyomaw.tumblr.com/">tumblr</a> မွာလည္း ကိုယ္ဖတ္မိလို႕ ႀကိဳက္တဲ့စာ လင့္ေတြ တင္ထားတယ္ ႀကံဳရင္ သြားၾကည့္ပါဦး။ အေပၚကဒီစာနဲ႕ပံုႀကိဳက္ရင္ ကူးလို႕ရတယ္ ဒီလင့္ျပန္ခ်ိတ္ေပးရင္ေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ေပါ့ဗ်ာ။ =D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-7421256534070040909?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-78567634646869476032010-04-21T11:20:00.000+08:002010-04-21T11:20:33.096+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီရက္ပိုင္း RS (rapidshare) ကေန HF (hotfile) အေကာင့္ေျပာင္းဝယ္လိုက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း download သိပ္မလုပ္ျဖစ္သလို အျပင္လည္းမသြားျဖစ္ အရင္လို shopping center ေရာက္တိုင္း အေပၚဆံုးထပ္တက္ၿပီး ဘာရုပ္ရွင္ေတြ အသစ္တင္သလဲ မၾကည့္ျဖစ္ ဒီေတာ့ ရုပ္ရွင္၊ ဇာတ္လမ္းေတြနဲ႕ အဆက္ျပတ္သလိုလိုေတာင္ ျဖစ္ေနတာ။</div><br /><div style="text-align: justify;">လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ ပါတ္ေလာက္က <span style="background-color: #d9d2e9;">Dorian Gray</span> ကို ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ဇာတ္လမ္းက ဒရမ္မာ၊ သဘာဝလြန္ အမ်ိဳးအစားပါ။ ဇာတ္လမ္းထဲက အယူအဆအရ မင္းသားက သိပ္ေတာ္တဲ့ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္နဲ႕ ေတြ႕ၿပီး ပံုတူဆြဲခံရၿပီးေနာက္ပိုင္း သူ႕ခႏၶာေျပာရမလား အဲဒါကို မေကာင္းဆိုးဝါးဆီမွာ ပူေဇာ္တယ္သံုးရမလား ဇာတ္လမ္းထဲက အယူအဆအရအဲဒီလို လုပ္ၿပီးေနာက္ပိုင္း သူ႕ဝိညာဥ္ဟာ ခုနကပံုတူပန္းခ်ီကားမွာ စြဲကပ္သြားတယ္ သူ႕လူ႕ခႏၶာမွာအိုမင္းျခင္း ေျပာင္းလဲျခင္း မရွိေတာ့ပဲ အေျခအေနျဖစ္သြားတယ္။ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႕အမွ် သူ႕ပက္ဝန္းက်င္က လူေတြသာ အသက္ႀကီးႀကီးသြားတယ္ ေနာက္ အဲဒီခႏၶာရၿပီးေနာက္ပိုင္းမွ မင္းသားက သူပထမလက္ထပ္ဖို႕ ရည္ရြယ္ထားတဲ့မိန္းကေလးကို လက္မထပ္ျဖစ္ပဲ တျခားအရာေတြမွာနစ္ေမ်ာသြားတယ္။ သူရည္ရြယ္ခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးက စိတ္နာၿပီး ျမစ္ထဲခုန္ခ်ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသသြားတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ေပ်ာ္စရာေတြလည္းကုန္လား သူ႕ဘဝကိုလည္း သူစိတ္တိုင္းမက်ျဖစ္လာတဲ့ ေနာက္ပိုင္း သူတကယ္ခ်စ္တဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႕ ထပ္ဆံုတဲ့အခ်ိန္ ေနာက္သူ႕ကိုယ္ကိုယ္ကိုအဆံုးသတ္လိုက္ပံု အပ်င္းေျပအေနနဲ႕ေကာ စိတ္ကူးယဥ္အေနနဲ႕ေကာ ၾကည့္ရင္ ၾကည့္လို႕ေကာင္းပါတယ္။</div><br /><div style="text-align: justify;">ထပ္ၾကည့္ျဖစ္တာကေတာ့ Dear John ပါ။ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုလံုးမွာ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္စာေရးတဲ့အခ်ိန္ ေနာက္ဆံုးစာတစ္ေစာင္အရမွာ မင္းသားရဲ႕ ေၾကကြဲျခင္း ေဒါသထြက္ျခင္းတို႕နဲ႕ ေပါင္းၿပီး သိမ္းထားတဲ့ စာေတြအကုန္လံုးကို မီးရိွဳ႕ပစ္တဲ့အခန္းကိုေတာ့ သေဘာက်သြားမိတယ္။ အမွတ္တရ သိမ္းထားျဖစ္တဲ့ ဘယ္လိုအရာေတြပဲ ျဖစ္ေနျဖစ္ေန တကယ္စိတ္ထိခိုက္တဲ့အခါ ေဒါသထြက္တဲ့အခါ မ်က္စိေရွ႕မွာေရာ စိတ္ထဲမွာေရာ မရွိေစခ်င္သလို ခ်က္ခ်င္းလႊင့္ပစ္ ဖ်က္ဆီးပစ္တတ္တာ ေယာက္်ားတိုင္း သဘာဝလို႕ ဆိုရမလားမသိဘူး။ ကိုယ္တိုင္လည္းရိုက္ခြဲခဲ့မိတဲ့ sony G900 ေလး ခုမွ တစစႏွေမ်ာမိတယ္။</div><br /><div style="text-align: justify;">အမ်ားေျပာသလို တရားသေဘာနဲ႕ ရွုရရင္ ဘယ္အရာမွ မၿမဲပါဘူး ဘယ္လိုရွုၾကသလဲေတာ့ က်ေနာ္မသိပါဘူး။ သိမ္းထားထား မထားထား အလကားပါပဲ။ အခ်စ္ဆိုတာလည္း တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ လိုလားတဲ့အခ်ိန္သာ အေကာင္းဆံုး အခ်ိဳၿမိန္ဆံုးပါပဲ။ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ အၾကည့္ေလးျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေလာက္နမ္းလို႕ မဝတဲ့ပါးေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခ်ိန္မွာ ခ်စ္စရာလို႕ မျမင္ေတာ့တဲ့အခ်ိန္ အေၾကာင္းအရာေတြေၾကာင့္ ပက္သက္သမွ်အက်ဥ္းတန္လို႕ လွည့္ကိုမၾကည့္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ထဲျဖစ္သြားေလာက္ေအာင္ ျဖစ္လာႏိုင္တာပါပဲ။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မခ်စ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ တစ္ေန႕မွာ သိမ္းလည္းမထားေတာ့ပါဘူး ေမ့ပစ္ပလိုက္ပါတယ္။ အဲေလ ရုပ္ရွင္ကေန လမ္းနည္းနည္းလြဲသြားတယ္။</div><br /><div style="text-align: justify;">ခုအခ်ိန္လို အလုပ္လည္းမရေသး ေက်ာင္းလည္းဆက္တက္မွာ မဟုတ္တဲ့ အလုပ္မရွိအလုပ္ရွာ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဇာတ္လမ္းတြဲေတြ ၾကည့္အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ရယ္ ေျပာရမလား။ ရန္ကုန္က စိတ္နဲ႕ဆိုရင္ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းေတြ တရုတ္သိုင္းကားေတြ အဆက္မျပတ္ၾကည့္ျဖစ္မွာပါ။ ခုခ်ိန္မွာ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲဆိုရင္ သံုးပြင့္ဆိုင္ေတြ အညိဳးေတြ မေက်နပ္ခ်က္ေတြ မပါမျဖစ္ ပါလို႕ လံုးလံုးမၾကည့္ျဖစ္ တရုတ္သိုင္းကားဆိုရင္ ပက္ဝန္းက်င္မွာ တရုတ္သံေတြၾကားရလြန္းလို႕ နားလည္းပူလွၿပီ ယုတ္မာတာေတြ လက္စားေခ်တာေတြ ဒါေတြကို စိတ္ကုန္လြန္းလို႕ လံုးလံုးမၾကည့္ စာရင္းထဲပဲထည့္ထားတယ္။ ဒီေတာ့ ဂ်ပန္ကာတြန္းကားေတြ ၾကည့္ပါတယ္။ သေဘာက်တဲ့ ဂ်ပန္ကာတြန္းကားတြဲေတြက&nbsp;</div><br /><div style="text-align: justify;">Samurai X (ကင္ရွီ ဆိုၿပီး ျမန္မာ့အသံမွာ ဟိုးတုန္းက ျပဖူးပါတယ္ ဇာတ္လမ္းမဆံုးခ်င္ ဂ်ပန္ျပည္တြင္းစစ္ေတာ္လွန္ေရးေတြပါလာလို႕ ဆင္ဆာနဲ႕တိုးၿပီး အပိုင္း ၉၀ ေက်ာ္ေလာက္မွာတင္ ဆက္မျပေတာ့တဲ့အထဲပါသြားတယ္ ဒီေရာက္ေတာ့ အြန္လိုင္းမွာ အဆံုးထိ ရွာၾကည့္ျဖစ္တယ္။) </div><br /><div style="text-align: justify;">Code Geas (ဂ်ပန္ေတြက Britainia ဆိုတဲ့ သူတို႕ႏိုင္ငံထဲကို က်ဴးေက်ာ္လာတဲ့ ေဖာ္ရိန္းလူမ်ိဳးေတြကို ျပန္တိုက္ထုတ္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေက်ာရိုးပါ။ ကာတြန္းဆိုေပမယ့္ ဇာတ္လမ္းထဲက အသံုးအႏွံဳး ဗ်ဴဟာေတြ စစ္ဆင္ပံုေတြ ေတာ္ေတာ္ေလးကို သေဘာက်ဖို႕ေကာင္းတယ္။)</div><br /><div style="text-align: justify;">Honey &amp; Clover (နယ္ကေန ၿမိဳ႕ကိုလာ အႏုပညာေက်ာင္းလာတက္တဲ့ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ရိုးရွင္းစြာအေျခခံၿပီး ေရးထားတဲ့ လူမွဳပက္ဝန္းက်င္အေၾကာင္း လူငယ္ႏွင့္အခ်စ္ဦးအေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းပက္ဝန္းက်င္စိတ္ဓာတ္အေၾကာင္း က်ေနာ္အေဆာင္မွာေနစဥ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေက်ာင္းသားဘဝအခ်ိန္က ၾကည့္မိၿပီး အရမ္းသေဘာက်ခဲ့တဲ့ ကာတြန္းေပါ့။ အဲဒီဇာတ္လမ္းထဲက soul searching ဆိုတဲ့ အသံုးအႏွဳန္းကို သေဘာက်မိတယ္။ ခုနက အဲဒီေကာင္ေလး သူ႕အေျခအေနနဲ႕ ပက္သက္ၿပီး အေျဖရွာမရေတာ့ စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႕ သူဘယ္ေလာက္ေဝးေဝးသြားႏိုင္မလဲ အဲဒီေဝးေဝးမွာ သူရွာေနတဲ့ အေျဖရွိမလားဆိုၿပီး စီးထြက္သြားတဲ့အခ်ိန္ အေျခအေနကို သံုးထားတာ။ ကိုယ္တိုင္လည္း အေျဖရွာမရတဲ့အခ်ိန္ ကမ္းေျခမွာ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ အေဖာ္နဲ႕ေကာ တစ္ေယာက္တည္းေကာ အရာရာကိုခဏေမ့ပစ္ဖို႕ႀကိဳးစားရင္း ထုိင္ခဲ့သလိုလို အဖန္တလဲလဲ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုတည္းကိုလည္း စဥ္းစားေနမိခဲ့ဖူးတာကိုး။)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Fullmetal Alchemist (သနားဖို႕ေကာင္းတဲ့ ညီအစ္ကို ၂ ေယာက္ အေၾကာင္းပါ သူတို႕အေမဆံုးသြားၿပီးေနာက္ ညီအစ္ကို ၂ ေယာက္လံုး အေမကိုျပန္ရဖို႕ သူတို႕တတ္တဲ့ အဂၢိရတ္(alchemy) နဲ႕ ျပန္အသက္သြင္းဖို႕ ႀကိဳးစားရာကေန ညီလုပ္သူက ခႏၶာတစ္ခုလံုး ဆံုးရွံုးသြားၿပီး အစ္ကိုလုပ္သူက လက္တစ္ဖက္ဆံုးရွံုးသြားတယ္ ညီလုပ္သူ အသက္မေသဖို႕ ကယ္လိုက္တာ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ပါ ဆံုးရွံုးသြားတယ္။ အဲဒီေနာက္ သူတို႕ ၂ ေယာက္က ဆံုးရွံုးသြားတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို ျပန္ရဖို႕အတြက္ ႀကိဳးစားရင္း Alchemist ေတြစုစည္းထားတဲ့ စစ္တပ္ထဲေရာက္သြား အေၾကာင္းပါ။ ဇာတ္လမ္းက ခုမွ အပိုင္း ၅၂ ထိပဲ ထြက္ေသးတယ္။ ဒါေတာ့ ေစာင့္ ၾကည့္ ေနတယ္ေျပာရမလား။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကိုယ့္လို အားေနသူမ်ား စိတ္ေအးလက္ေအး ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစေသာ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-7856763464686947603?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-52744510960134501552010-04-13T12:15:00.002+08:002010-04-13T23:02:34.738+08:00<div style="text-align: justify;">ဆယ္တန္းေျဖၿပီးစႏွစ္မွာ မ႑ပ္စသြားဖူးတယ္။ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းက ျပည္လမ္းမွာ မ႑ပ္ေဆာက္တယ္ဆိုလို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုၿပီးလက္မွတ္ဝယ္ျဖစ္တာပါ။ အင္းယားကန္ရဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ စိုင္းစိုင္းခမ္းလိွဳငမ႑ပ္ေဘးကပ္ရပ္ မွာပါ။ ၂ ေသာင္းခြဲထင္တယ္။ ဆယ္တန္းၿပီး ေနာက္တစ္ႏွစ္လဲ သူ႕မ႑ပ္မွာပဲ ဆက္အားေပးပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးတစ္ရက္ပါပဲ။ က်န္ရက္ေတြက သူငယ္ခ်င္းဂ်စ္ကားနဲ႕ ေရပက္ခံထြက္တယ္။ ေရပက္ခံထြက္ရာမွာ အဆိုးဆံုးဒုကၡက စိုလိုက္ ေျခာက္လိုက္ ျဖစ္တာပါပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ခဲ့တာဆိုလို႕ ဆရာစံလမ္းကို ဝင္ဖို႕ ၁၀ခြဲေလာက္က တန္းစီလိုက္တာ ၁၂ ေလာက္ မ႑ပ္ေတြနားလဲေရာက္ေကာ ထမင္းစားခ်ိန္ဆိုၿပီး မ႑ပ္ေတြေရမပက္ေတာ့ဘူး။ ျပန္လဲထြက္လို႕မရ ေရွ႕တိုးမရ ေနာက္ဆုတ္မရ ကားတန္းႀကီးထဲမွာ ေနာက္ဆံုး အကုန္လမ္းဆင္းေလွ်ာက္ရတယ္။ ေနပူပူမွာ မ႑ပ္ေပၚေခါင္းေလး တေမာ့ေမာ့ ကိုယ့္ဒုကၡနဲ႕ကိုယ္ ဘာနဲ႕ႏိွဳင္းယွဥ္ျပရမလဲမသိပါ။</div><br /><div style="text-align: justify;">မ႑ပ္အေၾကာင္းဆက္ရရင္ ေကာင္းတာမေကာင္းတာထက္ ကိုယ္ျမင္ခဲ့တာေလးပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ္ျမင္ခဲ့တာေျပာလို႕ ဘယ္သူ႕မွလည္း အလြန္မျဖစ္ဘူးထင္ပါတယ္။ မ႑ပ္သြားမယ္ဆိုရင္ မိဘေတြက တားမရေတာ့ သမီးမိန္းကေလးေတြကို စိတ္ခ်ရတဲ့ သူတို႕သူငယ္ခ်င္းမေလးေတြ ပါတယ္ဆိုရင္ ခြင့္ျပဳလိုက္တာမ်ားတယ္။ ပထမဦးဆံုးႏွစ္ မ႑ပ္ထိုင္တဲ့ႏွစ္မွာ ႀကံဳခဲ့တာပါ ျဖစ္ပံုက အဲဒီစိတ္ခ်ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေလးက မ႑ပ္ေရာက္ေတာ့ သူ႕ေကာင္ေလးနဲ႕ ပါသြားတယ္ အဲခုနက လိုက္လာတဲ့ ၁ ေယာက္ခမ်ာ ေယာင္လည္လည္နဲ႕ က်န္ခဲ့တယ္။ က်န္ခဲ့တဲ့ ၁ ေယာက္လည္း သိပ္မၾကာပါဘူး အဆြယ္ခံရၿပီး ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္ မ႑ပ္ေပၚျပန္တက္ေတာ့ မူးေနၿပီ။ သူ႕ကိုလဲမက်ေအာင္ ကိုင္ထိန္းထားတာ(ယဥ္ေက်းေအာင္ ကိုင္ထိန္းထားတယ္ပဲ သံုးပါရေစ) က က်ေနာ္တို႕ေျပာေနက် စကားနဲ႕ေျပာရရင္ စားေနက် ေၾကာင္ပါး ဘဲႀကီးတစ္ေပြ ေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းမ႑ပ္ဆိုေတာ့ ဘယ္သူဘယ္ဝါ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္ ဘာရယ္ညာရယ္ သိထားေတာ့ သတိထားမိတာပါ။ ကိုယ္သတိမထားမိပဲ ျဖစ္ေနတဲ့အရာေတြ အမ်ားႀကီးလည္း ရွိမွာပါ။</div><br /><div style="text-align: justify;">ကိုယ္ျပန္မေရာက္ခဲ့တဲ့ ၃ႏွစ္တာကာလအတြင္းမွာ ရန္ကုန္သႀကၤန္ ဘယ္လိုဆိုတာ လံုးလံုးမသိေတာ့ပါဘူး။ ဗီဒီယိုမွတ္တမ္းတခ်ိဳ႕ ၾကည့္ရေပမယ့္ ကိုယ္ၾကည့္ခ်င္တာမ်ိဳး ျမင္ခ်င္တာမ်ိဳးမဟုတ္လို႕ ေမ့ပစ္လိုက္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရန္ကုန္မွာတုန္းက ႏွစ္ကူးမွာ အၿမဲေပ်ာ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ နားထဲေရဝင္သြားလို႕ မဟာၿမိဳင္ေဆးရံုကို ကိုလည္း သြားခဲ့ရဖူးတယ္။ အဘြားခ်က္လုပ္ေကၽြးသမွ် ေရႊရင္ေအးႏွင့္ မုန္႕လံုးေရေပၚကေတာ့ ႏွစ္တိုင္း စားခဲ့ရတယ္။ ရင္ခုန္စရာလည္းႀကံဳခဲ့ဖူးသလို သူငယ္ခ်င္း ညီေတြနဲ႕လည္း အဲဒီရင္ခုန္စရာေၾကာင့္ အျမင္မၾကည္ေတြခံခဲ့ရဖူးတယ္။ ဒါေတြအကုန္လံုးဟာလည္း သႀကၤန္အၿပီး သိပ္မၾကာခင္ပဲ ေမ့သြား သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ဆက္ခင္ဆဲ အျဖစ္အပ်က္ေတြကေတာ့ ေပ်ာ္စရာ ျပန္ေျပာခ်င္စရာအျဖစ္ အမွတ္တရရွိဆဲပါ။ မႏၱေလးသားေတြ မန္းေလးက်ဳံးပတ္ပတ္လည္ကို လြမ္းသလို ရန္ကုန္သားလည္း အင္းယားကန္ပတ္ပတ္လည္ကို လြမ္းပါတယ္ဗ်။ မႏၱေလးသားေတြ လြမ္းသလား မလြမ္းသလား ကိုလူပ်ိဳ႕ facebook သာ ၾကည့္ၾကပါ။</div><br />ျမန္မာ့ႏွစ္သစ္မွာ ေရႊျမန္မာအားလံုးေပ်ာ္ၾကပါေစေသာ္။<br />pm<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-5274451096013450155?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-74147826367485227292010-04-12T19:40:00.001+08:002010-04-12T19:44:25.396+08:00ဒီေန႕ ေက်ာင္းသားကဒ္အပ္ပါတယ္။ မနက္သြား တန္းစီ ေဖာင္ယူ ေဖာင္ျဖည့္ၿပီး ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္နဲ႕အတူ အစိမ္းကဒ္ကေလး ၂ ကဒ္ကို ေကာင္တာမွာထားခဲ့ စာရြက္မွာ ၃ နာရီလို႕ ေကာင္တာက ဘြားေတာ္ကေရးေပးလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႕ အဲဒီေကာင္တာက ဘြားေတာ္အလုပ္လုပ္ပံုက ရန္ကုန္မွာတုန္းက မွတ္ပံုတင္လုပ္တုန္းက ဘြားေတာ္ကို ေတာ္ေတာ္သတိရေစတယ္ဗ်။ နံပါတ္တစ္ခါေျပာင္းဖို႕ ခလုတ္တစ္ခ်က္ႏွိပ္ဖို႕ကို ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ေဘး၂ဖက္က လူ၂ေယာက္ကို စကားေျပာ အဲ၂ေယာက္မအားရင္ ၁ခံုေက်ာ္က ၂ ေယာက္ကိုလွမ္းစကားေျပာ။ အားႀကီးေျပာႏိုင္တယ္။ သူေျပာလို႕ဝမွ ခလုတ္၁ခ်က္ႏွိပ္တယ္။ ရန္ကုန္က ဘြားေတာ္ကေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဖိုး ေက်ာင္းသားမို႕ ၁၀၀၀ယူပါဆိုတာကို တရံုးလံုးၾကားေလာက္တဲ့ေလသံနဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြငါ့ကို ေစ်းစစ္ေနတယ္ေအာ္သဗ် မယူဘူးလားဆိုေတာ့ ယူတယ္ အဲ ယူၿပီးရက္စက္လိုက္တာက မွတ္ပံုတင္မွာ ေရွ႕ဘက္မွာ နံပါတ္ေရးမေပးလိုက္ဘူး ပလပ္စတစ္ေလာင္းၿပီးေတာ့မွ ျဖည့္မရေတာ့ဘူး ေနာက္ဘက္မွာ နံပါတ္ပါတယ္တဲ့။ မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ က ၁၂/စခန(ႏိုင္)_______________ ႀကီးဗ် မယံုၾကည့္ခ်င္ အိမ္သာလာခဲ့ပါ စားစရာေသာက္စရာေတြနဲ႕။<br /><br />ညေန၃နာရီေရာက္ေတာ့ စာရြက္မရေသးဘူး ဆိုလို႕ ထိုင္ေစာင့္ရတယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး ဘြားေတာ္အစား ဘြားေတာ္ေဘးနားကေကာင္မေလးက တာဝန္ယူလုပ္တယ္။ ျမန္ပါတယ္။ ထိုေကာင္မေလးက် ျမန္ေသာ္လည္း ဘာမွေမးမရပါ။ အရင္၁ ႏွစ္ေပးေနရာက ၃လ ဘာလို႕ျဖစ္သြားလည္း ဘာလို႕အလည္လာတဲ့ pass ပဲေပးရတာလည္း စသျဖင့္ေမးလိုက္ေတာ့ သူမသိဘူး အင္ေဖာ္ေမးရွင္းေကာင္တာ သြားေမးပါတဲ့။ အင္း လူ၃၀ေလာက္တန္းစီၿပီး မေျပာင္းလဲမဲ့အေျဖကို သြားေမးရမလိုလို...။ အင္း အင္မီဂေရးရွင္းကို ေဖာ္ရိန္နာဖံုးဆက္ေမးလို႕ အေျဖမရတဲ့အခါ စိတ္ေျဖသလိုပဲ ေအးေလ မင္းမွ ဥပေဒထုတ္တဲ့လူမွမဟုတ္တာပဲ ရဘာဒယ္ကြာလို႕ စိတ္ေျဖလိုက္ဘာဒယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-7414782636748522729?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-15178336922895317732010-04-10T02:39:00.001+08:002010-04-10T11:49:49.655+08:00ဒီေန႕ ေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြ အိုင္စီေအရံုးသြား ေက်ာင္းသားေနထိုင္ခြင့္ကဒ္ေတြ သြားျပန္အပ္ေတာ့ ယခင္ႏွစ္မ်ားကလို ၁ႏွစ္ ေနထိုင္ခြင့္ ထုတ္မေပးပဲ ၃လ အလည္လာရင္ရတဲ့ ေနထိုင္ခြင့္စာရြက္ကေလးပဲ ထုတ္ေပးတယ္လို႕ သိရတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ေတာ့ တနင္လာေန႕ သြားမယ္။ အဲဒီ အလည္ေနထိုင္ခြင့္က အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ လုပ္ခြင့္မရွိဘူးဗ်။ ဒီၾကားထဲ အခ်ိန္ျပည့္အလုပ္မရခင္ အားသမွ်အခ်ိန္ေတြ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ သြားဖို႕စိတ္ကူးထားတာ ပ်က္ပါၿပီေကာ။<br /><br />ၾကားမိတဲ့ အလုပ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ကေတာ့ အလုပ္ကေလွ်ာက္ေပးလို႕ အီးပီက်ၿပီဆိုပဲ။ အေဆာင္မွာ အတူေနခဲ့ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေတာ့ အီးပီ ပယ္ခံရပါတယ္။ s pass ပဲရမယ္လို႕ ေျပာတယ္။ သူက အေၾကာင္းျပခ်က္ေမးေတာ့ လခနည္းတာရယ္ အလုပ္ခြင္အေတြ႕အႀကံဳ ၂ ႏွစ္မရွိတာရယ္ေၾကာင့္လို႕ေျပာတယ္။ ဒီႏွစ္မွ ေက်ာင္းၿပီးပါတယ္ဆိုမွ ဘယ္လိုလုပ္လခ ၂၅၀၀ အထက္တန္းရမလဲ ေနာက္ ဘယ္လိုလုပ္ အလုပ္ခြင္အေတြ႕အႀကံဳ ၂ႏွစ္က ရွိႏိုင္မွာလဲ။ ခက္ေတာ့ ခက္သားဗ်။ သူ႕ကိုေပးတဲ့အေျဖၾကားၿပီး immigration office ကို foreigner ဖံုးဆက္ၿပီး pass အေၾကာင္း ေမးတာကိုေတာင္ သြားသတိရမိတယ္။<br /><br />ဒါနဲ႕ လက္ရွိ ပက္ပို႕စ္ေလးကလည္း ၂၀၁၃ အထိပဲ သံုးလို႕ရမယ္လို႕ အီးေမးဝင္လာလို႕ ဖတ္မိတယ္။ ၂၀၁၂ အတြက္ေတာ့ အစိမ္းေရာင္ ပက္ပို႕စ္ရွိဖို႕ အရင္လိုမယ္ထင္ရဲ႕။ green passport အေၾကာင္းသိခ်င္ရင္ 2012 ရုပ္ရွင္ကို ရွုပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-1517833692289531773?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-81303670648061924612010-04-08T13:59:00.000+08:002010-04-08T13:59:41.776+08:00တေနရာထဲမွာ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲ မလုပ္ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းေမးေတာ့ ေျပာရရင္ အေတြ႕အႀကံဳရယ္ စိတ္ပါဝင္စားမွဳရယ္ နာရီပိုင္းေပးႏွဳန္းရယ္ သြားေရးလာေရးရယ္ ပက္ဝန္းက်င္ရယ္ေၾကာင့္ေပါ့။<br /><br />လုပ္ရင္းလုပ္ရင္း သိလာတဲ့ ေကာင္းတာေတြေကာ မေကာင္းတာေတြေကာ စံုလို႕ပါပဲ။ လက္ရွိအလုပ္အရ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဆန္တိုဆာက ပင္လယ္ႀကီး၏သီခ်င္းသံနားက ဆိုင္ေတြက ေဟာ့ေဒါ့တို႕ ဘာတို႕ကို မစားပါနဲ႕လို႕ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းေျပာမိမယ္။ စားမိလည္း ခုထိ က်မ္းမာေနေသးတာပဲ စိတ္မေလ်ာ့ပါနဲ႕ေလ။ ဆက္ရရင္ ေစ်းက ၃ဆႀကီးပါတယ္ သို႕ေသာ္ ၃ဆႀကီးသလို သိပ္ေကာင္း၊ သိပ္သန္႕၊ သိပ္လတ္ဆက္တာရမယ္လို႕ မေမွ်ာ္လင့္မိဖို႕လည္းရွိေသးတယ္။ က်ေတာ္ေတာ့ ေရာင္းလွည့္မက်ေသးပါဘူး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေရာင္းေနတဲ့ ေဟာ့ေဒါ့ဆို ေပါင္မုန္႕က ရက္စြဲလြန္သြားေပမယ့္ မိွဳမတက္ေသးရင္ သံုးေသးတယ္ဆိုတာလည္း ၾကားၾကားခ်င္း မယံုႏိုင္စရာပါ။ ဝက္အူေခ်ာင္းေတြလည္း မကုန္မခ်င္း အပူေပးေရာင္း (ဒါနဲ႕ ဒီတေလာ ဂ်ာမန္ဝက္အူေခ်ာင္းေတြ စာလံုးမွာ ေခတ္စားေနတယ္ ဂ်ာမန္ဝက္အူေခ်ာင္း၁ေခ်ာင္းလံုးပါတ္ = မေလးဝက္အူေခ်ာင္း၄ေခ်ာင္းပူးလံုးပါတ္ ရွိသဗ်)<br /><br />ဒီကမီးဖိုခန္းေတြ သန္႕ရွင္းေရးလည္းလုပ္ပါတယ္ ပစၥည္းေတြစနစ္တက်လည္းထားပါတယ္ အျပင္ကလွမ္းၾကည့္ရင္ အကုန္စီစီရီရီျဖစ္ေနတာ ျမင္ရပါမယ္။ အဲ မေကာင္းတာက ဘာလဲဆိုေတာ့ လူပါ။ စားဖိုမွဳးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ တရုတ္ျပည္ကတရုတ္နဲ႕ စလံုးတရုတ္ေတြပါ။ ပန္းကန္ေဆးေနရာကေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္း တရုတ္ျပည္က အန္တီႀကီးေတြနဲ႕ စာလံုးအသက္ႀကီးႀကီးေတြပါပဲ။ ဘာမေကာင္းလဲဆိုေတာ့ ဆိုင္ေတြကစည္းကမ္းတို႕ စနစ္တို႕ခ်ထားေပမယ္ ခ်က္တဲ့လူေတြက ညစ္ပက္ၾကတာပါ။ အဆိုးေတာ့ သိပ္မေျပာခ်င္ပါဘူး စားပြဲထိုးဆိုလည္း လက္ဘယ္ႏွစ္ခါ ေဆးႏိုင္မလဲ ဆပ္ျပာခဏခဏကိုင္ရတာ ေရခဏခဏထိရတာ မလြယ္ပါဘူး။ မီးဖိုထဲအလုပ္လုပ္တိုင္း ဝင္ထြက္သြားလာ ျမင္ေနရေတာ့ ကိုယ္လုပ္တဲ့ဆိုင္ ကိုယ္သိလို႕ ပိုစိုးပါတယ္ ဆိုင္ကလူမို႕လို႕ လ်ာ့ေစ်းလက္မွတ္ေတြရေပမယ့္ လံုးလံုးမစာျဖစ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အလုပ္လုပ္တဲ့ထိုင္းဆိုင္မွာ ထမင္းထည့္တဲ့ နာနတ္သီးေတြ မေဆးပဲ ျပန္သံုးတာ အို အစံုပါပဲကြယ္။ (စာဖတ္သူထဲမွာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ထိုင္းနာနတ္သီးထမင္း စားၿပီးၿပီလဲ =P )<br /><br />ဒီလိုမေကာင္းတာေတြ ႀကံဳေတြ႕ၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ နိဂံုးခ်ဳပ္ရရင္ အိမ္ခ်က္ထမင္းဟင္းေတြ လက္ခံစားေသာက္ေပးေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ေမြးေန႕တုန္းက ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးခဲ့သူေတြကို အလြန္ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းႏွင့္ ေနာင္မ်ားလည္း အလ်င္းသင့္သလို ေၾကြးေမြးႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာၾကားရင္း ဤသို႕ဤပံု အဆံုးသတ္လိုက္ပါသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-8130367064806192461?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-73164832980590153232010-03-29T18:30:00.000+08:002010-03-29T18:30:25.200+08:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/PrGX_F_OSzc&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/PrGX_F_OSzc&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />ေပၚလီေက်ာင္းသားေတြ အေနနဲ႕ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ သင္ၾကန္ပြဲေတြက်င္းပၾက သူ႕ေက်ာင္း ကိုယ့္ေက်ာင္း အားေပးၾက အလြန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ဒါက မႏွစ္က တီမားဆပ္ရဲ႕ သင္ၾကန္ပြဲပါပဲ။ အပိုင္း၂၃ ပိုင္းၿပီးတဲ့အထိ ၾကည့္အၿပီး ေဝမွ်ခ်င္စိတ္ေပၚ လာလို႕ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္။ အားလံုး ျမန္မာ ႏွစ္သစ္ကို ႀကိဳဆိုၾကပါစို႕။ အညစ္အေၾကးေတြ ေဆးေၾကာၾကပါစို႕။ ကိုယ္တိုင္ေတာ့ သင္ၾကန္ေရမထိတာၾကာလို႕ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ညစ္ေထး မိုက္လံုးနက္ေနပါၿပီ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-7316483298059015323?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-53137177950257794912010-03-23T01:44:00.001+08:002010-03-23T10:08:46.832+08:00ဟိုသတိရ ဒီသတိရ ဟိုလူ႕လြမ္း ဒီလူ႕လြမ္းဆိုတာမ်ိဳးက အလုပ္မရွိေလ စိတ္မွာျဖစ္ေလ ဆိုရမလား။<br /><br /><div style="text-align: justify;">ေက်ာင္းအၿပီးအတြက္ ေအာင္စာရင္း သဘက္ခါ(ဗုဒၶဟူးေန႕) ထြက္မယ္။ အလုပ္အတြက္ အင္တာဗ်ဴး လာမယ့္ ေသာၾကာေန႕ရွိတယ္။ ဒီၾကားထဲ ဘာမွလုပ္စရာမရွိလို႕ ဟိုသတိရ ဒီသတိရ ဟိုလူ႕လြမ္း ဒီလူ႕လြမ္းကို မခံႏိုင္တဲ့အဆံုး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အခ်ိန္ပိုင္းလုပ္ေနတဲ့ စန္တိုဆာ ပင္လယ္ျပင္ႀကီး၏သီခ်င္းသံဆိုတဲ့ ဇာတ္စင္ႀကီးေရွ႕မွာ ေရခဲမုန္႕ ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ အာလူးေၾကာ္ အေအးႏွင့္ေရ ေရာင္းတဲ့အလုပ္ သြားလုပ္တယ္။ အလုပ္ဟူသမွ် ဂုဏ္ရွိစြပါပဲ။ ေခါင္းေလာင္းသံတညံညံနဲ႕ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး အိမ္ေရွ႕ အထက ၂ ေက်ာင္း မွာ လာလာေရာင္းတတ္တဲ့ အုန္းေမြးလံုးကို သတိရမိသား။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး စက္ဝိုင္းႀကီးတပ္ထားတဲ့ ႏိုေအးေခ်ာင္းကို သတိရမိသား။ မေကာင္းဘူး မစားနဲ႕ဖားသားႀကီး ေျပာေပမယ့္ ေငြ ၂၀ ေပးရင္ စက္ဝိုင္းႀကီးလွည့္ရ က်တဲ့အေခ်ာင္းအေရအတြက္ကို ၾကည့္ရတာ အရသာေလ။</div><br /><div style="text-align: justify;">အကယ္လို႕မ်ား မ်က္စိလည္လို႕ ေျခလွမ္းမွား အေယာင္ေယာင္ ပင္လယ္ျပင္ႀကီး၏သီခ်င္းသံကို နားေထာင္ဖို႕ လက္မွတ္ဝယ္မိလွ်င္ က်ေနာ့္အား ပြဲမစခင္ အရင္စင္ေရွ႕တြင္ ျမင္ရမည္။ လာအားေပးပါလို႕ေတာ့ မိုက္မဲမယ့္ အလုပ္မ်ိဳးအတြက္ အားမေပးတဲ့အေနနဲ႕ မေျပာေတာ့ပါ။(ဤကားစကားခ်ပ္)</div><br /><div style="text-align: justify;">ဒါနဲ႕ အိမ္အသစ္မွာ အရာရာအဆင္ေျပပါရဲ႕ စာအုပ္တခ်ိဳ႕ေတာ့ ပိုလို႕ ေဝဖို႕စိတ္ကူးေနတယ္ ဒါေပမယ့္ ဒီရက္ပိုင္းေတာ့ ေရခဲမုန္႕လွည္းနဲ႕ ၂ပါးသြားဦးမွာမို႕ စာအုပ္စာရင္းကို ေနာက္ပို႕စ္မွာ တင္ပါဦးမည္။ စာလာဖတ္သူ အားလံုး အရာရာအဆင္ေျပပါေစဗ်။<br /><br />ပင္လယ္ျပင္ႀကီး၏သီခ်င္းသံ = SOS (Song of the Sea) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-5313717795025779491?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-55197118841560946542010-03-08T12:55:00.003+08:002010-03-18T00:28:55.288+08:00တခ်ိဳ႕ပံုေတြက တင္ဖူးၿပီးသားေတြပါ။ ခု ႀကံဳတုန္း ျပန္စုတင္လုိက္တယ္ ခံစားၾကည့္ပါ။ <br /><br /><a href="http://www.flickr.com/photos/phyomaw/4413727258/" title="Changi Beach *Sunset* HDR by phyomaw, on Flickr"><img alt="Changi Beach *Sunset* HDR" height="332" src="http://farm3.static.flickr.com/2720/4413727258_f432e09669.jpg" width="500" /></a><br />Changi Beach, Singapore, 2010<br /><br /><a href="http://www.flickr.com/photos/phyomaw/3690181671/" title="Punggol Beach by phyomaw, on Flickr"><img alt="Punggol Beach" height="329" src="http://farm4.static.flickr.com/3659/3690181671_f3e64e4158.jpg" width="500" /></a><br />Punggol Beach, 2009<br /><br /><a href="http://www.flickr.com/photos/phyomaw/3716660207/" title="East Coast by phyomaw, on Flickr"><img alt="East Coast" height="334" src="http://farm3.static.flickr.com/2622/3716660207_018ddac598.jpg" width="500" /></a><br />East Coast, Singapore, 2009<br /><br /><a href="http://www.flickr.com/photos/phyomaw/3492805967/" title="Untitled by phyomaw, on Flickr"><img alt="" height="334" src="http://farm4.static.flickr.com/3322/3492805967_2528b48128.jpg" width="500" /></a><br />Sentosa, Singapore, 2009<br /><br />အေပၚဆံုးပံုက တေန႕က ရိုက္ထားတာ မႏွစ္ကလက္ရာနဲ႕ ဒီႏွစ္လက္ရာ ထပ္လာပါဦးမယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-5519711884156094654?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-30818028604683660122010-02-17T03:48:00.003+08:002010-02-17T03:52:07.511+08:00<object height="400" width="500"> <param name="movie" value="valentine.swf"><embed src="http://www.fileden.com/files/2007/12/14/1643634//valentine.swf" width="500" height="400"> </embed> </object><br /><br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ ႏွစ္လား ၂ ႏွစ္လား တုန္းက လုပ္ခဲ့တာထင္တာပဲ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ဘာမွလည္းမလုပ္ျဖစ္ဘူး။ အသက္နည္းနည္းႀကီးလာလို႕ လူပါးဝတယ္ပဲ မွတ္ပါ ဒါေတြ ငယ္တုန္းက လုပ္ခဲ့တာေပါ့ လို႕ပဲ ေျပာခ်င္ေတာ့တယ္။<br /><br />ဘာမွန္းမသိရင္ အသည္းေပၚကို ကလစ္ႏွိပ္ပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-3081802860468366012?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-9830927660335667022010-02-14T23:13:00.000+08:002010-02-14T23:13:47.408+08:00က်ေနာ္ အိမ္ေျပာင္းပါေတာ့မယ္။ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ေျပာင္းျခင္းပါခင္ဗ်။ သယ္စရာေတြ အားႀကီးမ်ားတယ္ ဒါေၾကာင့္ ဖတ္ၿပီး ထပ္မဖတ္ျဖစ္ေတာ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ ေဝတယ္။<br /><br />ေရႊဥေဒါင္း - ၾကမ္းလိုက္တဲ့ ေတာႏွင့္ အျခားတေစၦပံုဝတၳဳမ်ား<br />ဂ်ဴး - အခ်စ္ဆိုတာ ႀကိဳးႏွင့္သီဖို႕မလိုတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးေတြ<br />မိခ်မ္းေဝ - ပလီဇာခ်ဲ႕လိွဳင္းရဲ႕ သံစဥ္<br />ညႊန္႕လိွဳင္ခ်စ္ - လွပေသာမနက္ျဖန္ႏွင့္ တျခားဝတၳဳတိုမ်ား (စာေပဗိမာန္စာမူဆုရ)<br />တာရာမင္းေဝ - သင္ႏွင့္ နံနက္ခင္းကိုသာ ဝင္ခြင့္ျပဳမည္<br />ေရႊဥေဒါင္း - ေလးပြင့္ဆိုင္<br />ညီညီႏိုင္ - Rich Dad' Cashflow Quandrant<br />အၾကည္ေတာ္ - ဘီလူး<br /><br />ဒီစာအုပ္ေတြ ဖတ္ခ်င္က လာယူပါ။ အကုန္ယူႏိုင္ရင္ ယူပါ။ Pick up point က Dover Mrt ပါ။<br />email : blog.phyomaw@gmail.com<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-983092766033566702?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-36055716128733347512010-02-06T17:18:00.002+08:002010-02-07T01:04:16.594+08:00သာယာတဲ့ ေသာၾကာေန႕ေလး တစ္ရက္ေပါ့ကြယ္ ဒိုဗာအမ္အာတီကေန ၁၆၆ စီးၿပီး လိုက္ပါလာခဲ့တယ္။ အေနၾကာ အထာသိဆိုသလို ကားေပၚေရာက္တာနဲ႕ ေရွ႕ကခုံကို ဒူးကန္ၿပီး ေက်ာကိုေျပေျပမွီၿပီးသကာလ ငါးမိနစ္ခန္႕အၾကာဝယ္ အိမ္မက္ မက္ေသာအဆင့္သို႕ ေရာက္ေလတယ္။ မိုးေတြလည္း သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာေနခ်ိန္ေပါ့။ မိုးတိတ္မွ ဆင္းမယ္ စိတ္ကူးရင္း အိမ္မက္ထဲ ေရာက္သြားလိုက္ လူ႕ေလာကထဲ ျပန္ေရာက္လာလိုက္ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားတယ္။ မိုးလည္းတိတ္ ကားေပၚကလည္း ဆင္းေတာ့ Little Inda Mrt ေဘးက မွတ္တိုင္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႕ မထူးဘူး ဘူးဂစ္ဘက္ ေလွ်ာက္မယ္ဆိုၿပီးေလွ်ာက္တယ္။ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ လမ္းၾကားမွန္သမွ် ဝင္တယ္ ၾကည့္တယ္။ ၾကည့္ေတာ့ ရုပ္ရွင္ရံုေတြ႕တယ္။ အားပါး ကုလားမွ ကုလား တကယ့္ ကုလားကားေတြခ်ည္း တင္ထားတဲ့ ရံု ကုလားရုပ္ရွင္ရံုဗ်။<br /><br /><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/S20xFhTBMeI/AAAAAAAAA-g/JpAsgeyAyis/s800/DSC_0220.JPG" width="500" /><br />Little India, Singapore, 2010<br /><br />ပိုစတာေတြ အကုန္လံုးထဲမွာ ကုလားမေလးေတြ ဗိုက္ျပားခ်ပ္ခ်ပ္နဲ႕ ကေနပံုခ်ည္းပဲ။<br /><br /><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/S20xFzbXkLI/AAAAAAAAA-k/R3rCSrnaOr0/s800/DSC_0223.JPG" width="500" /><br />Simlim Square, Singapore, 2010<br /><br />ဒါကေတာ့<br /><blockquote>အခ်စ္ေလးေရကိုယ့္ေၾကာင့္ မင္းမွာ တာဝန္မရွိ အခ်စ္ေရကိုယ့္ေၾကာင့္ ကိုယ္ေၾကကြေနဘီ ဟား ဟား ဂါး ဂါး</blockquote>ကိုခ်က္ခ်င္း သတိရသြားေစလို႕ပါ။ စည္သူလြင္ ေခြထြက္ေတာ့ တီဗီမွာ အဲ့သီခ်င္းစာသားလာတိုင္း ထိုင္ၾကည့္မိခဲ့တာ သူကလည္း အဲဒီ ေဘာက္စကြန္ေလးနဲ႕ ငယ္မူငယ္ေသြး တတ္ၾကြတုန္း အခ်ိန္ေပါ့။ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္တုန္းကပါ ဘယ္ေလာက္ငယ္လဲဆိုေတာ့ အဲဒီခ်င္း က်ေနာ္ ဘယ္ေလာက္ငယ္တုန္းက ထြက္တာလဲဆိုတာကို မမွတ္မိဘူးဗ်။ ကား ပဲမွတ္မိတယ္။<br /><br /><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/S20p_c3MwiI/AAAAAAAAA-U/oX_ClAy2poA/s800/DSC_0226.JPG" width="500" /><br />Bugis, Singapore, 2010<br /><br />ပထမပို႕စ္မွာ ကိုလူပ်ိဳ ေျပာသြားခဲ့သလို အရ က်ေနာ္လည္း သိခဲ့တာ စာကေလးေဗဒင္ဗ်။ အျပင္မွာေတာ့ မေတြ႕ခဲ့ဘူး ျမန္မာရုပ္ရွင္တစ္ကားမွာ ၾကည့္ခဲ့ဖူးတာ။ ေသခ်ာၿပီ စင္က်ားပူမွာ စာကေလးလြယ္လြယ္ မရွိလို႕ျဖစ္မယ္ ဒါမွမဟုတ္ ရန္ကုန္မွာ စာကေလးရွာရလြယ္လို႕ ျဖစ္ရမယ္။ မဟုတ္မွေတာ့ လြဲေရာ။<br /><br />စာကေလးလႊတ္တာတို႕ ငါးလႊတ္တာတို႕နဲ႕ ပက္သက္ရင္ စိတ္ထဲခုထိ အစာမေၾကေသးတာေတြ ရွိတုန္းပဲဗ်။ ႏွစ္မ်ိဳး ႏွစ္ဖက္ ေတြးလို႕ရတာလည္း ပါတာကိုး။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေလွာင္အိမ္ထဲမွာ ျမင္လို႕လႊတ္တယ္။ ကိုယ္လႊတ္လိုက္လို႕ သူလြပ္လပ္သြားတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ကိုယ္လႊတ္လို႕ (လႊတ္မဲ့သူရွိလို႕) သူတို႕ ေလွာင္အိမ္ထဲ ထည့္ခံရတယ္။ လႊတ္မယ့္လူရွိလို႕ ဖမ္းမဲ့သူ လုပ္စားမယ့္သူေတြ ေပၚလာ စာကေလးေတြလည္း အဖမ္းခံရ သူ႕အေၾကာင္းနဲ႕သူပဲ။ အေၾကာင္းေၾကာင့္ အက်ိဳးသက္ေရာက္တာ ဆိုပါစို႕။<br /><br /><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/S20p_m_WUXI/AAAAAAAAA-Y/Y-Es-fOlseE/s800/DSC_0228.JPG" width="500" /><br />Bugis, Singapore, 2010<br /><br />ၾကမ္းျပင္မွာထိုင္ေနတဲ့ ကုလားမႀကီးက အေပၚပံုထဲကလို ၾကက္တူေရြး မ်က္ႏွာနားကို စာရြက္ႀကီးေထာင္ျပ အဲလိုျပလိုက္တာနဲ႕ ၾကက္တူေရြးက ေအာ္တယ္။ ေအာ္ေတာ့မွ ေရြးၿပီလို႕သတ္မွတ္လိုက္တယ္။ ေရြးၿပီးရင္ အဲထဲက စာရြက္ ေသးေသးေလးကိုထုတ္ ဒုတိယပံုထဲမွာ ေခြးေျခေပၚထိုင္ေနတဲ့ မ်က္မွန္နဲ႕ ကုလားမႀကီးက ေဟာေျပာတာ။<br /><br />ဒီ ပေရာဆက္ (process) နားလည္ဖို႕ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ ေစာင့္ၾကည့္လိုက္ရတာ။ အတူပါတဲ့လူကို မင္းသြားေမး ဘာေျပာလဲ ဘာေတြလုပ္လဲ သိခ်င္တယ္ ဆြေပမယ့္ ေဗဒင္ထက္ ေငြ ၁၀ ႏွေမ်ာတဲ့ သူ႕ခမ်ာ ဘာလုပ္မွာတုန္းတဲ့။ ေအးေလ ဘာလုပ္မွာတုန္း ဟဲဟဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-3605571612873334751?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-49998762531367570832010-02-06T02:57:00.000+08:002010-02-06T02:57:38.935+08:00ေရးမွာက ဒီရက္ပိုင္း အိမ္ငွားဖို႕အားထုတ္ရင္း ကိုယ့္အတြက္ ထူးဆန္းသြားတဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြပါ။<br /><br />စလံုးက ျမန္မာေတြက အိမ္ငွားဖို႕ ဆက္သြယ္ အဲ့အိမ္ေရာက္ ေသခ်ာၾကည့္ စကားေျပာၿပီးလို႕ နာမည္ေမးတာေတာင္ ဘို နာမည္ပဲ သံုးသဗ်။ ဂၽြန္ျဖစ္လိုက္ ဂ်ိမ္းျဖစ္လိုက္ ေတာ္ေသး ဒါေတာင္ အီး လိုမေျပာတာ နားမလည္မွာစိုးလို႕ မဆုိလို႕။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း စိတ္ထဲက ႀကိတ္ေျပာလို႕မဆံုးဘူး ဘာစိတ္ကူးေပါက္ၿပီး သြားနာမည္ေမးမိေနမွန္းကို မသိဘူး တစ္ေယာက္လည္းမဟုတ္ ႏွစ္ေယာကလည္းမဟုတ္တာကို။<br /><br />အဲကြန္းပါတယ္ ဆိုတဲ့ အခန္းေတြက ည ၉ နာရီက မနက္ ၆ နာရီထိပဲ ေပးသံုးတာ။ အစက မသိပါဘူး တေနကုန္ ေအာက္ေမ့တာဗ် တစ္ခါမွ အိမ္ငွားမေနဘူးေတာ့ အ တယ္ပဲ ေျပာၾကပါ။ စိတ္ကေတာ့ ပိုင္းျဖတ္ထားတယ္ အေဆာင္မွာ သံုးႏွစ္တိတိ အဲကြန္းမပါတဲ့ အခန္းမွာ ေနခဲ့ၿပီးၿပီ ေက်ာင္းၿပီး အလုပ္ဝင္ရင္ေတာ့ ပါကိုပါရမယ္လို႕။<br /><br />ဒါနဲ႕ ဒီေန႕ ကုလားမႀကီးက ၾကတ္တူေရြးနဲ႕ ေဗဒင္ေဟာေနတာကို ဘူးဂစ္မွာ အရွင္လတ္လတ္ျမင္ခဲ့ရတယ္။ ပံုေလးဘာေလး ေနာက္ေန႕ဆက္မယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-4999876253136757083?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-37729308417808073852010-02-02T00:34:00.001+08:002010-02-02T00:42:25.491+08:00Jealousy is when you react negatively towards the possibility of losing what you have to someone else.<br /><br />Unlike envy, it usually involves three people, rather than just two: you, the person who has what you want, and the person who threatens to take it away.<br /><br />[1] It's an unhealthy habit that can make any kind of relationship crumble; if you're a jealous person, you've probably already seen how much damage it can do. But at the core of jealousy are some fears and expectations that are hard to shake, unless you make a conscious effort to cast them away.<br /><br /><i>Ref : <a href="http://www.wikihow.com/Stop-Being-Jealous">Stop Being Jealous</a></i><br /><br /><br />ဖတ္မိတာေလးပါ။<br /><br />ဒီရက္ပိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကံေကာင္းေနတယ္ ေတြးမိတာရယ္၊ အရင္က ကံေကာင္းခဲ့တယ္ ေတြးမိတာရယ္၊ အဲဒီ ကံေကာင္းျခင္းေတြထဲမွာမွ <b>တျခားလူေတြဆီက မတူညီတဲ့ တံုျပန္မွဳေတြရခဲ့ပံု</b>ကို ေတြးမိတာရယ္ ဘာရယ္ ဘာရယ္ ကိုယ္ရယ္ မင္းရယ္ 2.2 millions ရယ္။ (မနက္ျဖန္ ၃ က်ပ္ရင္းၿပီး ၁ လစာ အိမ္မက္အသစ္ေတြကို ဝယ္ဖို႕စိတ္ကူးထားတယ္။ ဟဲဟဲ)<br /><br />ဒါနဲ႕ ကံဆိုတာ အလုပ္လို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာမွ က်ေနာ္မယူဆပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒါျဖစ္လာတာပဲလို႕လည္း ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေတြးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကံဆိုတာ ယူဆပံုလြဲေနရလည္း ထားလိုက္ပါလို႕။ ေသခ်ာတာကေတာ့ 2.2 အတြက္ ရင္းထားတဲ့ ၃ က်ပ္ဖိုး အိမ္မက္အသစ္ေတြကို ညစဥ္ညတိုင္း ေမွ်ာ္ေနပါတယ္ ခင္ဗ်။ <br /><br />အားေပးသူ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားလည္း က်ေနာ့္ 2.2 အိမ္မက္ေတြ အိမ္မက္လွလွမက္ပါေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-3772930841780807385?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-12205917442339338872010-01-26T01:10:00.000+08:002010-01-26T01:10:24.021+08:00<img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/S13L24zjORI/AAAAAAAAA9s/c7WI7OM1JiA/s800/Dinner.jpg" width="500" /><br /><br />ေက်ာင္းသားဘဝပါ။ ဖတ္စာအုပ္ရွိမယ္၊ ေပါင္မုန္႕ မနက္စာအျဖစ္ရွိခ်င္ရွိမယ္ (ေလာေလာဆယ္ေတာ့ တစ္ခ်ပ္ပဲက်န္တယ္)၊ ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ခြက္ ေနာက္ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ တစ္ဇလံု။<br />ဒါဟာလည္း ညစာပါပဲ။<br /><br /><br /><b>ပ်ိဳေမတို႕အတြက္ ရွယ္ေခါက္ဆြဲျပဳတ္နည္း tips =)</b><br /><br /><div style="background-color: #d0e0e3;">လိုအပ္သည့္ အမယ္မ်ား<br /></div>ဂဏန္း အသားေခ်ာင္း ၂ ေခ်ာင္း<br />ဝက္အူေခ်ာင္း ၁ ေခ်ာင္း<br />မွိဳ ၄၊ ၅၊ ၆ ပြင့္<br />ပန္းပြင့္စိမ္းတစ္ခိုင္၏ ၄ပံု ၁ပံု ပြင့္<br />Koka Tom Yum ၁ ထုပ္<br /><div style="background-color: white;"><br /></div><div style="background-color: #d0e0e3;">ခ်က္ျပဳတ္ပံု<br /></div>အိုးထဲေရထည့္၊ ပြက္ပြက္ဆူ၊ အသီးအရြက္ထည့္၊ ဂဏန္းအသားထည့္၊ ဝက္အူေခ်ာင္းထည့္၊ ေခါက္ဆြဲထည့္ သိပ္မၾကာ မီးသတ္ (သတိ ၾကာၾကာထား ေခါက္ဆြဲပြတတ္သည္။) ပန္းကန္လံုးထဲထည့္ ေခါက္ဆြဲအရည္အရသာမွဳန္႕ထည့္ ခဏၾကာ စားလို႕ရဘီ။<br /><br />ဆံပင္ကၽြတ္မွာ စိတ္ပူသြားသလား ေအာက္ပါစာကို ခပ္နာနာရြတ္ေပးပါ... <br /><blockquote><div style="color: black;"><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-weight: 500;">ငါ၏ကိုယ္မွာ၊ နံသာေမႊးႀကိဳင္၊&nbsp;</span><br /></div><div style="color: black;"><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-weight: 500;">ၿမဲခိုင္လွစြာ၊ ေကာင္းရာမျမင္၊&nbsp;</span><br /></div><div style="color: black;"><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-weight: 500;">ဆံပင္သာရွိ၊ အေမႊးရွိ၍၊&nbsp;</span><br /></div><div style="color: black;"><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-weight: 500;">ရွိသည့္လက္သည္း၊ ေျခအသည္းႏွင္၊့&nbsp;</span><br /></div><div style="color: black;"><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-weight: 500;">သြားလည္းတစ္ေထြ၊ အေရတမ်ိဳး၊&nbsp;</span><br /></div><div style="color: black;"><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-weight: 500;">ညွီနံဆိုးသည္၊ &nbsp;</span><br /></div><div style="color: black;"><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-weight: 500;">အသိုးအပုတ္ခ်ည္းပါတကား </span><br /></div></blockquote><br /><div style="background-color: #d0e0e3;">ေကာ္ဖီ<br /></div>ေကာ္ဖီအၾကမ္းမွဳန္႕(Kopi O or Nestle) ေရေႏြးႏွင့္ခ်ိန္ထည့္၊ သၾကားထည့္၊ နာနာေမႊ မေအး မေႏြးေသာက္လို႕ရဘီ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-1220591744233933887?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-26835568464081738182010-01-24T19:23:00.000+08:002010-01-24T19:23:18.688+08:00<div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/3wOLQDAgiy4&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/3wOLQDAgiy4&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-2683556846408173818?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-88278436164177865812010-01-23T22:49:00.002+08:002010-01-23T22:57:56.792+08:00ေခတ္မွီသူတိုင္း စာနည္းနည္းပါးပါး ဖတ္သည္။ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္မည္။<br /><div style="text-align: justify;">မ်က္စိအေျခအေနအရ အြန္လိုင္းလည္း မ်ားမ်ားမဖတ္ႏိုင္ လက္တစ္ကမ္းမွာလည္း ပညာေပးစာအုပ္ေတြ စုၿပံဳေနလို႕ စာဖတ္ျခင္း ရန္ကုန္မွာေလာက္ မရွိေတာ့တာေတာ့ အေသအခ်ာပဲ။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">စင္ကာပူေရာက္စက အင္တာနက္သံုးရတာ အလြန္အရသာရွိပါသည္။ ေန႕မအိပ္ ညမအိပ္ သံုးႏိုင္သည္။ အင္တာနက္မွာ ဂိမ္းေဆာ့ရတာလည္း ျမန္မာျပည္မွာ network ႏွင့္သာ အမ်ားဆံုးေဆာ့ခဲ့ဖူးသူအတြက္ တကယ့္အထူးအဆန္းႀကီးလိုလို ထူးထူးကဲကဲရလာတဲ့ အခြင့္အေရးလိုလို ညလံုးေပါက္ ေဆာ့ျဖစ္တယ္။ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္လာေတာ့ ဒီအက်ိဳးေတြက ခပ္လွမ္းလွမ္းဆိုရင္ ေခ်ာလား မေခ်ာလား ေလာက္ကလြဲရင္ တခ်ိဳ႕လူ မ်က္ႏွာဆို ခပ္ဝါးဝါးေလာက္ပဲ ျမင္တယ္။ ေလဆိပ္သြားႀကိဳလို႕ ဟိုကေဘးနာလာၿပီး ေရာက္ေနတာ ၾကာၿပီလားေမးမွ ထြက္လာမွန္း သိေတာ့တယ္။ အေဝးမွဳန္ဆိုမလား...။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ebook ေတြ website ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတြ႕ရေတာ့ အစက ရသမွ် download လုပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕ဖတ္ေတာ့ စာအုပ္ေလာက္ မတိုးမွန္း သိသာလာတယ္။ ခု 21 လက္မ ေမာ္နီတာ သံုးေပမယ့္ အရင္ကအက်ိဳးဆက္ေၾကာင့္ပဲလား မသိဘူး မ်က္စိကေတာ့ ထိခုိက္ေသးတယ္ ခံစားမိတာပဲ။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.bookpage.com/0506bp/images/invisible.gif" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.bookpage.com/0506bp/images/invisible.gif" /></a>လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္၃၀ေလာက္ကစၿပီး စဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ေျပာခ်င္တာက <span style="background-color: #cfe2f3;">invicible</span> ဆိုတဲ့ <span style="background-color: #cfe2f3;">Pete Hautman</span> ေရးတဲ့ စာအုပ္အေၾကာင္းပါ။ က်ေနာ္ ဖတ္ႏိုင္တယ္ဆိုေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္ႏိုင္မွာပါ။ ဖတ္လို႕ေကာင္းပါတယ္။ ကိုယ္မထင္သလို ျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ပိုဖတ္လို႕ေကာင္းပါတယ္။ ဘာအေၾကင္း ေရးထားသလဲဆိုေတာ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းပါ။ အသက္ ၁၇ ဝန္းက်င္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းဆို ပိုမွန္မယ္။ ေက်ာင္းတတ္တယ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို သေဘာက်တယ္ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ အဲလို ဇာတ္လမ္းေလးကေန တစ္ရက္ ေကာင္မေလးအိမ္ကို သြားေခ်ာင္းတုန္း ေကာင္မေလးအေဖက လူရိပ္ေတြ႕လို႕ ဘယ္သူလဲ ေအာက္ဆင္းလာခဲ့နဲ႕ေအာ္ ေကာင္ေလးထြက္ေျပး ဘယ္သူမွန္း ဘယ္သူမွမျမင္လိုက္ ဒါေပမယ့္ ေကာင္မေလးက အတန္းထဲမွာ သူ႕ကိုတခ်ိန္လံုးၾကည့္ေနတာ သူပဲမို႕ ေကာင္ေလးပဲ ျဖစ္ရမယ္ စြတ္စြဲ။ အိမ္ကိုရဲလိုက္လာ သက္ေသမရွိ သတိေပးခံရ။ ၿပီးေနာက္ ေကာင္မေလး တျခားေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕က ေက်ာင္းဆင္းမွာ ေကာင္ေလးကို ဝိုင္းထိုးႏွက္ၾကတယ္။ အဲဒီေနာက္ ေကာင္ေလးစိတ္မွာ တစ္ခုခုျဖစ္လာ ဒီထက္ဆိုးတာက ေကာင္ေလးကို အတန္းေျပာင္းထားလိုက္ေသာအခါ... စာအုပ္တြင္ ဆက္ရွဳပါ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.goodybooks.com/images/3dlilith.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://www.goodybooks.com/images/3dlilith.jpg" width="176" /></a>ေနာက္တစ္အုပ္ကေတာ့ စင္က်ားပူး စာေရးဆရာ <span style="background-color: #d0e0e3;">Low Kay Hwa</span> ေရးတဲ့ <span style="background-color: #d0e0e3;">Lilith</span> ပါ။ ဇာတ္သိမ္းဖို႕ ၁ ခန္းကလြဲရင္ တစ္အုပ္လံုးဖတ္လိုက္ရတယ္။ ဖတ္လိုက္ရတယ္ ဆိုလိုတာက သူငယ္ခ်င္း စလံုးတစ္ေကာင္ရဲ႕ စာအုပ္မို႕ပါ။ တစ္ရြက္ဖတ္တယ္ ႏွစ္ရြက္ဖတ္တယ္ အဲ... အဆံုးထိဖတ္ၾကည့္ခ်င္တယ္ ျဖစ္သြားတာမ်ိဳး။ ဒါလည္း ကိုယ္ဖတ္ႏိုင္တဲ့ အဆင့္ (ဘယ္လိုေျပာမလဲ) နားလည္လြယ္တဲ့ အေရးအသားမ်ိဳးမို႕ စိတ္ဝင္တစားဖတ္ျဖစ္သြားတာ။ စလံုးသူ စလံုးသား မ်ားကမွာ Emo ေပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္သူတို႕ အႀကိဳက္လိုက္တာေပပဲလားမသိ ေရးသားခ်က္က ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေရးတယ္။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ အယူအဆလြဲရင္ လမ္းလြဲသြားေစႏိုင္တဲ့ အဓိပၸါယ္မ်ိဳးေပါက္ေစတယ္။ ဆိုလိုခ်င္တာက Hiv မိဘက တစ္ဆင့္ သားသမီးကို ကူးစက္ခံရလာတဲ့ ေကာင္မေလးက အတန္းထဲမွာ အမွတ္မထင္ပဲ ေျပာထြက္သြားရာကေန အားလံုးစြန္႕ပယ္ျခင္းကို ခံရတဲ့ေနာက္ သူ႕စိတ္ျဖစ္ေပၚလာပံုကို ေရးရာမွာ တကယ္ျဖစ္ႏုိင္တယ္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးထက္ အစြန္းေရာက္သြားေစႏိုင္တဲ့ အဓိပၸါယ္မ်ိဳးဆန္ေစတယ္ ဒါမွမဟုတ္ အစြန္းကို ေရာက္သြားတယ္ ဒါမွမဟုတ္ သူ႕ေနရာႏွင့္သူေတာ့ မွန္ခ်င္မွန္ေနမယ္ ဘယ္အရာမွေတာ့ မေသခ်ာဘူး။ သူ႕ blog ႏွင့္ Facebook မွာေတာ့ နည္းနည္းဖတ္ဖို႕ အြန္လိုင္းတင္ေပးထားတာ ရွိတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ေပါ့...။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.facebook.com/lowkayhwa#/lowkayhwa?v=app_10442206389">Lilith by Low Kay Hwa</a><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဟမ္း ေခတ္မွီသူတိုင္း စာနည္းနည္းပါးပါးဖတ္သည္။ သေဘာမတူသူမ်ား မတူပါႏွင့္ သေဘာတူဖို႕ အသံကုန္ဟစ္တာ မဟုတ္လို႕။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-8827843616417786581?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-85449236041149774602010-01-20T22:32:00.001+08:002010-01-20T22:37:54.192+08:00dote :(v) အရမ္းခ်စ္သည္။ တုန္ေနေအာင္ ခ်စ္သည္။<br /><br />အဟမ္း ေရးခ်င္တာက ဒုတ္ ဒုတ္... ဒုတ္ ဒုတ္ ဆိုတဲ့ ႏွလံုးခုန္သံကိုပါ။ အမွတ္မထင္ပဲ ေရးလိုက္တဲ့ dote dote က အရမ္းခ်စ္သည္ ျဖစ္ေနတယ္။ မင္း အတြက္ ကိုယ့္ႏွလံုးခုန္သံ dote dote ပါကြယ္ ဟ ဟ။<br /><br />အို လာလဟဲ့ ၂၀၁၀<br />ဒီႏွစ္မွာ ႏွလံုးခုန္တယ္ဆိုတာ အသက္ရွင္ဖို႕ကလြဲရင္... က်န္တာ ဘာမွxxxေတာ့ဘူး။<br /><br /><div style="color: #3d85c6;"><h1 class="documentFirstHeading" style="text-align: center;">Why do you dote</h1></div><div align="center"><br /></div><div align="center">Why do you dote upon someone, my Soul, <br />who is not your true love ? <br />Why have you taken the false for the true? <br />Why can't you understand, why can't you know? <br />It is ignorance that binds you to the false, <br />To the ever-recurring wheel of birth and death, <br />&nbsp;&nbsp;&nbsp; this coming and going.<br /></div><div align="center"><br /></div><div style="text-align: left;">From: <a href="http://www.poetseers.org/spiritual_and_devotional_poets/sufi/lp/dote">Lalla vakhs</a> No. 14 <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-8544923604114977460?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-5285685020232588192010-01-17T21:47:00.003+08:002010-01-17T22:14:20.418+08:00<img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/S1MRs7lKuWI/AAAAAAAAA9A/DWSJcfaOgJk/s800/Mustafa-1-17-10.jpg" width="500" /><br /><br /><div style="text-align: justify;">မူစတာဖာကုန္တိုက္နား ဒီေန႕လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္ေတာ့ လမ္းေထာင့္ကဆိုင္ရဲ႕ ေဘးနံရံမွာကပ္ဖြင့္ထားတဲ့ စီဒီ ဒီဗီဒီ ေရာင္းတဲ့ဆိုင္မွာ လူေတြအံုေနတာ သတိထားမိတယ္။ အဲဆိုင္ကပ္ရပ္ကို ၾကည့္ေတာ့ ပုဆိုးေတြခ်ိတ္ေရာင္းေနတယ္။ ရုတ္တရက္ မ်က္လံုးထဲမွာ ငါရန္ကုန္က ၿမိဳ႕ထဲတစ္ေနရာကို ေရာက္ေနတာလားလို႕ ေတြးမိတယ္။ ပုဆိုးရယ္၊ ကုလားေတြရယ္ ေနာက္ လမ္းေဘးစီဒီဆိုင္ရယ္... ဘာရယ္ ဘာရယ္ သတိရတဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲရယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">တနင္ဂေႏြဆို ကုလားတန္း လူအားႀကီးမ်ားပါတယ္။ မူစတာဖာကုန္တိုက္အဝမွာ ေစာင့္ေနတဲ့ အေစာင့္ ကုလား၃ေယာက္က အထဲလူမ်ားေနတယ္ ေနာက္တစ္နာရီက်မွ ဝင္ဆိုၿပီး သူ႕ကုးလားေတြ သူေမာင္းထုတ္ေနတယ္ဗ်။ အဲ က်ေနာ္တို႕က် ေပးဝင္တယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ဘဝင္မက်မိျပန္ဘူး ကိုယ့္လူမ်ိဳးခ်င္းဘာလို႕ ေထာင္းခ်င္ရတာလဲလို႕ပါ။ <br /></div><br /><div style="text-align: justify;">မူစတာဖာကုန္တိုက္မွာ သက္သာတယ္ လူေတြေျပာၾကေပမယ့္ က်ေနာ္ေတာ့ ဘယ္အရာမွ အဲေလာက္သက္သာတယ္ မျမင္မိဘူး။ ကိုယ့္ ဘက္ဂ်က္ ကိုယ္သာသိ ေျပာရမလား။ ဒီၾကားထဲ ဝင္ေတာ့မယ္ဆို ပါလာသမွ်အိတ္ေတြ ပိတ္တယ္။ အဲဒီ ေကာ္ဘုေလးေတြနဲ႕ ပိတ္ေပးလိုက္တဲ့ဟာက တစ္ခါတစ္ေလ ကတ္ေၾကးမရွိရင္ ျပန္ျဖဳတ္ဖို႕ေတာ္ေတာ္ ခက္တာ။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Serangoon mrt နားမွာပဲ City Square Mall ဆိုၿပီး အသစ္ဖြင့္တယ္။ အႀကီးႀကီးပဲ အထဲမွာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ဒီဆိုင္ ဒီဆိုင္ေတြပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ Eco Mall ဆိုၿပီး အထဲက နံရံေတြမွာ ေျခြတာေရးအတြက္ ဘာအစား ဘာပစၥည္းေတြနဲ႕ တည္ေဆာက္ထားတယ္ အသံုးျပဳထားတယ္လို႕ ေရးထားတယ္။ ေရာက္ရင္ ဖတ္ၾကည့္ေပါ့။ မီးလံုးေတြအစား LED ေတြသံုးထားတယ္ အဲဟာက ၅၀ ရာခိုင္ႏွဳန္း လွ်ပ္စစ္အသံုးျပဳမွဳကို သက္သာေစတယ္ စသျဖင့္ ေရးထားတာ။<br /></div><br /><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/S1MaRD4hocI/AAAAAAAAA9I/F5nnR7rc-lU/s800/DSC_0171.JPG" width="500" /><br /><br /><div style="text-align: justify;">မေန႕က Fullaton hotel နားညဘက္သြားေတာ့ တံတားဒီဘက္အျခမ္း လမ္းေဘးမွာ ဓာတ္ပံုကိုၾကည့္ၿပီး ပံုတူထိုင္ဆြဲေနတဲ့ မေလးမေလး(ထင္တာ)တစ္ေယာက္ သူ႕ေဘးက မေလးထီးေလ(ထင္တာ)ကေတာ့ ပက္လက္ႀကီးလန္လို႕။ ဒါလဲ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး ေအာ္ အႏုပညာသမား ေနရာမေရြးဘူး ထိုင္ၿပီးဆြဲေနလိုက္ပံုမ်ား သူ႕ဘယ္သူ ဖ်ာခင္းထားေပးလဲ မသိဘူး ေျပာရမယ္။ အဲဒီ ဖ်ာခင္းထားေပးလဲ ဆိုတဲ့စကားက က်ေနာ့္အဖြားစီက ၾကားဖူးတာပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ကစားရင္ ၾကမ္းျပင္မွာ ဖင္ထိုင္ခ်ၿပီး က်ားထိုး ဇယ္ေတာက္ လုပ္တာအဖြားျမင္ရင္ ေျပာေနက်ေလ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9162076412337606542-528568502023258819?l=www.phyomaw.info' alt='' /></div>Phyo Mawnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9162076412337606542.post-68726727532624454112010-01-11T21:26:00.002+08:002010-01-11T22:02:33.306+08:00SPinnovex စိတ္ပန္းလူပန္း ျဖစ္ေပမယ့္ ေအးေအးေဆးေဆး ၿပီးသြားတယ္ေျပာရမယ္။ က်န္တဲ့အဖြဲ႕ထဲက လူေတြလည္း က်ေနာ္တို႕ ပေရာဂ်က္တဲ့လုပ္တဲ့ ARICC Center က ေပးတဲ့ဆုရဖို႕ အသည္းအသန္ လူေတြေခၚရွင္းျပ Vote လုပ္ခိုင္းနဲ႕ သူတို႕လည္း ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းၾကမွာပါ။ ကိုယ္တိုင္ေတာ့ ပ်င္းလြန္းလို႕ လူရွင္းတာနဲ႕ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းလံုး ပါတ္ျဖစ္တယ္။ ၾကည့္သင့္တာ ၾကည့္ပါတယ္။ အလကားရတာ ေတာင္းပါတယ္။ ရိုက္သင့္တာရိုက္ပါတယ္။ (ဓာတ္ပံုေျပာတာပါ။)<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><img 0="" border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/__mvPp_Vw1TA/S0stmn7MU4I/AAAAAAAAA8s/xwN765CG4Mo/s800/DSC_0022.JPG" width="500" /><br /></div><div style="text-align: center;"><b>Aricc, Singapore, 2010</b><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div>က်ေနာ္တို႕ ပေရာဂ်က္ ျပထားပံုေပါ့။ အလယ္မွာ မီ�